อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2395

ผู้อาวุโสจี้ก็เริ่มยุ่งขึ้นมาใหม่อีกครั้งในเมืองอั้นแห่งนี้

เขารู้สึกว่าได้ยุ่งแบบนี้นั้นดีเอามากๆ

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังรู้สึกว่า สภาพอากาศของตงฉิงเหมาะกับเขามากด้วย เรื่องดินเรื่องน้ำก็เหมาะสม พอมาถึงที่นี่ เขาก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายตนเองเบาขึ้นไม่น้อยเลย

บวกกับพออยู่กับฟู่จาวหนิง นางก็ยังคอยจับชีพจรให้เป็นครั้งคราว มีอะไรผิดปกติก็จะรักษาให้เขาทันที ถ้าบอกว่าวันนี้หัวใจเต้นไม่ค่อยปกติ ก็จะบังคับให้เขากินยาอะไร จากนั้นก็สั่งให้เขาไปนอนเพิ่มอีกหนึ่งชั่วยาม

พอเป็นแบบนี้ ผู้อาวุโสจี้ก็รู้สึกว่าตนเองหนุ่มแน่นขึ้นมากว่าแต่ก่อน แข้งขาก็เร็วขึ้นด้วย

"ไอ้ศิษย์รองข้าคนนั้นก็ใกล้จะมาถึงตงฉิงแล้ว เขาจะมารับผิดชอบการเปิดสาขาแยกของพันธมิตรโอสถในตงฉิง ข้าให้เขาพาคนมาเยอะหน่อย แล้วก็เมล็ดพันธุ์วัตถุดิบยาเองก็รวบรวมมาแล้วไม่น้อย"

ผู้อาวุโสจี้บอกกับไป๋หู่ว่า "ตระกูลเสิ่นมีคนอยากเข้าร่วมพันธมิตรโอสถไหม ข้าเห็นว่าถ้าถึงตอนนั้นก็สามารถให้เขารับศิษย์เข้ามาได้ เราต้องสร้างความแข็งแกร่งที่ตงฉิงนี้ให้ยิ่งใหญ่"

ที่สำคัญสุดคือ หลังจากเขาปลูกวัตถุดิบยาที่อุทยานด้านบนมากว่าครึ่งเดือน ก็พบว่าที่นี่นั้นเหมาะกับการเพาะปลูกวัตถุดิบยาจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ยังหาวัตถุดิบยาใหม่ๆ เจอไม่น้อยเลย

ส่วนเรื่องการอยู่ต่อในตงฉิง ผู้อาวุโสจี้ก็มีความมั่นใจมาก

"เช่นนั้นข้าจะกลับไปถามนายท่านดู ตระกูลเสิ่นเองก็มีเด็กอยู่ไม่น้อย น่าจะส่งเข้าไปเรียนได้" ไป๋หู่เองก็ดีใจมาก

ผ่านไปอีกสองเดือน เมืองอั้นทางนี้ในที่สุดก็กลับเข้าที่เข้าทางแล้ว

ฟู่จิ้นเชินพาคนไปเปิดถนนทางการ ในที่สุดก็ไม่ต้องปีนหน้าผาก็สามารถออกไปได้แล้ว

นี่ถือเป็นเรื่องหนึ่งที่น่าตื่นเต้นยินดีควรค่าแก่การจดจำของคนในเมืองอั้นมาก

พวกเขาในที่สุดก็ออกจากเมืองอั้นได้เสียที

พอมีถนนผ่าน ก็ทยอยมีคนหลายกลุ่มเข้ามากันแล้ว

ที่แท้ นี่คือผลลัพธ์ของข่าวที่พวกเขากระจายกันออกไป

ประชาชนบางส่วนของตงฉิงที่รอดชีวิตมา พอได้ยินว่าเมืองอั้นยังอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นยังสมบูรณ์อยู่ด้วย จึงเดินเท้ามากันนับเดือน เพื่อมาตรวจสอบสถานการณ์ที่นี่

"งั้นพวกเราจะไปเมืองหลวงเลยไหม?"

"พวกเรายังไงก็ต้องไปเมืองหลวง" เซียวหลันยวนลูบเอวนางเบาๆ สามสี่เดือนมานี้ ท้องของนางนูนออกมาบ้างแล้ว

ตอนนี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง ถ้าอยู่ในเมืองอั้นนี้จะหนาวมาก แต่ถ้าจะไปเมืองหลวง บางทีถ้าหาวังราชนิเวศน์น้ำพุร้อนเจอ ที่นั่น อาจจะเป็นสถานที่พักฟื้นเพื่อรอคลอดได้

"ตอนนี้เมืองอั้นทางนี้ก็เรียบร้อยแล้ว ที่เหลือจะมีคนรับช่วงต่อเอง เจ้าเองก็เหนื่อยมานานแล้ว ควรจะพักผ่อนเสียที"

เซียวหลันยวนบอก "แน่นอน ถ้าหากเจ้ายังไม่อยากไปเมืองหลวงล่ะก็"

"ไปสิ พวกเราไปกัน" ฟู่จาวหนิงเองก็อยากเห็นเมืองหลวง พวกเขาจะอยู่แต่ที่นี่ต่อไปไม่ได้หรอก "ตอนไปถึงที่นั่นก็น่าจะฤดูหนาวพอดี"

"ได้"

พอได้ยินว่าท่านอ๋องกับพระชายาจะไปแล้ว เหล่าประชาชนเมืองอั้นก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์

"พวกเราจะขวางท่านอ๋องกับพระชายาไม่ได้ พวกเขาเดิมทีควรอยู่ที่เมืองหลวง"