อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 684

เซียวหลันยวนรู้มาตลอดว่าพิษที่ตนเองติดมานี้มีภัยถึงชีวิต

เพียงแต่หลายปีมานี้เขาก็คอยให้คนออกไปค้นหาวัตถุดิบยา หาหมอไปทั่วมาโดยตลอด ท้ายสุดพอมาเจอกับฟู่จาวหนิง และได้รับเลือดกวางกับไหมใจโลหิตมา นางก็จัดการสะกดพิษตัวนี้เอาไว้ให้กับเขา

ถ้าไม่มีนาง เขาตอนนี้คงจะทนไม่ไหวไปแล้ว คงได้นอนแผ่อยู่บนเตียงลุกไม่ขึ้น ไม่สามารถออกไปไหนมาไหนได้อย่างแน่นอน

แต่ว่าพิษนี้ก็ยังไม่มีทางแก้ ตอนนี้ทำได้เพียงยืดเวลาออกไปเท่านั้น

เขาไม่คิดว่าตนเองจะไม่เป็นไรจริงๆ ถึงอย่างไรแผลเป็นพิษใบหน้าแผลนั้นก็ยังอยู่มาโดยตลอด ยิ่งไปกว่านั้นช่วงนี้ก็เหมือนจะหนักข้อขึ้นด้วย

แผนเป็นพิษนั้นลามกว้างแล้ว ตอนนี้มาถึงกลางใบหน้าเรียบร้อย

ยิ่งไปกว่านั้นก่อนหน้านี้เขาสวมหน้ากากไว้ตลอดยังพอได้ แต่ตอนนี้ช่วงเวลาสวมหน้ากากก็สั้นลงเรื่อยๆ พอสวมไว้นานหน่อยแผลเป็นพิษก็จะคันขึ้นมา คันเอามากๆ

ยังดีที่ช่วงนี้พวกเขาออกมาจากเมืองหลวง กำลังเร่งระยะทาง ตอนอยู่บนรถม้าเขาก็เจอแค่ฟู่จาวหนิงเท่านั้นจึงสามารถปลดหน้ากากลงได้

แต่พอเข้าเมือง ผ่านพวกหมู่บ้าน เขาก็ยังต้องสวมมันขึ้นมา

ถ้าผ่านไปอีกช่วงหนึ่ง แผลเป็นพิษนี้คงจะขยายไวขึ้นไปอีก สีกับลวดลายก็จะยิ่งน่าสะพรึงมากขึ้น รอจนมันกินไปครึ่งหน้า คนที่เห็นใบหน้านี้เพียงแวบเดียวคงจะตกอกตกใจกันหมดเลยทีเดียว

"ถึงแม้เจ้าจะไม่พูด แต่ข้าก็รู้ ว่าพิษกำลังแย่ลง"

เซียวหลันยวนพอเห็นฟู่จาวหนิงไม่พูด ตนเองก็พูดต่อมาอีก "ก่อนหน้านี้สวมหน้ากากข้ายังพอทนได้ แต่ตอนนี้สวมไปแค่พักเดียวก็คันคะเยอจนทนไม่ไหว ไม่ใช่แค่คันเท่านั้น แต่ยังร้อนเหมือนถูกทิ่มแทงด้วย แล้วถ้ายังแย่ลงหลังจากนี้อีก ก็คงจะไม่สะดวกสวมหน้ากากแล้ว"

เขาก่อนหน้านี้ไม่ได้พิจารณาถึงปัญหานี้เลย

น่าจะเพราะก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ใส่ใจมันเลย ดูใจเย็นเหลือเกิน เขาเองก็ไม่กลัวว่าโฉมหน้าตนเองจะต้องเสียไป

แต่ตอนนี้เขากลับกลัวขึ้นมาแล้ว

เขากล้วว่าแผลเป็นนี้จะรักษาให้ดีไม่ได้ กลัวว่ามันจะขยายใหญ่ กลัว่าตนเองต่อให้แก้พิษไปแล้วแผลเป็นนี้จะยังคงอยู่

ถึงตอนนั้น เขาก็คงจะหน้าตาไม่ใช่ทั้งมนุษย์ไม่ใช่ทั้งผี แล้วเขาจะยืนอยู่ข้างกายนางได้อย่างไร?

ถ้านางลุกขึ้นมากลางดึก เห็นใบหน้านี้ของเขาเขา จะตกใจแค่ไหนนะ?

เขากับนางถ้าออกไปข้างนอก คนอื่นจะบอกว่านางเหมือนดอกไม้ที่จิ้มอยู่บนกองขี้วัวไหม?

แต่ด้วยนิสัยของนางก็ทำให้นางพูดปลอบโยนอะไรออกมาไม่ได้

นางเม้มริมฝีปาก เอ่ยอย่างตรงไปตรงมา "ก็ไม่ใช่จะเป็นไปไม่ได้"

จากที่นางเห็น สามารถรักษาชีวิตเขาไว้ได้คือดีมากแล้ว รักษาชีวิตก็เท่ากับช่วงชิงเวลามาได้

"หลังจากนี้ค่อยๆ หาวัตถุดิบยากันต่อ ก็ไม่ใช่ว่าทั้งชีวิตนี้จะไม่มีโอกาสเสียหน่อย"

นางสองวันนี้ที่เห็นแผลเป็นพิษของเขาแย่ลง ก็มีแผนไว้แล้วจริงๆ จัดการสะกดพิษเอาไว้ก่อน บางที่อาจจะบีบไปยังส่วนใดส่วนหนึ่งจนต้องเสียสละ อย่างเช่นขาทั้งสอง หรือใบหน้า แต่ก็ยังรักษาชีวิตไว้ได้

แต่นางยังไม่ได้คิดจะพูดเรื่องนี้กับเขา แต่เมื่อครู่ที่บังเอิญพูดมาถึงจุดนี้ ก็ถูกเขาพูดออกมาเสียแล้ว

"หนิงหนิง"

เซียวหลันยวนเรียกนางคำหนึ่ง

"ท่านว่ามาเถิด"