อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2515

"อ๋องเจวี้ยน อันที่เจ้าตอนนี้มาถึงตงฉิงแล้ว เชื่อว่าคงเห็นสภาพปัจจุบันของตงฉิงแล้วสินะ"

ผู้คุมกฎได้ยินเสียงต่อสู้รอบๆ ดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ หางตาก็เห็นลูกน้องของตัวเองล้มลงทีละคนๆ ใจก็ร้อนเหมือนไฟสุมขึ้นมา

การต่อสู้ภายในของลัทธิเทพทำลายล้างเองก็รุนแรง ถ้ามีลูกน้องน้อย ผู้คุมกฎอย่างเขาเป็นไปก็ไม่ได้มีความหมายเท่าไรนัก

หลังจากนี้ยังต้องไปหาคนมาร่วมลัทธิเทพทำลายล้างอีก แล้วก็ชักจูงมาเป็นลูกน้องตนเอง นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย

ผู้คุมกฎถูที่ติดตามเจ้าลัทธิไปหนีไปแล้วหรือเปล่า?

ทิ้งเขากับคนของเขาให้มาตายที่นี่ น่าโมโหเสียจริง

"ตงฉิงหากคิดจะรุ่งเรืองขึ้นมา ก็จำเป็นต้องมีคน อ๋องเจวี้ยน ลัทธิเทพทำลายล้างของพวกเราก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะชั่วร้าย เจ้าลองดู ไม่งั้นพอถึงเวลาก็ลองเลือกคนที่เจ้าคิดว่าใช้การได้จากพวกเราไป คอยช่วยเหลือเจ้าดูแลเมืองอวิ๋นจิงได้..."

ผู้คุมกฎจูพอร้อนรน ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรอยู่

อ๋องเจวี้ยนสาวเท้าเข้าหาเขาทีละก้าวๆ นิ้วทั้งห้ากำแน่น กระบี่ที่ปักอยู่บนไผ่ที่พุ่งมาเมื่อครู่นี้ ก็พุ่งกลับมาอยู่ในมือเขาอีกครั้ง

"พูดมากเสียจริง"

พอกำกระบี่อยู่บนมือ อ๋องเจวี้ยนแค่ตอบเขากลับไปอย่างเย็นชาคำหนึ่งเท่านั้น จากนั้นก็ชี้กระบี่ไปทางผู้คุมกฎจูอีกครั้ง ตอนที่ม่านตาเขาหดลง กระบี่ก็แทงเข้าหาเขาแล้ว

เขาใช้วิชาตัวเบา ทำให้เท้าเคลื่อนที่ได้รวดเร็ว และกระบี่เองก็มาพร้อมกับปราณกระบี่ที่สัมผัสได้จริงด้วย

ดังนั้นปลายกระบี่แม้จะยังไม่ได้แทงโดนผู้คุมกฎจู แต่เขากลับสัมผัสถึงความเจ็บปวดที่หน้าอกตนเองถูกแทงเข้ามาแล้ว

ผู้คุมกฎจูรู้ว่าพูดกับเขาต่อไปไม่ได้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นอ๋องเจวี้ยนก็รุกอย่างไม่ลดละ เขาเองก็โกรธขึ้นมาบ้างแล้วด้วย สองมือจึงล้วงไปที่เอว คว้ากระบี่ที่ทำขึ้นจากเหล็กถักมากมายขึ้นมาป้องกันการโจมตีของอ๋องเจวี้ยน

เสียงเคร้งดังขึ้น

มือผู้คุมกฎจูถูกสะเทือนจนชา แต่เขาก็ใช้พลังโจมตีเต็มที่ถึงสิบส่วน จึงยังไม่ถูกโจมตีจนพังทลายลง

"ไม่เลว"

เซียวหลันยวนยังชมเปราะขึ้นมาคำหนึ่ง