อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 333

ไม่ค่อยเหมือนกับที่เคยได้ยินข่าวลือมาแต่ก่อนเลย

"ข้าพูดถึงไหนแล้วนะ?"

ฟู่จาวหนิงขบคิดอย่างละบากขึ้นมา

ลู่ทงยกมือขึ้น "ข้ารู้ข้ารู้ พูดถึงคนใช้ของเจ้าสุนัขคนนั้น!"

"อ่าใช่ๆๆ"

ฟู่จาวหนิงยกนิ้วโป้งให้เขา ลู่ทงเองก็ดูสนุกขึ้นมาเสียแล้ว

ลูกพี่หนิงนี่สนุกดีจริงๆ!

"คนใช้ของเจ้าสุนัขคนนั้นจะเอาภาระรับผิดชอบมาแบกไว้เอง เพียงแต่ทุกคนที่มีสมองเสียหน่อยก็จะรู้ว่า เรื่องนี้คนที่ได้ประโยชน์ตอนหลังสุด ถึงเป็นไปได้ว่าจะเป็นคนที่อยู่หลังม่าน หลังจากเรื่องของแม่นางอันถูกลือไปในเมืองหลวง ทั่วทั้งเมืองมีใครสักคนพูดบ้างไหมว่านางสุดท้ายต้องออกเรือนกับต้วนจ้ง?

ทุกคนฟังแล้วใจสั่นกึก

ขนาดอี้ไห่เองก็ยังได้สติขึ้นมา

จริงด้วย ไม่มีเลย!

ทิศทางการปล่อยข่าวลือ ล้วนตรงไปที่ตนเองกับอ๋องเจวี้ยนทั้งนั้น

พวกเขาไม่ได้คิดถึงต้วนจ้งเลย!

เพราะอี้ไห่ตนเองไม่เคยคิดจะให้อันชิงกับต้วนจ้งไปอยู่ด้วยกันนั่นไง เขามองอันชิงเป็นเหมือนสิ่งของที่ตนเองครอบครองไปแล้ว แล้วจะให้นางไปข้องเกี่ยวกับคนใช้ของตนเองทำไม?

ตอนนี้จึงมีช่องโหว่ขึ้นมาแล้ว!

เซียวหลันยวนมองฟู่จาวหนิงด้วยสายตาลึกหยั่ง

ขนาดเขาก็ยังไม่ได้คิดถึงมุมมองนี้มาก่อนเลย

แต่ว่าตอนนี้ถูกฟู่จาวหนิงพูดออกมา เรื่องราวจู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นง่ายดายขึ้นมาแล้ว

"ต้วนจ้งหลังจากใช้ยากับแม่นางอัน ถ้าหากเป็นเรื่องที่ตัวเขาเองจะทำแล้วล่ะก็ ยังต้องรอให้ข้าไปช่วยแม่นางอันเสียที่ไหน? ดังนั้น เขาจึงเป็นแค่หุ่นเชิดเท่านั้น สถานที่ที่แม่นางอันดื่มยา กับจุดที่ถูกพวกเราพบเข้าก็ห่างกันอยู่ระยะหนึ่ง และจุดที่นางดื่มยาก็ไม่มีคนอยู่แล้ว ต้วนจ้งไม่มีความจำเป็นต้องพานางออกมาเลย"

"ดังนั้น พวกเราสามีภรรยาจึงแยกกันทำงาน ยวนยวนคอยมารับมือคนเหล่านี้ที่เข้ามาภายหลัง ส่วนข้าพาแม่นางอันออกไป พวกเจ้าถึงไม่เห็นพวกเรา"

"เอาล่ะ ตอนนี้มาพูดเรื่องว่าทำไมข้าจึงรู้เรื่องสุขภาพแม่นางอัน แน่นอนว่าเพราะขั้าตอนนั้นเป็นคนที่ตีนางจนสลบ ต่อมาข้าก็ถอนพิษให้กับนาง ข้าเป็นหมอคนหนึ่ง ข้าจ่ายยาให้นาง สาวใช้ของข้าดูแลนางทั้งคืน ข้ายังจับชีพจรให้นางอีกหลายครั้ง และในช่วงนี้ แม่นางอันเพราะอาเจียนยาออกมาจึงรู้สึกแย่จนเอาแต่นอน นางจึงไม่มีทางเข้าใจมากกว่าตัวข้าแน่นอน"

ฟู่จาวหนิงผายสองมือออก "เรื่องราวเป็นเช่นนี้ ฮองเฮายังมีจุดไหนไม่เข้าใจไหม?"

"เจ้าถอนพิษให้กับแม่นางอันหรือ? เจ้าพูดเหลวไหลแล้ว พระชายาอ๋องเจวี้ยน เจ้ารู้ไหมว่านั่นยาอะไร? เจ้ามาพูดจาส่งเดชว่าถอนพิษหรือ! เขาพูดกันหมดว่าใจละเมอมันถอนพิษไม่ได้!"

ฮองเฮาตะคอกออกมาอย่างอดไม่อยู่

นางไม่เชื่อหรอก!

"ไอ๊หยา ข้าเป็นหมอนะ ข้ารู้ว่านั่นเป็นยาอะไรก็เรื่องปกติ แล้วฮองเฮาอย่างท่านทำไมถึงได้รู้จักยาพิษที่พวกสำนักชั้นต่ำสกัดออกมากันล่ะ?" ฟู่จาวหนิงย้อนถามขึ้นมาคำหนึ่ง

เซียวหลันยวนหัวเราะเบาๆ

สวยงาม