อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2507

อาจจะเพราะคนลัทธิเทพทำลายล้างเหล่านี้เห็นถังอู๋เจวี้ยนนำคนไปทำลายค่ายกล จึงร้อนรนกันขึ้นมา

ดังนั้นครั้งนี้วิธีการต่อสู้ของพวกเขาจึงดุเดือดยิ่งขึ้น

ก่อนหน้านี้ค่อนข้างเน้นไปที่ป้องกัน แค่อยากจะเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือของเซียวหลันยวน แต่ตอนนี้มีคนจำนวนมากที่ดูเหมือนจะไม่กลัวตายแล้ว พิษพวกนั้นก็ไม่คิดจะเก็บเอาไว้อีก ทั้งสาดทั้งพ่นทั้งโยน สารพัดสารเพวิธี

พวกของชิงอีก็ถูกคนวิธีโจมตีของพวกลัทธิเทพทำลายล้างเหล่านี้ทำเอาตกตะลึงไป

ร้ายกาจจริงๆ พิษสารพัดชนิดแบบนี้

รอบๆ เห็นแค่ควันพิษผงพิษหลากสีสัน

ยิ่งไปกว่านั้นที่น่าตลกกว่าก็คือ พวกเขาบางส่วนยังติดพิษของพวกเดียวกันด้วย จากนั้นก็ต้องมาแลกเปลี่ยนยาถอนพิษกัน

พอเห็นสภาพนี้ของพวกเขา พวกของสืออีก็รู้สึกน่าขันสุดๆ

"นี่เล่นอะไรกันน่ะ!"

พวกเขาล้วนปิดปากปิดจมูกกัน กระบี่ในมือตวัดแสงเย็นราวเกล็ดคะนิ้งพุ่งเข้าสังหารพวกเขาอย่างไร้ความปรานี

เซียวหลันยวนกลับรู้สึกว่า คนเหล่านี้ไม่ใช่สาวกศูนย์กลางของลัทธิเทพทำลายล้าง

แล้วคนพวกนั้นล่ะ? ไม่น่าจะมีแค่มดปลวกพวกนี้นี่?

"ถังอู๋เจวี้ยน ต้องทำลายกลไกให้ไว ข้าจะช่วยเจ้าผ่านไป"

เซียวหลันยวนส่งกระแสเสียงกับถังอู๋เจวี้ยน ไม่ให้สาวกลัทธิเทพทำลายล้างได้ยิน

เขาพบว่า กลไกนอกตำหนักไม่น่าจะทำลายได้ ต้องเข้าไปในตำหนักถึงจะทำได้

เขาสามารถช่วยถังอู๋เจวี้ยนเข้าไปได้อย่างสุดกำลัง

"ด้านหลังประตูตำหนักมีคนอยู่ คิดว่ากลไกน่าจะอยู่หลังประตูตำหนัก" เขาเตือนถังอู๋เจวี้ยนขึ้นมาอีกคำ

ถังอู๋เจวี้ยนเหลือบมองประตูตำหนักผาดหนึ่ง พยักหน้าให้เขา แสดงท่าทีว่าตนเองเข้าใจแล้ว

ถ้าไม่มีเซียวหลันยวน ตัวเขาก็น่าจะเข้าไปได้ลำบาก ถ้าเป็นคนอื่นก็น่าจะช่วยเขาทะลวงผ่านกลไกมากขนาดนั้นได้ยากด้วยเช่นกัน

ทั้งสองคนแลกเปลี่ยนสายตา ปลายเท้าถังอู๋เจวี้ยนจรดแตะ ดีดตัวขึ้นไปบนกำแพงตำหนัก

ฟิ้วๆๆ!

ในพริบตาก็มีอาวุธลับมากมายยิงออกมาจากบนกำแพงตำหนัก หนาแน่นราวกับเม็ดฝน

ขณะเดียวกัน เซียวหลันยวนเองก็ดีดตัวพุ่งไปด้านหน้า ปล่อยกำลังภายใน กระบี่ในมือโบกจนกลายเป็นเงาแสง ฟาดอาวุธลับลอยออกไปดังเคร้งๆๆ