อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2506

"ท่านอ๋อง กลไกที่นี่ละเอียดมาก"

ถังอู๋เจวี้ยนหลังจากพามาสำรวจ เขาก็เห็นกลไกเข้าอีกหลายจุด

ยิ่งไปกว่านั้นกลไกที่นี่มีบางจุดที่ล้ำสมัยเป็นพิเศษด้วย

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเคยมีฝันที่แปลกประหลาด ฝันเห็นอีกช่วงเวลาหนึ่งที่ได้รู้จักกับฟู่จาวหนิง ก็คาดว่าน่าจะมองไม่ออก

"เจ้าไปจัดการกลไกเถอะ"

เซียวหลันยวนพูดไปด้วยพลางกวาดกระบี่ ปราณกระบี่ก็กวาดคนล้มไปอีกหลายคน

สาวกลัทธิเทพทำลายล้างที่เหลือเหล่านั้นมองดูด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น

พวกเขาขวางอยู่ที่ประตูหลักกันตั้งมากขนาดนี้ เดิมทีคิดว่าคนเท่านี้ น่าจะใช้จำนวนคนขวางอ๋องเจวี้ยนไว้ได้

ต่อให้สังหารเขาไม่ไหว อย่างน้อยก็น่าจะสร้างแผลไว้บนตัวเขาได้บ้าง

จะอย่างไรก็ต้องทำให้เขามีแผลได้บ้างสิ

ขอแค่ทำให้เขาอ่อนแรง ทำให้เขาบาดเจ็บได้ จากนั้นหากผู้คุมกฎกับเจ้าแท่นบูชาพวกนั้นมาสู้ต่อ ก็น่าจะสังหารอ๋องเจวี้ยนได้แล้ว!

แต่ว่าพอสู้กันไปสู้กันมา พวกเขาก็พบว่าตนเองเหมือนจะไร้เดียงสาเกินไป

พวกเขาอยู่กันมากขนาดนี้ แล้วยังคอยใช้พิษเป็นครั้งคราว แต่ก็ทำอะไรคนผู้นี้ไม่ได้เลย!

กระทั่งว่า สู้กันนานขนาดนี้ เขายังไม่รู้สึกเหนื่อยเลยด้วยซ้ำ

ปราณกระบี่ที่เขาฟาดออกมา หรือฝ่ามือที่เขาฟาดออกมา แค่กระบวนท่าเดียวก็กระพือพวกเขาออกไปตั้งหลายคน

แล้วนี่จะไปสู้ยังไง! จะสู้ได้ยังไงกัน!

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เขายังมีกองหนุนเข้ามาอีกตั้งเยอะด้วย

"ข้าจัดการเอง"

ถังอู๋เจวี้ยนเองก็ไม่ได้เกี่ยงเลย พาคนเข้าไปตรวจสอบกลไกเหล่านั้นทันที

กลไกแรก ประตูตำใหญ่ตำหนักหลัก

ตำหนักหลักนี้ กำแพงตำหนักสร้างไว้สูงมาก

ตอนนี้ประตูใหญ่ปิดสนิท ก่อนหน้านี้เซียวหลันยวนเคยสำรวจไว้แล้ว ประตูใหญ่บานนี้แข็งแรงทนทานจนผิดปกติ

ถ้าหากผ่านด้านบนกำแพงตำหนักไป ก็ต้องทำลายกลไก เพราะด้านบนกำแพงตำหนักทั้งหมดมีลูกศรลับอยู่ แล้วยังมีหนามพิษอยู่เต็มไปหมดอีก

ถ้าไม่ทำลายกลไกไปคงข้ามไปได้ยาก