อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 571

"เขาอยู่ที่นั่น?"

"กลับเรือนนอนแล้ว"

"ข้าจะไปดูเสียหน่อย" ฟู่จาวหนิงเพิ่งพูดจบ

"พระชายายังไม่ได้กินข้าวเย็นใช่ไหม? ข้าน้อยจะไปเตรียมให้ ท่านอ๋องเองก็ยังไม่ได้กิน จะไปกินกับท่านอ๋องหรือว่ากลับไปเรือนเจียนเจียเจ้าคะ?"

หงจั๋วแม้จะถามความเห็นนาง แต่ก็ทำตาแป๋ว เห็นได้ชัดว่าอยากให้นางไปกินกับเซียวหลันยวน

ฟู่จาวหนิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"ส่งไปที่เขาทางนั้นเถอะ"

"เจ้าค่ะ!"

หงจั๋วหมุนตัวออกไปเตรียมอย่างยินดี

ฟู่จาวหนิงเดินตรงไปที่เรือนนอนเซียวหลันยวน ตอนนี้ไม่มีคนมาขวางนางแล้ว

เพียงแต่ตอนเข้าไปก็เห็นชิงอีรออยู่นอกประตูห้องหลัก นางยังรู้สึกแปลกหน่อยๆ

เพราะประตูปิดอยู่

"พระชายา ท่านถามหาสิ่งยืนยันได้แล้วหรือไม่?" ชิงอีพอเห็นนางก็ตาเป็นประกาย รีบถามออกมา

"ถามมาได้แล้ว"

ฟู่จาวหนิงชี้ไปที่ประตูแล้วถามขึ้น

"ท่านอ๋องเดิมทีซุ่มอยู่บ้านตระกูลหลิน คิดไม่ถึงว่าบ้านที่หลินอันห่าวพักอยู่แต่เดิมตอนนี้มีคนย้ายเข้าไปอยู่เสียแล้ว"

ชิงอีเองก็กดเสียงลงต่ำอย่างลึกลับ "พระชายา ท่านรู้ไหมว่าคนที่เข้าไปอยู่คือใคร?"

ฟู่จาวหนิงนึกถึงสิ่งที่หงจั๋วบอก ความผิดปกติหลังจากเซียวหลันยวนกลับมา ใจก็สั่นกึก "หรือจะเป็นแม่นางคนไหนของตระกูลหลิน? คงไม่ใช่หลินอี๋เจินกระมัง?"

เป็นครั้งแรกจริงๆ ดังนั้นทำการจึงไม่คล่องแคล่วนัก เซียวหลันยวนเองก็คิดไม่ถึงว่าตนเองวันหนึ่งจะต้องมาทำเรื่องเช่นนี้

ฟู่จาวหนิงตอนนั้นให้เขาไปที่บ้านตระกูลหลิน ส่วนตนเองกลับบ้านตระกูลฟู่ และเพราะอันห่าวยังไม่ได้ดีขึ้นอย่างสมบูรณ์ นางคือคนที่อันห่าวเชื่อใจ นางกลับไปสอบถามอันห่าวจะเหมาะกว่า

เซียวหลันยวนมีวรยุทธ์ดี ลอบเข้าไปตรวจสอบตะกร้าเข็มด้ายสักหน่อยก็ไม่ควรเป็นเรื่องยาก ถึงอย่างไรฟู่จาวหนิงคิดอย่างไรก็ไม่ควรถูกพบตัวสิ คิดไม่ถึงว่าท่านอ๋องเจวี้ยนกลับไม่ยอมหลบเลี่ยง!

"เช่นนั้นเขาก็กลายเป็นโจรย่องหาหญิงสาวไปแล้วสิ?"

ชิงอีพูดเสียงเบา "แม่นางหลินคนนั้นจำท่านอ๋องได้ ตอนนั้นคิดจะฉีกเสื้อผ้าตนเองแล้วร้องเรียกคน คิดจะใส่ร้ายท่านอ๋อง"

"พรวด!"

ฟู่จาวหนิงหัวเราะพรวดขึ้นมาอย่างทนไม่ไหว

ในห้องมีเสียงเซียวหลันยวนลอดออกมา "ถ้าหากเจ้ากลัวว่าตนเองว่างนัก ข้าจะส่งเจ้าไปอยู่่ชายเมืองเสีย"