อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 384

ฟู่จาวหนิงดูอาการให้ฮูหยินฟางเรียบร้อย ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ จึงจ่ายรายการยาให้นางสองอย่าง

"ป้าฟาง อันนี้คำรายการยากิน แล้วก็อันนี้สำหรับใช้ภายนอก วัตถุดิบยาหามาจนครบแล้วต้มเป็นน้ำ ปล่อยให้อุ่นแล้วนำมาล้างส่วนที่เป็นโรค แล้วก็เสื้อผ้าน้อยที่แนบกับร่างกายต้องต้มน้ำลวกเสียหน่อย เปลี่ยนทุกวัน ต้องระวังเรื่องความสะอาด ไม่กี่วันก็จะดีขึ้น"

ฟู่จาวหนิงกำชับอย่างละเอียด "แต่ว่าต่อให้ไม่คันแล้ว ความสะอาดของแต่ละคนก็ยังต้องรักษาเอาว้ด้วย ตอนที่ระดูมาผ้าระดูก็ต้องเปลี่ยนอย่างระมัดระวังด้วย"

ฮูหยินฟางพยักหน้าไม่หยุด

"ซือฉิง เจ้าก็จำไว้ด้วยนะ ฟังคำพูดของจาวหนิงเอาไว้"

"แล้วก็ ไม่ใช่แค่ตนเองต้องดูแลเรื่องความสะอาด ท่านเองก็กำชับลุงฟางให้ระวังเรื่องความสะอาดของตนเองด้วย..."

"ทำไมล่ะ?" ฟางซือฉิงไม่ค่อยเข้าใจ ถามขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณ

ฮูหยินฟางหน้าแดงขึ้นอีกครั้ง

"จาวหนิง เจ้าบอกมา บอกมาเร็ว"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกเขินๆ นี่เป็นความเคยชินของหมอ ที่ต้องพูดอะไรที่ควรพูดออกมาให้หมด

รอจนนางอธิบายกับฟางซือฉิง หน้าของฟางซือฉิงเองก็แดงจนเหมือนเลือดไหลซิบ

"เรื่องเหล่านี้เกี่ยวข้องกับร่างกายตนเองอย่างใกล้ชิด ต้องรักตนเอง ดังนั้นก็ควรจะสนใจในจุดที่ต้องสนใจ" ฟู่จาวหนิงมองท่าทางหน้าแดงเป็นลูกตำลึงของฟางซือฉิง ก็อดหยิกแก้มนางขึ้นมาไม่ได้

สัมผัสมือดีอยู่นะ

ฮูหยินฟางมองพวกนาง หัวเราะขึ้นมา

นางรู้สึกว่าลูกสาวมีฟู่จาวหนิงเป็นเหมือนพี่สาวน้องสาวคนหนึ่งเช่นนี้ช่างดีเสียเหลือเกิน

ตอนนี้นางยิ่งชอบฟู่จาวหนิงมากขึ้น

ฟางซือฉิงพาคนใช้เข้ามา ส่งฟู๋จาวหนิงไปหาผู้เฒ่าหวางทางนั้น

มีคนตะโกนขึ้นมาแล้ว

"ก็บอกแล้วว่านึกไม่ออก พวกเจ้านี่ก็ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไรกัน? พวกเจ้าเอาแต่มาล้อมกระท่อมเก่าๆ ของข้าไว้ทำไม? คิดไม่ออกก็คือคิดไม่ออก ข้ามีวิธีเสียที่ไหน? พวกเจ้าคิดว่าข้าไม่อยากขายหรือ?"

ฟังออกว่าเป็นเสียงชายชราคนหนึ่ง

น่าจะเป็นผู้เฒ่าหวางกระมัง?

แต่ว่า นึกไม่ออกนั่นหมายถึงอะไร?

พอเสียงของผู้เฒ่าหวางหยุดลง ก็มีเสียงของป้าคนหนึ่งดังขึ้นมาเช่นกัน "ไอ๊หยา ผู้เฒ่าอย่างท่านนี่ความจำแย่เสียจริง แล้วยังมาส่งเสียงดังแบบนี้อีก?"

ฟู่จาวหนิงรีบเดินตรงเข้าไป

ประตูเรือนนีไม่ได้ปิด พอเดินเข้ามาใกล้ก็เห็นคนด้านใน คนที่นางเห็นก่อนคือป้าที่นั่งรถม้าของนางเข้ามาคนนั้น ป้าคนนี้กำลังนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ไผ่ตัวเล็ก ในมือหยิบมันเผาชิ้นหนึ่งกำลังกินกินอย่างออกรสออกชาติ