อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 355

ฟู่จาวหนิงครุ่นคิด

หินก้อนหนึ่งที่มุมกำแพงเรือนหน้า มีอะไรพิเศษกันแน่? นางไม่เคยสนใจด้วยซ้ำว่าหินก้อนนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร

"ใช่แล้ว เป็นก้อนหินก้อนหนึ่ง หินก้อนนั้นดูแล้วน่าจะหนักหลายสิบจินอยู่" ชุนเจิ้งเอ่ยขึ้น

"ไปดูหน่อย"

ฟู่จาวหนิงตรงไปใต้ต้นกุ้ยฮวยเรือนหน้าต้นนั้น ที่นั่นมีร่องรอยอยู่จริงๆ มองออกว่าเดิมทีมีก้อนหินวางอยู่มานับแรมปี ตอนนี้พอย้ายออกไป ที่นั่นจึงเหลือหลุมตื้นๆ หลุมหนึ่งไว้ ส่วนดินตรงฐานก็ยังไม่มีตะไคร่ขึ้นมาใหม่

นางกลับไปถามผู้เฒ่าฟู่

ผู้เฒ่าฟู่นึกๆ ก็ตบลงที่ต้นขา "หินก้อนนั้นสินะ? นั่นเป็นของที่พ่อแม่ของเจ้าไปเที่ยวที่ไหนสักที่แล้วนำกลับมา"

ฟู่จาวหนิงตะลึงไป

"ตอนนั้นข้ายังหัวเราะใส่พวกเขาอยู่เลย ว่าออกไปเที่ยวแล้วขนหินกลับมาทำไม? พ่อของเจ้าบอกว่าหินก้อนนี้แม่ของเจ้าชอบมันมาก ถึงอย่างไรก็ไม่ได้ลำบากอะไร ในบ้านก็ใหญ่โตเสียขนาดนี้ จึงวางเอาไว้ในเรือน ต่อมาหินก้อนนั้นก็วางอยู่ตรงนั้นมาตลอด ไม่มีคนไปสนใจมันอีก"

ตอนนี้ฟู่จาวหนิงก็ไม่คิดว่าผู้เฒ่าฟู่สองกับสามจะย้ายหินเล่นไปมาเสียแล้ว

ชุนเจิ้งพูดไว้ไม่ผิด หินก้อนนั้นพวกเขาน่าจะเอาออกไปขายจริงๆ

หรือจะเป็นหินแร่กันนะ?

เดิมทีนางไม่คิดจะไปทำให้บ้านพวกนั้นตกอกตกใจ กะว่าจะอยู่เงียบๆ เสียก่อน แต่ตอนนี้มีเรื่องนี้เข้ามา นางจึงตัดสินใจจะไปหาพวกเขา

เอาเรื่องผู้เฒ่าฟู่สี่มาพูดไม่ได้ เช่นนั้นเอาหินมาอาละวาดเสียหน่อยก็น่าจะได้อยู่

"ข้าจะไปแย่งหินก้อนนั้นกลับมา"

หลังจากฟู่จาวหนิงออกไปก็เรียกจงเจี้ยนมาอยู่ข้างๆ

"ข้าตอนนี้ต้องระมัดระวังผู้เฒ่าฟู่สี่มากที่สุด จงเจี้ยน รอข้าตรวจสอบถึงเบื้องลึกของสามีภรรยาผู้เฒ่าฟู่สี่เสียก่อน ตอนนี้สุขภาพของท่านปู่ข้าก็ดีขึ้นมากแล้ว ถึงตอนนั้นเจ้าก็กลับจวนอ๋องเจวี้ยนเถอะ"

ฟู่จาวหนิงรู้ว่าตนเองจะดึงจงเจี้ยนไว้ตลอดไม่ได้

เขาเดิมทีก็ไม่ใช่คนของบ้านตระกูลฟู่นี่นา

เซียวหลันยวนทางนั้นน่าจะต้องการจงเจี้ยนอยู่

"ข้าจะคอยดูในบ้านให้เป็นอย่างดี" จงเจี้ยนคิดๆ แล้วก็เรียกทหารมาคนหนึ่ง "แต่ว่าคุณหนูพาสืออีไปด้วยเถอะ คนใช้ข้างกายท่านเหล่านั้นไม่เป็นวรยุทธ์เลย เกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ไม่แน่ว่าจะรับมือไหว"

สืออีช่วงนี้ก็ติดตามจงเจี้ยนอยู่แต่ในบ้านตระกูลฟู่ ฟู่จาวหนิงพยักหน้าตอบรับ