อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 609

นอกประตูมีเสียงตะโกนของอันเหนียนลอดเข้ามา

"ข้ากำลังหงุดหงิด ให้เขาสงบปากแล้วไสหัวไป"

"องค์จักรพรรดิ ข้ามีเรื่องประหลาดจะมาแจ้งกับฝ่าบาท!"

เรื่องประหลาด?

องค์จักรพรรดิถูกประโยคนี้ดึงดุดไว้ทันที ผู้ตรวจการอันเองก็เป็นปฏิปักษ์กับเขาบ่อยครั้ง และเป็นคนที่เอาจริงเอาจังด้วย แล้วจะมีเรื่องประหลาดอะไรที่ต้องมาบอกเขากัน?

หรือว่าจะมีเรื่องอะไรจริงๆ?

เขากระแอมออกมาเสียงหนึ่ง "เอาล่ะ ข้าจะลองฟังดู ให้เขาเข้ามา"

อันเหนียนรีบเดินเข้ามา พอเห็นองค์จักรพรรดิ ก็เอ่ยอย่างตื่นเต้นกับเขาขึ้นทันที "องค์จักรพรรดิ! ได้ยินว่านายท่านผังได้รับของประหลาดชิ้นหนึ่งส่งไปให้กับท่างไทเฮา! ข้าขอหยิบยืมสายตาของฝ่าบาทไปเปิดโลกหน่อยได้ไหม?"

"เจ้าพูดเรื่องอะไรออกมากัน?"

องค์จักรพรรดิงงงันไป

เมื่อครู่บอกว่ามีเรื่องประหลาดอยู่ที่หน้าประตูหรือ? ตอนนี้ทำไมกลายเป็นว่านายท่านผังมีของประหลาดส่งไปให้ไทเฮากัน?

"นี่เจ้าเข้ามาในวังเพื่อดูผังอ้ายชิงส่งของขวัญให้กับไทเฮาหรือ?"

"ถูกต้อง องค์จักรพรรดิ นายท่านผังน่ะ ท่านเองก็เข้าใจตัวเขาอยู่กระมัง? คนที่ขี้งกขี้เหนียวขนาดนั้น ปีที่แล้วงานฉลองวันเกิดของฝ่าบาท นายท่านผังส่งอะไรมาให้กัน คำขวัญอายุยืนที่ตนเองเขียนออกมา ใช่ไหม?" อันเหนียนหน้ายังคงไม่เปลี่ยนสี

พอได้ยินเขาพูดเช่นนี้ องค์จักรพรรดิเองก็คิดอยากจะเดินตามเขาไปขึ้นมาแล้วเหมือนกัน

"่ใช่ไหมล่ะ?"

"แต่ว่าคนที่ขี้เหนียวเช่นนี้ กลับมีของประหลาดส่งมาให้กับไทเฮา นี่ไม่ใช่เรื่องที่ทำให้คนประหลาดใจได้หรอกหรือ? องค์จักรพรรดิเองก็รู้ กระหม่อมกับนายท่านผังตอนนี้เป็นเพื่อนบ้านกัน นี่ก็ไล่ตามมาตั้งแต่บ้านจนถึงในวังเลยทีเดียว"

อันเหนียนพูดโกหกหน้าตายไปด้วย พลางอธิษฐานให้อ๋องเจวี้ยนรีบเข้ามาในวัง

ไม่เช่นนั้นถึงตอนนั้นเขาถูกเปิดโปง พอองค์จักรพรรดิโกรธเคือง เขาคงถูกคาดโทษโกหกองค์จักรพรรดิเป็นแน่ ถึงตอนนั้นคงจะโดนบั่นหัวได้ทุกเวลา

"ใช่ ไทเฮาดีใจเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด ไป ข้าจะพาเจ้าไปดูด้วยกัน"

องค์จักรพรรดิตอนนี้ก็ไม่สนใจพฤติกรรมของอันเหนียนแล้ว พาเขาไปที่วังบรรทมไทเฮาด้วยกัน

ไทเฮาเพิ่งจะลุกขึ้น ก็ถูกหมัวมัวประคองมานั่งที่ห้องด้านนอก เหลือบมองโหวจวิ้นอันที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า "เจ้าส่งจดหมายมาสาสมครั้งต่อกันบอกจะเข้าวังเพื่อพบข้า มีเรื่องอะไรกัน?"

โหวจวิ้นอันสีหน้าดูระมัดระวังตัวอยู่บ้าง

"ลุกขึ้นมาตอบเถอะ อย่ามัวแต่คุกเข่าเลย" ไทเฮาโบกไม้โบกมือ

"ขอบพระทัยไทเฮา" โหวจวิ้นอันยืนขึ้นมา พิจารณาดูสีหน้าไทเฮา "ไทเฮา กระหม่อมได้รับข่าวมาเรื่องหนึ่ง คิดไปคิดมา ก็รู้สึกว่าควรจะบอกกับไทเฮาเสียหน่อย"

"เรื่องที่สำคัญมากหรือ?"

"สำคัญมาก ได้ยินว่าสิ่งของที่ไท่ซ่างหวงทิ้งไว้ในอดีต เกี่ยวข้องกับความลับราชวงศ์แคว้นเจาด้วย"

คำพูดของโหวจวิ้นอันยังไม่ทันหมด ไทเฮาก็หน้าเปลี่ยนสี ตะคอกขึ้นมาเสียงหนึ่งทันที "หุบปาก! ใครให้เจ้ามาพูดจาไร้สาระที่นี่?"