อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2397

ตงฉิงอันที่จริงมีทรัพยากรที่สมบูรณ์เลย

พวกเขาไม่เพียงแต่ได้เห็นสัตว์ที่ตนเองไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วยังเจอวัตถุดิบยาและผลไม้อีกมากมาย

ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างทางที่มา น้ำในลำธารก็สะอาดหวานชื่นมาก

ทิวทัศน์ก็งดงามมาก

ระหว่างทาง กระทั่งฟู่จาวหนิงก็ไม่รู้ว่าชมเปราะไปกี่รอบแล้ว

ก่อนหน้านี้นางวิ่งแจ้นไปทั่ว เธอได้เห็นภูมิประเทศและทิวทัศน์หลากหลายมาแล้ว แต่ตงฉิงก็ยังคงทำให้นางประหลาดใจได้อยู่

นางกระทั่งรู้สึกมหัศจรรย์ที่ยังมีแคว้นแบบนี้อยู่จริงๆ เหมือนว่าสิ่งดีๆ ทั้งหมดมารวมกันอยู่ที่นี่แล้ว

แต่เรื่องดีกับร้ายมักอยู่คู่กัน อาจจะเพราะสภาพแวดล้อมที่ผิดปกตินี้ จึงทำให้เกิดภัยธรรมชาติรุนแรง

แค่หวังว่าภัยธรรมชาติระดับทำลายล้างแบบนั้นจะเกิดขึ้นแบบพันปีมีสักครั้ง หลังจากที่ประสบมาแล้วครั้งหนึ่ง ก็จะไม่เกิดขึ้นอีกเลย

"เหมืองหินขาวเหล่านี้ของเมืองซิ่งฮว่าก็หาได้ยากด้วยเช่นกัน ต่อไปสิ่งนี้อาจใช้ค้าขายกับแคว้นอื่นได้"

เสิ่นฉยงบอกพวกเขา "เพราะพวกเราพบว่า บ้านเรือนหลายหลังในเมืองซิ่งฮวาเหมือนว่าจะมีฐานะดี ใช้หินสีขาวแบบนี้มาทำเป็นเตียง แล้วยังนำมาสร้างห้องอาบน้ำด้วย ก่อขึ้นเป็นสระสำหรับแช่ตัวได้ ข้าเดาว่าหินสีขาวพวกนี้น่าจะมีสรรพคุณบางอย่างอยู่"

"มันไม่ใช่หินธรรมดา ถ้าหากสามารถพิสูจน์จุดนี้ได้ ต่อไปถ้าส่งไปแคว้นเพื่อนบ้าน ก็ไม่ใช่ในราคาหินธรรมดาแล้ว"

ตงฉิงถ้าจะพัฒนาขึ้นมา จะปิดกั้นตัวเองไว้ไม่ได้

"จริงหรือ? งั้นพาข้าไปดูหน่อยสิ"

ฟู่จาวหนิงสนใจขึ้นมาทันที

แต่เสิ่นฉยงกลับไม่เห็นด้วย

ตอนนี้พวกเรายังไม่ได้ค้นคว้าออกมา ยังยืนยันไม่ได้ว่าจะมีผลดีกับเด็กในท้องหรือไม่ ถ้าเผื่อส่งผลกระทบเข้าล่ะ?

ดังนั้นเขาจึงขวางฟู่จาวหนิงไม่ให้ไปดูเหมืองหินทางนั้น

"ข้าได้ยินท่านลุงเล็กของเจ้าบอกว่า ก่อนหน้านี้เขาก็ได้หินประหลาดอะไรมาจนทำให้เขาป่วยนี่"