อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 610

ไทเฮาพอตะคอก ก็ทำให้นายท่านผังที่อยู่ด้านนอกตกใจสะดุ้งโหยง

เขามองไปยังชายหนุ่มข้างๆ

"พวกเจ้าอยากจะพูดอะไรกับไทเฮากันแน่?"

"นายท่านผังไม่ต้องตึงเครียด นี่ไม่ใช่เรืองแย่สำหรับไทเฮาและองค์จักรพรรดิ" ชายหนุ่มที่ตามมาข้างๆ เงยหน้าพูดขึ้น และก็เป็นฮู่เจียไท่ที่พวกของเซียวหลันยวนตามหามาหลายวันแล้วนั่นเอง

"ไม่ใช่แค่พูดกับไทเฮาเท่านั้น พวกท่านยังคิดจะพูดอะไรกังองค์จักรพรรดิอีก?"

"นายท่านผัง อีกเดี๋ยวท่านก็จะรู้"

"ข้าเคยพูดไว้แล้ว ว่าข้าไม่ใช่คนที่เลอะเลือนไม่รู้อะไรเลยแบบในอดีตอีกแล้ว ข้าไม่อยากจะทำเรื่องเหล่านั้นกับพวกท่านอีกแล้ว"

นายท่านผังยังพูดไม่ทันจบ ฮู่เจียไท่ก็ยื่นมือมากดบนบ่าของเขา ใช้กำลังภายในกดลงไป จนทำเอาบ่าเขาทั้งเจ็บทั้งชา ขยับไม่ได้ชั่วขณะ

ฮู่เจียไท่กดเสียงลงต่ำ "ท่านคิดว่าเรื่องบางเรื่องนึกจะถอนตัวก็ถอนตัวได้หรือ? นายท่านผัง ท่านไร้เดียงสาเกินไปแล้ว"

ในห้อง ไทเฮากำลังโกรธเคืองโหวจวิ้นอัน "ข้าบอกไปแล้วเมื่อตอนนั้น ไม่ว่าสิ่งที่ไท่ซ่างหวงทิ้งไว้ให้อายวนจะเป็นอะไร นั่นมันก็เป็นสิ่งของของเขา ใครก็ห้ามไปแตะต้องแย่งชิง นี่เป็นสิ่งที่ข้ารับปากไท่ซ่างหวงไว้ จะคอยดูแทนเขา"

"ใช่ใช่ใช่ ไทเฮา กระหม่อมเองก็ไม่ได้จะไปแย่งไปแตะต้อง กระหม่อมไม่ได้กล้าขนาดนั้น และไม่มีฝีมือขนาดนั้นด้วย"

โหวจวิ้นอันยิ้มๆ ตอนนี้ก็พูดออกมาหมดแล้ว เขาเองกลับไม่ตึงเครียดเลย

"แต่ว่าไทเฮาท่านยังจำได้ไหม? ครั้งนั้นที่ไท่หวงแต่งตั้งโหวจวิ้นอันให้ตระกูลข้าก็เคยพูดไว้ ว่าพวกเราเคยเสียสละเพื่อราชวงศ์ไปไม่น้อย ราชวงศ์ติดค้างตระกูลของพวกเรา ถ้าหากจวนโหวพวกเรามีวันหนึ่งจำเป็นต้องการให้ราชวงศ์ทำอะไร ราชวงศ์ก็จะทำให้พึงพอใจอย่างเต็มที่"

โหวจวิ้นอันเอาเรื่องนี้พูดออกมา สีหน้าไทเฮาก็เปลี่ยนไป

นั่นมันเรื่องตั้งแต่สมัยไหนแล้ว? ไท่หวงตอนที่พูดเหล่านี้ทำเหล่านี้เมื่อสมัยนั้น นางก็ยังเป็นแค่พระชายาของพระโอรสเท่านั้น แล้วยังอายุน้อยอยู่เลย

ยิ่งไปกว่านั้นยังพูดไว้กับโหวจวิ้นอันอาวุโสอีกด้วย เกี่ยวอะไรกับเด็กน้อยในตอนนี้กัน? ตั้งนานสองนานแล้ว แต่ยังยกออกมาอีกหรือ? ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย!

โหวจวิ้นอันถูกคนหยิบมาเทียบกับโหวอาวุโสตอนยังหนุ่มมาโดยตลอด คนอื่นเอาแต่ชมว่าพ่อยอดเยี่ยมอย่างไรลูกชายก็ต้องไม่ธรรมดา แต่พอมาพูดถึงเขาก็เอาแต่ส่ายหัวแล้วบอกว่าเขามีความสามารถธรรมดามาก คิดว่าคงจะอยู่ในตำแหน่งยศธรรมดาๆ ไปจนแก่เฒ่า

เกรงว่าต่อให้ลูกชายก็คงเสี้ยมสอนได้ไม่ดี เช่นนั้นความรุ่งโรจน์ของจวนโหวจวิ้นอันก็คงจะใกล้ได้เวลาแล้ว

เขาเองก็อยากจะเปลี่ยนแปลง ทำอะไรที่ยิ่งใหญ่บ้าง

แต่ตอนนี้ไทเฮาก็ยังสงสัยในตัวเขา ยิ่งทำให้ในใจเขาเพิ่มความไม่พอใจขึ้น

ไม่ลองคิดเลย ว่ามาถึงยุคสมัยของเขา ราชวงศ์เคยช่วยเหลืออะไรเคยให้อะไรเขาบ้าง? และไม่ได้ให้หน้าที่การงานดีดีกับเหล่าลูกๆ เขาด้วย แล้วยังไม่มีสถานที่ที่จะปกป้องพวกเขา แล้วมันจะดีขึ้นมาได้ไหม?

"เจ้าคิดว่าตำแหน่งทางการแค่เอ่ยปากอยากได้แล้วมันจะได้มาหรือ?"

"ใต้ฟ้าทั่วหล้าเป็นของเจ้าแผ่นดิน แผ่นน้ำภูเขาก็เป็นของจักรพรรดิ ตำแหน่งทางการทั้งมากมาย การจะให้ใครสักคนขึ้นไปนั่งไม่ใช่เรื่องที่องค์จักรพรรดิสั่งการได้หรอกหรือ?"