อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2396

จะไปเมืองหลวงจักรพรรดิ เรื่องที่พวกเขาต้องเตรียมยังมีอีกมาก แค่เก็บของก็ใช้เวลาสิบวันแล้ว

จนตอนที่พวกเขาออกเดินทาง ฤดูหนาวก็ค่อยๆ ใกล้เข้ามา

ตงฉิงในฤดูหนาวดูงดงามเป็นพิเศษ

ครั้งพวกเขาไม่เร่งเดินทาง บวกกับต้องคอยใส่ใจสุขภาพฟู่จาวหนิง จึงเดินทางด้วยความเร็วปกติ

ระหว่างทาง พวกเขาก็ทยอยได้พบกับประชาชนบางส่วน

นอกจากนี้ยังมีหมู่บ้านเล็กๆ บางแห่ง ที่แต่เดิมก็ค่อนข้างจะเก็บตัวเร้นลับ แต่ก็ยังอยู่รอดกันมาได้

พวกของหลานหรงก่อนหน้านี้ไปมาแล้วรอบหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเมืองบางส่วนถูกกลบฝังไป ก็ทิ้งคนเอาไว้ที่นั่นเพื่อขุดค้นสำรวจต่อ

ได้อะไรดีๆ มาด้วยจริงๆ

อย่างเช่นวันนี้พวกเขามาถึงสถานที่หนึ่งที่เรียกว่าเมืองซิ่งฮวา

เมืองซิ่งฮวาเดิมทีเคยถูกโคลนถล่มและน้ำท่วมหนักเมื่อหลายปีก่อน แต่ยังคงมองเห็นหอเมือง รวมถึงอาคารเล็กๆสองสามชั้นที่อยู่ด้านในได้

คนที่หลานหรงทิ้งไว้คอยขุดที่นี่อยู่ตลอด

เสิ่นฉยงท่านลุงคนโตจากตระกูลเสิ่นก็อยู่ที่นี่ด้วย

เพราะเสิ่นฉยงพบว่าด้านหลังของที่นี่มีเหมืองอยู่ หินหยกขาวนี้นั้นแม้จะไม่ล้ำค่าเท่าหยก แต่ก็มีสีขาวนวลผิวเรียบเนียน เหมาะนำมาปูพื้น หรือทำเป็นโต๊ะหินเก้าอี้หินได้อย่างสวยงาม

และไม่รู้ว่าทำไมที่นี้ถึงได้ชื่อว่าเมืองซิ่งฮวา

และเพราะมีหินก้อนใหญ่จำนวนมาก ดังนั้นบ้านเรือนในเมืองซิ่งฮวาส่วนใหญ่จึงสร้างขึ้นด้วยหิน แข็งแรงมาก

ดังนั้น หลังจากขุดไปกว่าครึ่งจึงพบว่า อันที่จริงบ้านเรือนประชาชนมากมายยังไม่ได้พังทลายไป

"ท่านอ๋อง พระชายา ที่นี่เราเจอเส้นทางที่มนุษย์ขุดขึ้นมากมายเลยขอรับ" องครักษ์รายงานกับพวกเขา "ดังนั้น นายท่านเสิ่นจึงรู้สึกว่า ตอนนั้นประชาชนของที่นี่เป็นไปได้มากว่าไม่ได้เสียชีวิตไปทั้งหมด แต่อาจจะมีคนที่หนีรอดไปได้"

เสิ่นฉยงได้ยินว่าพวกเขามาแล้ว จึงรีบรุดมาจากทางด้านเหมือง

ฟู่จาวหนิงอันที่จริงเพิ่งจะพบกับลุงคนโตเป็นครั้งที่สอง

นางกับท่านลุงเล็กเสิ่นเสวียนคุ้นเคยกันดี แต่ยังไม่คุ้นกับลุงคนโตนัก