อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2324

ถังอู๋เจวี้ยนมองเซี่ยปั้นเวย

"เช่นนั้นแม่นางเซี่ยว่ามาหน่อย ว่าเขากลัวอะไรมากที่สุด?"

ฟู่จาวหนิงฉีดพิษทำลายประสาทกับเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายไป นั่นคือร้ายกาจมากจริงๆ ตอนนี้เจ้าลัทธิกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปแล้วจริงๆ

ตัวเขาเองก็รู้ ว่าจะหนีก็คงเป็นไปไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น เขาเองยังมองออกว่า พวกเขาจะไม่ปล่อยเขาไป

สุดท้ายเขาก็คงต้องตายเท่านั้น

ในเมื่อรู้จุดจบตัวเองเช่นนี้ เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายยังจะกลัวอะไรอีกล่ะ?

ถึงแม้จะรู้ว่าทำให้เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายรู้ว่าตนเองจะมีจุดจบอย่างไร พวกเขาก็ถามอะไรออกมาได้ยากมาก แต่ว่าถังอู๋เจวี้ยนกับเซียวหลันยวนก็ยังทำเช่นนี้

เพราะพวกเขาไม่ได้ให้ความหวังเขาเลยแม้แต่น้อย

แค่ให้เขารู้ว่าตนเองกำลังจะตายอยู่ที่นี่แล้วเท่านั้น

สิ่งที่ถังอู๋เจวี้ยนไม่ได้พูดออกมาก็คือ อันที่จริงพวกเขาก็ไม่ได้สนใจหรอกว่าจะถามความลับจากปากเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายออกมาได้มากแค่ไหน

นี่เป็นความเคยชินของเซียวหลันยวน ซึ่งถังอู๋เจวี้ยนเองก็เห็นดีเห็นงามด้วย

ถ้าถามออกมาไม่ได้ก็ไม่ต้องไปรู้ซะ ถึงยังไงตอนที่เจอพวกเขาเข้าสกัดไว้ก็พอ

ถึงยังไง พวกเขากับลัทธิเทพทำลายล้างก็เป็นศัตรูที่ไม่มีวันญาติดีกันได้แล้ว ไม่ว่าภายในของลัทธิเทพทำลายล้างจะเป็นอย่างไร ไม่ว่าก่อนหน้านี้ใครกันแน่ที่เป็นคนวางยาพิษใส่เซียวหลันยวน พวกเขาจะกวาดล้างลัทธิเทพทำลายล้างทั้งหมดออกไป

แต่จุดนี้ เซี่ยปั้นเวยนั้นไม่รู้ด้วย

นางให้เสี่ยวเยว่พานางมาหาถังอู๋เจวี้ยน เพราะอยากจะมาช่วยเหลือ และอยากให้พวกเขาเห็นว่านางเองก็มีคุณค่าอยู่

เซี่ยปั้นเวยแม้จะยอมรับตัวท่านน้าแล้ว แต่นางก็รู้ว่าตัวตนนี้ไม่ได้มีประโยชน์อะไร นางไม่อาจทำให้คนเหล่านี้ยอมรัรบนางได้ด้วยใจจริง

นางมองออก ว่าพวกฟู่จาวหนิงล้วนมีอารมณ์แปลกประหลาดต่อตัวเจ้าอาราม

แม้ว่านางจะไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ก็รู้ว่าตนเองจะใช้แต่ตัวตนหลานสาวของเจ้าอารามเพื่ออยู่ข้างกายพวกเขาไม่ได้

"คุณชายใหญ๋ให้ข้าไปพบเขาหน่อยได้ไหม? ให้ข้าได้คุยกับเขาก่อน"

แต่ว่า ไม่ได้ให้เซี่ยปั้นเวยเข้าไป

เซี่ยปั้นเวยมาถึงที่นี่ถึงเพิ่งพบว่า ที่นี่เป็นห้องที่อยู่ในห้องห้องหนึ่ง ระหว่างนางกับเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายกั้นไว้ด้วยประตูบานหนึ่ง

ประตูเหล็ก

และตรงกลางประตูเหล็กก็มีซี่ลูกกรงเล็กอยู่ช่องหนึ่งเท่านั้น ช่องแคบมาก แขนข้างหนึ่งก็ยังยากที่จะยื่นเข้าไป

เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายนอนอยู่บนพื้นด้านใน ไม่ขยับเขยื้อน

"ท่านลุง" เซี่ยปั้นเวยมองเขา ร้องเรียกเขาเสียงแผ่วเบา

หลายปีมานี้ นางเรียกเข้าว่าท่านลุงมาตลอด

หลายปีมานี้ เขาก็เหมือนจะไม่เคยทรมานนาง ถึงยังไงก็เลี้ยงนางมาจนเติบโต และไม่เคยให้นางต้องลำบากเรื่องการกินการอยู่

และยิ่งไม่เคยทำร้ายนาง ไม่เคยแตะต้องนาง แทบจะพูดได้ว่านอกจากเวลามีเรื่องต้องหานาง ก็แทบจะไม่ค่อยได้พบนางเลย