อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 404

ผ่านไปครู่หนึ่ง พวกของฟู่จาวหนิงก็หาหินก้อนนั้นพบจริงๆ

หลักๆ คือหินก้อนนี้ขนาดไม่น้อยเลย เดินหาหน่อยเดี๋ยวก็พบ

บนหินยังมีเลือดติดอยู่เลย บนพื้นดินข้างๆ ยังมีรอยเลือดที่แห้งกรังจนเป็นสีดำแล้วด้วย

จากหินตรงนี้มองขึ้นไป บนเนินก็ยังเห็นร่องรอยของคนกลิ้งตกลงมา

ผู้อาวุโสจี้ดีใจมาก "หาพบแล้ว! เช่นนั้นเถาขมเฝื่อนก็น่าจะอยู่ข้างบนนี้ พวกเรารีบขึ้นไปดูเถอะ"

เขาพูดปาวๆ พอหันหน้ามาก็เห็นฟู่จาวหนิงยังนั่งยองอยู่ข้างหินก้อนนั้นดูอะไรอยู่ รอยเลือดที่อยู่บนหินนั่น น่าจะเป็นจุดที่ผู้เฒ่าหวางกระแทกลงมา ที่นั่นคมนิดหน่อย และมีส่วนหนึ่งที่ค่อนข้างกลมลื่นยื่นออกมา

เห็นแล้ว แต่ยังจะไปค้นคว้าอะไรอยู่อีก?

เซียวหลันยวนยืนมองอยู่ข้างๆ

"เข้าใจลักษณะคร่าวของหินก้อนนี้ จะช่วยให้ข้ารักษาได้แม่นยำขึ้น" ฟู่จาวหนิงอธิบายกับผู้อาวุโสจี้ขึ้นคำหนึ่ง

ผู้อาวุโสจี้สีหน้าจริงจังขึ้นมา

"จาวหนิง เจ้าเป็นหมอที่ดีจริงๆ"

นางมีความรับผิดชอบมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่ได้ตื่นเต้นที่หาเถาขมเฝื่อนพบจนลืมสิ่งที่ต้องทำด้วย

คนเช่นนี้มาเป็นหมอ จิตใจไม่มีทางไม่หนักแน่น

ปกติคนเช่นนี้อย่างน้อยก็ต้องมีประสบการณ์มาหลายปี สำหรับหญิงสาวที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบนี้หาได้ยากมาก

"จะพยายามเป็นหมอที่ดีให้เต็มที่แล้วกัน"

ฟู่จาวหนิงยืนขึ้นมา ประคองผู้อาวุโสจี้ "อาจารย์ เนินนี้ชันมากเลย ท่านอย่าขึ้นไปดีกว่า ข้าจะขึ้นไปดูเอง"

"ข้าไปข้าจะไป เจ้าไม่ใช่ไม่รู้จักหน้าตาของเถาขมเฝื่อนหรอกหรือ? ผู้เฒ่าหวางยังขึ้นไปได้ข้าก็ขึ้นได้"

ผู้อาวุโสจี้อยากจะบอกฟู่จาวหนิงว่าขุดเถาขมเฝื่อนอย่างไร ให้นางได้เรียนรู้อีกสักบทเรียน

"มีข้าอยู่ ขึ้นไปเถอะ"

เซียวหลันยวนเดินเข้ามา ประคองตัวผู้อาวุโสจี้ เป็นสัญญาณให้ฟู่จาวหนิงเดินขึ้นไปเอง

ฟู่จาวหนิงร้องเชอะ รีบปีนขึ้นมา

รอจนมาถึงบนเนิน ก็พบว่าพื้นดินบนนี้ดูเป็นหลุมเป็นบ่อ พื้นไม่เรียบเอาเสียเลย ยิ่งไปกว่านั้นหญ้าป่ายังรกครื้ม แล้วยังมีดอกไม้ป่าบานอยู่ไม่น้อยด้วย

"จาวหนิง เจ้ารีบมาดูเร็ว ที่นี่ไม่ได้มีแค่เถาขมเฝื่อนนะ มีกะหล่ำขม โกฐเหลือง และยังมีหัวฉีป่าอีกด้วย"

ผู้อาวุโสจี้มือไม้ระวิงไปหมดแล้ว เขาเอ่ยอย่างดีใจกับฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงเองก็ยังไม่ทันได้เหล่ดูถูกที่เซียวหลันยวนใช้กำลังภายในไปเมื่อครู่ วัตถุดิบยาที่ผู้อาวุโสจี้พูดมาเมื่อครู่ นางก็พบว่าตนเองไม่รู้จักอยู่ตั้งหลายอย่าง!

"อาจารย์ ดอกไม้นี้ชื่อว่าอะไรนะ?"

"โกฐเหลืองน่ะ รักษาอาการท้องเสียได้"

"ที่แท้ที่นี่เรียกว่าโกฐเหลืองนี่เอง"

ฟู่จาวหนิงเองก็รู้อยู่แล้ว ดอกไม้นี้ที่นางรู้จักไม่ได้ชื่อนี้ ดังนั้นการที่นางฝากตัวเป็นศิษย์กับผู้อาวุโสจี้ก็มีข้อดีเช่นนี้ มีวัตถุดิบยามากมายในนี้มีชื่อแตกต่างกับที่นางรู้จักมา