อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 597

อ๊าๆๆ! ท่านอ๋องตอนนี้พูดกับพระชายาเช่นนี้แล้วหรือ? นี่มันใช้สารภาพรักหรือเปล่านะ? พระชายาตอบรับเลย!

ฟู่จาวหนิงหูร้อนผะผ่าว

ผ่านไปพักหนึ่ง นางจึงก้มหน้า คีบเนื้อหมักเห็ดหอมเข้ากัดคำใหญ่ ตอบกลับอย่างคลุมเครือ "วิชาแพทย์ข้าดีมาก!"

ดังนั้นความหมายของคำพูดนี้ก็คือ นางจะช่วยรักษาเขาให้หายแน่นอน!

เซียวหลันยวนยิ้มๆ และเริ่มกินข้าวด้วยเช่นกัน

องครักษ์ลับที่คุ้มกันวังหลวงคุ้มกันอยู่สามวัน

พวกเขาไม่เห็นฮู่เจียไท่เลย

แต่ว่าเซียวหลันยวนยังยืนยันว่าฮู่เจียไท่จะต้องมาเข้าวัง

เพียงแต่ตอนนี้ให้การให้องครักษ์เงามังกรค้นหาในเมืองดูจะเคลื่อนไหวใหญ่ไปหน่อย ถ้าเขาสั่งองครักษ์เงามังกรถี่เกินไป จะยิ่งทำให้องค์จักรพรรดิหวาดกลัวเขา

ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่ให้ทหารแอบคอยสืบค้นในเมือง

"ไม่รีบ เขาเองก็ซ่อนได้อีกไม่นานหรอก" ฟู่จาวหนิงไม่เคร่งเครียด

ผู้นำตระกูลฮู่เองก็ดูจะได้สติกลับมาแล้ว

พอเห็นว่าตนเองเก็บชีวิตกลับมาได้ ฮู่โม่เองก็อยู่ข้างกาย เขาเสียใจกับตระกูลฮู่ที่มีลูกชายโง่ๆ อย่างฮู่เจียไท่ที่คิดจะทำร้ายคนในครอบครัว พลางผ่อนลมหายใจโล่ง อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังถือว่าพอจัดการได้อยู่

"เสี่ยวโม่ ปู่อายุมากแล้วจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นช่วงหลายปีนี้ก็แก่เลอะเลือนไปมาก เห็นการทุจริตต่างๆ ในตระกูลมามาก แต่ก็เอาแต่คิดจะให้ตระกูลสงบสุขเจริญรุ่งเรือง รู้สึกว่าต้องรักษาทุกคนให้เป็นระเบียบ จนทำให้ปัญหาของตระกูลฮู่สะสมมากขึ้นเรื่อยๆ"

"ท่านปู่ ท่านอย่าพูดเช่นนี้เลย"

"ตอนนี้มีเรื่องของลุงเจ้าขึ้นมา อธิบายได้ว่าตระกูลฮู่จำเป็นต้องตัดเนื้อร้ายทิ้งแล้ว ดังนั้นข้าจะยกตระกูลฮู่ให้กับเจ้า เสี่ยวจิ้ง เจ้าเองก็เป็นเด็กดี หลังจากนี้ก็คอยช่วยเสี่ยวโม่ จะให้ตระกูลฮู่เดินลงห้วงเหวลึกไม่ได้เด็ดขาด"

ผู้นำตระกูลฮู่นำกุญแจดอกหนึ่งออกมา วางไว้ในมือฮู่โม่อย่างหนักแน่น

"ด้านหลังห้องหนังสือข้ามีกลไกอยู่ ใช้กุญแจดอกนี้สามารถเปิดตู้ลับได้ ด้านในมีกุญแจของห้องคลังและตู้ต่างๆ ในตระกูล กุญแจดอกนี้เองก็เป็นสัญลักษณ์ของผู้นำตระกูลด้วย ตอนนี้ตระกูลฮู่ก็ส่งต่อให้เจ้าแล้ว"

ฮู่โม่กำกุญแจแน่

ฮู่โม่จู่ๆ ก็รู้สึกภาคภูมิใจ

"ท่านปู่ เช่นนั้นข้าช่วยนางได้ไหม?"

"อื๋อ?"

ฮู่โม่เอาเรื่องที่เขาไปเป็นคนคุ้มครองเรือนในบ้านตระกูลฟู่เล่าออกมา "ดังนั้นนางถือว่าเป็นคุณหนูของข้า ต่อให้จะแค่ไม่กี่วัน แต่พวกเราก็ถือว่ามีมิตรภาพกันแล้ว ข้ารู้สึกว่าข้าช่วยเหลือนางดีกว่าไปช่วยเหลืองอ๋องเจวี้ยนอยู่"

ผู้นำตระกูลฮู่หัวเราะขึ้นมา "เจ้านี่นะ ตั้งแต่เล็กก็ชอบทำเรื่องที่เกินคาดอยู่เรื่อย"

ในซอยหนึ่งที่ไม่ห่างจากวังหลวง ประตูเรือนบานหนึ่งเปิดออก มีคนเดินออกมา ขึ้นไปบนประตูเกี้ยว

ประตูข้างๆ กำลังเปิดอยู่ พี่น้องอันเหนียนเดินออกมา

ผู้ตรวจการอันมองมาทางนี้

"ท่านพี่ ข้าอยากไปหาพระชายาอ๋องเจวี้ยนหน่อย ไม่เจอกับนางนานแล้ว ข้าคิดถึงนาง" อันชิงเอ่ยขึ้น