อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 683

ดังนั้นเขาจึงคิดจะให้คนเหล่านี้ตามไปจนถึงที่นี่ก่อนค่อยว่ากัน

"หุบเขาซานชิง?"

ฟู่จาวหนิงขมวดคิ้ว "นั่นไม่ใช่ว่าอันตรายมากหรอกหรือ? ท่านคิดจะใช้ตนเองเป็นเหยื่อล่อพวกเขา?"

เขาอยากจะบีบคนที่คิดจะลงมือพวกนั้นให้ลงมือหรือ? จัดการทิ้งไปด้านหนึ่งก่อนแบบนี้?

แต่จะยืนยันได้อย่างไรว่ามีแค่ฝ่ายเดียวที่ลงมือ? ถ้าเผื่อพวกกลุ่มสำนักอื่นพวกนั้นลงมือขึ้นมาพร้อมกันด้วยล่ะ? พวกเขาเองก็อันตรายมากด้วยเช่นกัน

"ข้าไม่สามารถลงมือจัดการพวกเขาทิ้งได้ทันที ยิ่งไปกว่านั้นยังเปลืองแรงมากด้วย" เซียวหลันยวนอธิบายกับนาง "ดังนั้นจึงจะให้โอกาาสลงมือที่เหมาะสมกับพวกเขาสักครั้ง จากนั้นค่อยควานหาตัวปลาในน้ำขุ่น ให้พวกเขามาอยู่ด้วยกันแล้วตีกันเอง"

ฟู่จาวหนิงตาเป็นประกาย ตอนนี้เข้าใจความหมายของเขาแล้ว

"ท่านจะให้พวกเขามากัดกันเองหรือ?"

"กัดกันเอง?" เซียวหลันยวนยิ้มขึ้นมา "คำพูดนี้ใช้ได้เหมาะสมจริงๆ ใช่ ให้กัดกันเอง แล้วถ้าดวงดีหน่อย ไม่แน่อาจจะจัดการพวกเขาทิ้งได้ในคราวเดียวเลย"

ฟู่จาวหนิงสนใจขึ้นมา "จะจัดการพวกเขาในครั้งเดียวก็ไม่ใช่จะทำไม่ได้ ใช้ยาเป็นอย่างไร!"

"อื๋อ? เจ้ามีพอใช้กับคนมากขนาดนี้เลยหรือ?"

ทำไมจะไม่มีล่ะ? ในห้องเภสัชนางมีอยู่เพียบเลย

"มีๆๆ"

"เช่นนั้นก็ง่ายขึ้นเยอะ พวกเรามาปรึกษากันหน่อย"

หลังจากฟังแผนการของเซียวหลันยวน ฟู่จาวหนิงก็อดยิ้มให้เขาขึ้นมาไม่ได้"เซียวหลันยวน ท่านรู้ตัวไหมว่าท่านน่ะชั่วร้ายมากเลย"

"ชั่วร้ายหรือ?"

"อืม ชั่วร้ายมาก"

เซียวหลันยวนเอียงตัวเข้าหานาง "ข้าได้ยินหงจั๋วกับเฝิ่นซิงสองสาวใช้นั้นพูดกัน เจ้าเคยบอกกับพวกนางไปคำหนึ่งนี่ บอกว่าผู้ชายถ้าไม่ชั่วช้าผู้หญิงจะไม่รัก?"

เซียวหลันยวนชะงักไป ค่อยๆ กลับมานั่งตัวตรง

"ร่างกายและจิตใจที่แข็งแรงหรือ?"

น้ำเสียงเขาหมดอาลัยลงเล็กน้อย

จุดนี้เขาไม่มีนี่สิ เช่นนั้นเขาก็ไม่สอดคล้องกับเงื่อนไขผู้ชายที่นางชอบหรือ?

ฟู่จาวหนิงเพิ่งยกคำพูดที่ตนเองเอามาใช้รับมือกับพวกป้าๆ น้าๆ ที่จะเป็นแม่สื่อให้นางในอดีตออกมา ยังพูดไม่ทันจบก็รู้สึกได้ถึงความไม่ถูกต้อง แต่คำพูดก็พูดออกมาแล้วนี่นะ

พอเห็นหน้าตาหมดอาลัยตายอยากของเขา นางก็เงียบลงมา

"ขอแค่หาวัตถุดิบยามาได้ครบ พิษของท่านก็จะแก้ได้" นางเอ่ยขึ้น

"ช่วงวันสองวันนี้เจ้าเอาแต่จ้องแผลเป็นพิษบนหน้าข้าอยู่เรื่อย" เซียวหลันยวนจู่ๆ ก็หัวเราะแห้งๆ ขึ้นมา "เพราะมันเปลี่ยนเป็นหนักหนาขึ้นหรือ? ดังนั้น เวลาที่ข้าเหลืออยู่คงอีกไม่นานนักแล้วใช่ไหม?"

นางไม่พูดมาตลอด และไม่แสดงออกมา ก็ไม่ใช่ว่าเขาจะเดาไม่ถูก