อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2398

ฟู่จาวหนิงคิดไม่ถึง ขณะที่คนอื่นจับจ้องนางขนาดนี้ กลัวว่านางจะไปสัมผัสกับเหมืองหินขาวนั่น เซียวหลันยวนกลับแอบหยิบก้อนเล็กออกมาให้

อันที่จริงเขาก็รู้สึกสงสัยต่อความลับของนางอยู่ แต่หลายปีมานี้ก็ไม่เคยถามอย่างละเอียดเสียที และไม่มีการแอบสืบด้วย

ตอนที่นางต้องการจะเลี่ยงคนเพื่อหยิบของจากในห้องเภสัช หรือช่วงที่นางจะเข้าไปในห้องเภสัช เซียวหลันยวนกระทั่งยังคอยช่วงนางปกปิดด้วยซ้ำ

ตอนนี้เขายังเดาออกมาว่านางน่าจะตรวจสอบดูว่าหินนี้มีปัญหาหรือไม่ แต่เขาก็ไม่ถามอะไรมาก

ฟู่จาวหนิงรู้สึกจริงๆ ว่าที่นางมายังยุคนี้ แล้วได้เจอกับผู้ชายแบบนี้ เป็นโชคดีที่ยิ่งใหญ่สุดของนางเลย

เดิมทีตอนที่นางตั้งท้อง ก็ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงหรืออารมณ์แปรปรวนมากนัก แต่เพราะกำลังจะกลายเป็นแม่คน อันที่จริงนางก็คิดมากกว่าแต่ก่อนพอสมควร

ถึงยังไงการมีลูกกับไม่มีลูกก็แตกต่างกัน

ในขั้นตอนการเติบโตของลูก พ่อเองก็เป็นบุคคลที่ค่อนข้างสำคัญเช่นกัน

นางยังคิดว่าหลังจากนี้จะคุยเบื้องลึกกับเซียวหลันยวนเสียหน่อย แต่ตอนนี้ จู่ๆ นางก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา

ในช่วงเวลาแบบนี้ เขายังสามารถพิจารณาเพื่อนางได้ละเอียดรอบด้านขนาดนี้ หลังจากนี้เขาต้องคิดเพื่อลูกได้ดีแน่นอน

เขาเองก็ต้องเป็นพ่อที่ดีได้แน่นอน

"อายวน ขอบคุณมาก"

ฟู่จาวหนิงยื่นมือไปโอบเอวเขาไว้

"ข้าเองก็สนใจหินขาวนี้มากจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น ข้าเองก็อยากจะช่วยท่านลุงคนโตดูด้วย ว่าหินขาวเหล่านี้มีปัญหาอยู่หรือไม่"

"พวกเขาเครียดกับข้าและลูกในท้องมาก มีแต่ท่านที่ยังคิดถึงใจข้า"

"อายวน ท่านนี่แสนดีจริงๆ"

ฟู่จาวหนิงไม่ค่อยพูดกับเขาในลักษณะผูกพันรักใคร่เหมือนแม่นางน้อยเช่นนี้ ปกตินางจะสุขุมเยือกเย็น แม้จะชมเขาบ้าง แต่ก็ไม่ได้บ่อยนัก

และยิ่งพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแบบนี้ ก็ยิ่งน้อยลงไปอีก

เซียวหลันยวนรู้สึกทันทีว่าความตั้งใจของเขาถูกมองเห็น ถูกยอมรับและได้รับการทะนุถนอมแล้ว

ความรู้สึกเช่นนี้ก็ดีขึ้นไปอีก

เขาโอบนางไว้ ประทับจูบลงข้างแก้มนาง

"ข้าเองก็เครียดกับตัวเจ้า แต่ข้าเชื่อในตัวเจ้า ว่าเจ้ามีความสามารถในการปกป้องตัวเองแน่นอน ดังนั้นเจ้าต้องรับปากข้า ว่าจะระมัดระวังขึ้นอีกหน่อย"