อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2322

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่กลัวว่าเจ้าอารามโยวชิงจะได้ยินที่ตนบอกว่าไม่ชอบเขา

ต่อหน้าเขา คำพูดนี้นางก็ยังกล้าพูดออกมาตรงๆ

สำหรับคนที่มีความคิดอยากจะจับนางกับสามีแยกกัน นางยังต้องไปชอบด้วยรึ?

"ปั้นเวย ทักทายท่านพี่อ๋องเจวี้ยนกับพี่สะใภ้พระชายาของเจ้าสิ"

หลังจากเจ้าอารามโยวชิงเข้ามา ก็ส่งสัญญาณให้เซี่ยปั้นเวยคารวะทักทาย

แต่คำเรียกนี้มัน...

ฟู่จาวหนิงมุมปากกระตุก

ช่างเถอะ อันที่จริงนางก็ไม่ได้เป็นคนใจแคบอะไรนัก เรียกพี่สะใภ้นางไม่ติด แต่เรียกพี่ก็พี่สิ จะมาท่านพี่ไม่ได้!

นางเองก็ไม่อยากจะเปลืองแรงตัวเอง เซียวหลันยวนยังไม่ทันเอ่ยอะไร ฟู่จาวหนิงก็โพล่งออกมาตรงๆ

"เจ้าอารามเดิมทีก็ไม่ยุ่งเกี่ยวกับทางโลก มีท่วงท่าดุจเซียนนี่ ทว่าไอ้คำเรียกท่านพี่อ๋องเจวี้ยนนี่ดันตกลงมาอยู่ทางโลกเสียแล้วนะ"

ในดวงตาเซียวหลันยวนมีรอยยิ้ม

อันที่จริงเขาค่อนข้างชอบที่จาวหนิงเกิดความรู้สึกหึงหวงเล็กๆ กับเขา ไม่งั้นเขาก็จะรู้สึกว่านางจะดูมีเหตุผลมากเกินไป จนทำให้เขารู้สึกว่าความรู้สึกมันดูไม่ค่อยจะจริงนัก

ฟู่จาวหนิงที่เป็นแบบนี้ เขาจึงยิ่งรู้ว่านางใส่ใจตนเอง

น่าจะเพราะเขามีปัญหาตรงจุดนี้อยู่กระมัง

เจ้าอารามโยวชิงฟังไม่เข้าใจความหมายของฟู่จาวหนิง เขาชะงักไปเล็กน้อย หัวเราะขึ้นมาอย่างจนใจ

"ถ้างั้นเจ้าว่าควรจะเรียกอย่างไรล่ะ? ข้าตอนนี้ก็เพิ่งจะได้เจอญาติ แล้วยังเด็กกว่าอีกด้วย นางกับอายวนก็นับเป็นพี่น้องกันได้กระมัง"

เขาเห็นเซียวหลันยวนเติบใหญ่มา เช่นนั้นหลานสาวของเขา ก็น่าจะเท่ากับเป็นน้องสาวเซียวหลันยวนไหม?

"พี่ใหญ่เซียว? ท่านอ๋อง? ใต้ฝ่าประบาท?" ฟู่จาวหนิงร่ายตัวเลือกออกมาเป็นชุด "ก็น่าจะได้อยู่กระมัง? เอาจริงๆ นะ เสี่ยวเฟยน้องชายข้าที่ยังเด็กแบบนั้น ก็ยังไม่เคยเรียกว่าท่านพี่เลย"

ฟู่จาวหนิงเท้าคาง รู้สึกว่าตนเองใจแคบไปหน่อย แต่นางก็ไม่แก้