อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2399

หลานหรงบอกว่า "ที่น่ายินดีที่สุดคือ วังจักรพรรดิเป็นไปได้มากว่ายังสมบูรณ์แทบไม่เสียหายอะไรเลย!"

นี่จึงทำให้พวกเขารู้สึกยินดีและเกินคาดอย่างมาก

วังจักรพรรดิถ้าหากยังสมบูรณ์อยู่ พวกเขาก็สามารถย้ายเข้าไปได้ทันที

วังจักรพรรดิตงฉิงเดิม มีความหมายแตกต่างออกไป

พวกเขาสร้างใหม่ได้ แต่มันก็ไม่เหมือนกัน

ยิ่งไปกว่านั้น พอมาถึงวังจักรพรรดิ ท่านอ๋องจึงมีความรู้สึกเหมือนได้กลับมาบ้านอย่างแท้จริง

ถ้าเขาหาร่องรอยการใช้ชีวิตของจักรพรรดินีในดีพบล่ะก็ ก็จะยิ่งเข้าใจชีวิตของราชวงศ์ตงฉิงมากว่าเป็นอย่างไร และหารายละเอียดอื่นพบ

เรื่องนี้สำหรับอ๋องเจวี้ยนแล้วถือเป็นการปลอบโยนและความผูกพันอย่างหนึ่ง

ดังนั้นหลานหรงพอพบว่าวังจักรพรรดิยังดีอยู่นั้นจึงดีใจเป็นอย่างมาก

"พวกเจ้าเข้าไปกันหรือยัง?" เซียวหลันยวนถาม

เขาเองก็รู้สึกตกตะลึงยินดีมากจริงๆ

"ยังหาทางเข้าไปไม่ได้ขอรับ ทั้งวังจักรพรรดิมีกลไกอยู่ พวกเรามองเห็นหอสูงตระหง่าน ยิ่งไปกว่านั้นยังใช้วิธีตามที่คุณชายฟู่สอนเอาไว้ ใช้ท่อไม้ไผ่สอดเข้าไปก่อน จากนั้นก็ฟังเสียงเพื่อแยกแยะรอยแตก ก็รู้สึกได้ว่าวังจักรพรรดิน่าจะไม่ถล่มลงมา"

ฟู่จิ้นเชินคิดหาวิธีไว้พอควร ประกอบกับฟู่จาวหนิงเองก็เคยให้คำแนะนำไว้ พวกเขาเองก็มีวิธีโบราณบางอย่างที่เอาไว้ใช้ฟังเสียงสะท้อนเพื่อแยกแยะโครงสร้างด้านใน

ลูกน้องหลานหรงมีคนเก่งอยู่ไม่น้อยเลย

ผ่านการสำรวจกว่าครึ่งเดือน บวกกับการขึ้นไปมองจากที่สูง เห็นว่าหอสูงตระหง่านของวังจักรพรรดิยังคงตั้งอยู่ แล้วยังเห็นเชิงชายคาอีกหลายจุด พวกเขาจึงสรุปได้ว่า วังจักรพรรดิยังคงสมบูรณ์ดีอยู่

"แน่นอน ยังต้องหลังจากเข้าไปเห็นด้วยตาตนเองก่อน จึงจะสามารถยืนยันได้อย่างสมบูรณ์" หลานหรงเอ่ยขึ้น "พวกเราหาจุดน่าสงสัยที่คาดว่าเป็นทางเข้าพบแล้วจุดหนึ่ง และเพราะรู้ว่าท่านอ๋องกับพระชายาวันนี้จะมาถึง ดังนั้นจึงรออยู่ตลอด"

"ท่านอ๋อง พระชายา พวกท่านจะพักผ่อนที่จุดพักม้าก่อนไหม?"

ฟู่จาวเฟยรีบพูดว่า "ข้าอยู่ห้องเดียวกับท่านปู่" เขาจะได้ดูแลท่านปู่ได้ ไม่ต้องให้ท่านพี่เป็นกังวล

"ฮ่าๆ ดี เจ้ามาอยู่กับปู่" ผู้เฒ่าฟู่กลับดูดีใจ ที่หลานชายกตัญญูแบบนี้ ดีจริงๆ

เสิ่นเชี่ยวกับเซี่ยซื่อจัดให้ฟู่จาวหนิงพักชั้นบน

"ที่นี่อยู่ใกล้เมืองหลวง ดูแล้วรายละเอียดต่างๆ ของตงฉิงในอดีตดูดีมาก นี่คงเป็นที่พักที่สะดวกสบายสำหรับคนที่ยังเข้าเมืองไม่ได้กระมัง"

เซี่ยซื่อพาอันห่าวไปปูเตียงให้ฟู่จาวหนิง จุดเตาถ่านขึ้น พลางพูดคุยเรื่องของตงฉิงไปด้วย

เสิ่นเชี่ยวรู้สึกว่าเซี่ยซื่อกับอันห่าวตอนนี้อารมณ์ดีอยู่ตลอด

"ถนนทางการด้านนอกก็ซ่อมสร้างไว้กว้างขวาง ราบเรียบ สองด้านยังมีต้นไม้ตั้งต้น ถ้าหากตงฉิงไม่เจอกับภัยพิบัติครั้งนั้น จะรุ่งเรืองงดงามแค่ไหนกันนะ"

ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น "มันจะกลับมางดงามรุ่งเรืองอีกครั้งแน่"