อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2400

พวกของเซียวหลันยวน มาถึงจุดที่สงสัยว่าน่าจะเป็นทางเข้าที่หลานหรงพูดไว้แล้ว

ที่นี่มีเนินดินหลายแห่ง และยังมีหินอยู่บ้าง

น่าจะเพราะผ่านกาลเวลามานาน ยิ่งไปกว่านั้นดินยังอุดมสมบูรณ์ด้วย มีพืชพรรณอยู่หลากหลาย เนิ่นดินแต่ละแห่งเต็มไปด้วยพืชขึ้นกันสูงต่ำสลับซับซ้อน

ยังมีต้นไม้ที่แตกต่างออกไปอีกมาก กระทั่งขอบหินยังมีเถาวัลย์ออกดอกเลื้อยพันหินไว้จนมิด

มีหลุมลึกบางส่วน หรือบ่อดินบางส่วน ด้านในมีเห็ดจำนวนมาก หรือไม่ก็พืชที่ดูรูปร่างแปลกตาขึ้นอยู่ด้วย

พวกเขาเข้าๆ ออกๆ สำรวจในนี้มาแล้วหลายวัน และย่ำจนกลายเป็นทางเล็กๆ ขึ้นมาแล้ว

"ท่านอ๋อง ที่นี่ขอรับ"

หลานหรงพาพวกเขามาตรงหน้าหินยักษ์กับเนินดินแห่งหนึ่ง

"พวกเราเห็นเนินลาดอยู่ไม่ไกล ตรงนั้นมีก้อนหินอยู่ และยังมีหลุมดินอีกสองสามหลุม หลังจากสำรวจก็สงสัยกันว่า หินยักษ์พวกนี้กลิ้งลงมาจากตรงนั้นแล้วมาหยุดอยู่ตรงนี้ แล้วยังกั้นดินเอาไว้บางส่วนด้วย พอเวลาผ่านไปนานก็มีต้นไม้เถาวัลย์งอกออกมา"

หลานหรงชี้ไปยังเนินหินด้านหน้าอธิบายว่า "ดังนั้นพวกเราจึงคาดการณ์ว่า ที่นี่ปิดกั้นประตูเมืองเอาไว้"

เขาเทียบกับด้านหลังขึ้นมา "และพื้นที่ใหญ่ด้านนอกนี้ เดิมทีน่าจะเป็นพื้นที่เรียบกว้างๆ ด้านนอกเมือง"

จุดนี้โล่งกว้างอยู่ พอปรับพื้นที่จนเรียบแล้ว ก็สามารถมองเห็นขนาดของเมืองหลวงได้

เซียวหลันยวนมองอย่างละเอียด รู้สึกว่าการคาดเดาของพวกเขามีเหตุผลอยู่

"ข้าจะขึ้นไปดู"

เขามองไปรอบๆ เลือกจุดที่สูงที่สุด ปลายเท้าจรดแตะ ตัวคนก็ทะยานขึ้นสูง หลังกระโดดไปหลายครั้ง ก็ขึ้นถึงจุดสูงสุดของต้นไม้ใหญ่ด้านใน

กิ่งก้านบนยอดไม้เรียวอ่อน มีเพียงคนที่มีวิชาตัวเบาอย่างเขาเท่านั้นที่จะยืนได้มั่นคง

ยืนอยู่จุดนี้มองไปด้านหน้า ก็เห็นกลุ่มหอตำหนักวังอยู่จริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น ตำหนักวังยังถูกปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน ต้นไม้สูงใหญ่ พุ่มไม้หนาทึบ แม้จะถูกหิมะปกคลุมอยู่ ก็ยังมองเห็นรูปร่างคร่าวๆ ได้

ห่างออกไปหน่อย สิ่งปลูกสร้างที่สูงที่สุด มองแล้วเหมือนหอระฆังแห่งหนึ่ง

ยังมองเห็นระฆังแขวนอยู่ที่สูงอีกด้วย