อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2323

เจ้าอารามโยวชิงยอมรับหลานสาวคนนี้แล้ว ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนก็ไม่คิดจะไปสืบสาวราวเรื่องว่าตัวตนน่าเชื่อถือไหมอีก

"เช่นนั้นก็ยินดีกับเจ้าอารามด้วย ที่หาตัวหลานสาวกลับมาได้ มีญาติเพิ่มมาอีกหนึ่งคน" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

เซียวหลันยวนก็อวยพรมาให้สองคำ

"ปั้นเวยก่อนหน้านี้ถูกเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายลักตัวไป ดังนั้นจึงใช้ชีวิตอยู่ในเขาลึกมานาน"

เจ้าอารามโยวชิงมองไปทางเซียวหลันยวน "ในเมื่อเจ้าไปที่นั่นมาแล้ว ก็คงจะเข้าใจดีว่าที่นั่นเป็นอย่างไร นางเจอกับคนในภูเขาน้อยมาก และล้วนเป็นคนของลัทธิเทพทำลายล้าง ซึ้งล้วนไม่ใช่คนปกติกัน"

เซียวหลันยวนฟังเขาพูดต่อไป

"สำหรับการใช้ชีวิตในโลกภายนอก ปั้นเวยเองก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก พูดได้ว่าความรู้ปกติด้านนอกอีกมากที่ไม่รู้จัก ข้ามีเรื่องจะขอร้องสักเรื่อง"

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินเจ้าอารามพูดว่าขอร้อง ก็รู้สึกไม่ค่อยดีขึ้นมาเสียแล้ว

และก็ตามคา เจ้าอารามบอกว่า "อยากให้ปั้นเวยติดตามพวกเจ้าไปหน่อย ถือว่าเป็นการเรียนรู้ รอให้นางปรับตัวได้แล้ว พวกเจ้าไม่อยากจะพานางไปอีก แล้วข้าค่อยไปรับนางกลับมาอยู่ข้างกายข้า"

เซียวหลันยวนขมวดคิ้วยาว

"ในเมื่อเจ้าอารามเป็นน้าของนาง แล้วทำไมไม่พาไปเองล่ะ?"

"อายวน นี่เจ้าไม่รู้จักข้าหรือ? หลายปีนี้ข้าเองก็ลงมาจากยอดเขาโยวชิงน้อยถึงน้อยมาก เรื่องราวด้านนอกจะไปรู้สักแค่ไหนกัน? ไหนจะเรื่องที่ชายหญิงมีความแตกต่างอยู่อีก นางติดตามข้าไป ข้าเองก็ไม่แน่ว่าจะสอนนางได้ทุกเรื่องด้วย"

เขาพูดมาขนาดนี้แล้ว ฟู่จาวหนิงเองก็เอ่ยขึ้นมาบ้าง

"ถ้าเป็นแบบนี้ ความหมายของเจ้าอารามคือ ให้ข้าคอยนำแม่นางเซี่ยหรือ?"

"อันที่จริง คืออยากให้เสี่ยวเยว่ข้างกายเจ้าคอยชี้แนะนางหน่อย"

เจ้าอารามโยวชิงเองก็รู้ การจะให้ฟู่จาวหนิงคอยชี้แนะเซี่ยปั้นเวยนั้นไม่น่าเป็นไปได้

ยิ่งไปกว่านั้น ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่แน่ว่าจะชอบเซี่ยปั้นเวย

ดังนั้นเดิมทีเขาคิดจะให้เสี่ยวเยว่คอยนำ "ตอนที่ออกจากเขาชิงถง ข้างกายเจ้าไม่ใช่ว่ายังมีสาวใช้อีกหลายคนหรอกหรือ? ให้พวกนางได้อยู่ด้วยกันก็ได้"

"เจ้าอารามทำไมไม่ให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคอยชี้แนะนางเล่า?"