อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2321

ไป๋หู่จงใจไปสืบข่าวมา

แม้ตอนนี้อาการบาดเจ็บเขาจะดีขึ้นมากแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ฟื้นฟูกลับมาเต็มร้อย ดังนั้นเรื่องงานหนักๆ หรือฝึกยุทธ์พวกนี้ ฟู่จาวหนิงยังไม่ยอมให้เขาทำ เขาเองก็กลัวจะว่างจนราขึ้น จึงต้องหาอะไรให้ตัวเองได้ทำบ้าง

อย่างเช่นเรื่องของเซี่ยปั้นเวยคนนั้น เขารู้สึกว่าตนเองควรไปสืบข่าวมาเสียหน่อย อีกเดี๋ยวตอนที่ฟู่จาวหนิงอยากรู้เขาจะได้เล่าได้

"คุณชายใหญ่ถังว่ามาแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้น แม่นางเซี่ยคนนั้นกับเจ้าอารามโยวชิงก็จำกันได้ทันทีที่พบหน้า เจ้าอารามยังให้ของขวัญพบหน้ากับนางด้วย บอกว่าเป็นจานผังดาราที่เขาแกะสลักขึ้นมาเองกับมือ"

เซียวหลันยวนกลับรู้สึกเกินคาด

"จานผังดาราที่เจ้าอารามแกะสลักเองกับมือ ขนาดซางจื่อที่ติดตามมาเป็นสิบปีก็ยังไม่มอบให้ ไม่คิดว่าจะมอบให้กับเซี่ยปั้นเวยแบบนี้"

ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นว่า "หรือก็คือ เขามองออกจากใบหน้าของเซี่ยปั้นเวยแล้ว ถึงความสัมพันธ์ทางเครือญาติของพวกเขา"

"ถ้าแบบนี้ก็ยังพอคิดไปได้อยู่ หลานของน้าชาย เซี่ยปั้นเวยหน้าตาคล้ายเจ้าอารามขนาดนั้น แบบนี้ก็อธิบายได้แล้ว"

"แล้วพี่สาวของเจ้าอารามนี่ มีอยู่จริงๆ หรือ?" ฟู่จาวหนิงยังรู้สึกอยากรู้อยากเห็นอยู่

"ข้าเองก็ไม่เคยได้ยินเจ้าอารามพูดถึงมาก่อน ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยพูดว่าตนเองยังมีญาติพี่น้องที่ไหน นี่เป็นครั้งแรกเลย"

ฟู่จาวหนิงคิดๆ "เขายังบอกมาตรงๆ ว่าตนเองเป็นคนตงฉิงด้วย เขาเองก็คิดจะบอกล่ายอดเขาโยวชิง ออกจาแคว้นเจาอยู่แล้วหรือเปล่า จะตามไปที่ตงฉิงด้วยกัน?"

นางรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้มาก เจ้าอารามโยวชิงเองก็เตรียมจะไปตงฉิงแล้ว

เขาเป็นคนตงฉิง และใจก็ผูกพันกับตงฉิง กระทั่งว่าเซียวหลันยวนควรแต่งงานกับพระชายาแบบไหน เขาก็ยังต้องการจะควบคุม และยังเลือกสรรให้เขาเรียบร้อยเลยด้วยซ้ำ แล้วจะเป็นคนนอกที่ไม่มีความเห็นใดๆ ต่อเรื่องทางโลกกับกฏระเบียบเลยได้อย่างไรกัน?

ก่อนหน้านี้ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา อาจจะแค่ว่ายังไม่ถึงเวลาก็เท่านั้น

"ถ้าหากเขาคิดจะไปตงฉิงจริง ข้าก็ขวางเขาไม่ได้" เซียวหลันยวนมองฟู่จาวหนิง สีหน้ารู้สึกเชิงขอโทษหน่อยๆ

"หนิงหนิง ถ้าหากเจ้าอารามจะกลับตงฉิงจริง ข้าก็ไม่มีสิทธิ์จะไปห้ามปรามเขา"

ฟู่จาวหนิงถามขึ้นอย่างประหลาดใจ "ข้าเองก็ไม่ได้บอกให้ท่านไปห้ามปรามเขานี่"

นางมีสิทธิ์ไปห้ามคนตงฉิงไม่ให้กลับบ้านเกิดได้ยังไงกัน? ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าอารามยังเป็นผู้อาวุโสที่อยู่กับเซียวหลันยวนตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่อีกด้วย

พอสิ้นเสียงเจ้าอาราม เสี่ยวเยว่ก็เดินออกมา

อ๋องเจวี้ยนได้ยินเสียงพวกเขา จึงให้เสี่ยวเยว่ออกมารับ

"เจ้าอารามโยวชิง ท่านอ๋องกับพระชายาเชิญเจ้าค่ะ" เสี่ยวเยว่สีหน้าไร้อารมณ์

สำหรับเจ้าอารามโยวชิงที่ชอบพูดว่าคุณหนูของนางไม่คู่ควรกับอ๋องเจวี้ยนอยู่ตลอด เสี่ยวเยว่เองก็ไม่ค่อยชอบเช่นกัน

เซี่ยปั้นเวยรู้สึกประหลาดใจ พวกเขายังไม่ทันเข้าไปถึงลานบ้านเลย อ๋องเจวี้ยนก็รู้แล้วหรือว่าพวกเขามา นี่เพราะกำลังภายในแข็งแกร่งมาก จึงได้ยินเสียงที่เบาขนาดนี้สินะ

นางครุ่นคิด ว่าเมื่อครู่ตนเองเหมือนไม่ได้พูดอะไรแย่ๆ กับอ๋องเจวี้ยนกับพระชายาอ๋องเจวี้ยน

ฟู่จาวหนิงเห็นหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังเจ้าอาราม

นางเองก็คิดไม่ถึง ว่าตอนที่ตนเองกำลังฟังข่าวที่ไป๋หู่ไปสืบมา เจ้าอารามก็พาแม่นางคนนี้เข้ามาหาเสียแล้ว