อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2494

ความรู้สึกชาที่คอแบบนี้น่ากลัวมากจริงๆ

ก่อนหน้านี้เจ้าแท่นบูชาอูอันที่จริงก็เคยใช้ยาทำนองนี้มาทำร้ายคน ตอนนั้นเขากระทั่งรู้สึกสะใจที่ได้เห็นแววตาเจ็บปวดและหวาดกลัวของผู้ที่โดนพิษด้วย

แต่ตอนนี้พอก็วนมาถึงตัวเขาเองแล้ว เขาก็รู้สึกว่าใช้พิษแบบนี้ทำร้ายคน มันชั่วร้ายเอามากๆ จริงๆ! โหดร้ายมาก!

แสงเย็นวาบผ่านไปต่อหน้าต่อตา เจ้าแท่นบูชาอูเห็นกระบี่ยาวของจงเจี้ยนแทงมาที่หัวใจเขาอย่างชัดเจน เขารู้ว่าตนเองควรจะหลบอย่างไร แต่ร่างกายกลับไม่อาจควบคุมได้แล้ว

เสียงฉึกดังขึ้น

กระบี่เล่มนั้นแทงเข้าไปที่หัวใจเขาแล้ว ในดวงตาเจ้าแท่นบูชาอูมีความหวาดกลัวทะลักขึ้นมา

พริบตานี้ เขาคิดถึงคนมากมายที่ถูกตนเองสังหารไปขึ้นมา

เขาคิดไม่ถึงว่า จะมีวันหนึ่งที่เขาถูกสังหาร เขาเองก็ถูกคนอื่นสังหารแล้ว

"ไม่..."

เขาจะอ้าปาก แต่ปากก็ยังชาดิก พูดอะไรออกมาไม่ได้

ตอนนี้ เจ้าแท่นบูชาอูรู้สึกไม่ยินยอมขึ้นมาจริงๆ

เขาติดตามเจ้าลัทธิ หลายปีนี้ทำอะไรไปมากมาย ผ่านอะไรมามากมาย จนมาถึงตงฉิง หาเมืองอวิ๋นจิงนี้เจอ หาภูเขาจำนงเทพที่ราวกับได้รับการคุ้มครองจากสวรรค์เจอ

วังเทพทำลายล้างสร้างขึ้นแล้ว

หลังจากนี้ลัทธิเทพทำลายล้างก็จะมีพลังแห่งแคว้น จากที่เจ้าลัทธิว่าไว้ พวกเขาที่เป็นเจ้าแท่นบูชาเหล่านี้ หลังจากนี้อย่างน้อยก็จะได้เป็นเจ้าเมือง

ถึงตอนนั้น ความมั่งคั่ง สาวงาม อำนาจ พวกเขาก็จะมีมันทั้งหมด

ยิ่งไปกว่านั้นตงฉิงมีวัตถุดิบยาที่พิเศษ ถัดจากนี้พวกเขาก็จะทุ่มเทไปที่การสกัดยา มีภูเขาและน้ำที่ดีที่สุด มียาที่ดีที่สุด ร่างกายของพวกเขาก็จะก้าวข้ามคนทั่วไป

พวกเขาจะมีอายุยืนยาว กระทั่งอยู่ได้ถึงร้อยยี่สิบปีก็ไม่ใช่ปัญหา

ตอนนี้เขาเพิ่งห้าสิบกว่า

เขายังมีเวลาอีกหลายสิบปีมาเสวยสุข

แต่ผลคือกระบี่นี้ ทำให้เขาเข้าใจขึ้นมาในพริบตา ว่าเขาเองก็ตายได้

"ลัทธิเทพทำลายล้างของพวกเจ้า มันไม่ควรมีอยู่ตั้งนานแล้ว"

จงเจี้ยนพูดประโยคนี้ ออกแรงกดกระบี่แทงไปข้างหน้า แทงทะลุตัวเขาออกไป จากนั้นก็ถอยหลังอย่างรวดเร็ว ออกแรงชักกระบี่กลับ