อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 686

จากคำพูดของเซียวหลันยวน คือเขาจะอยู่เงียบๆ เพื่อวางแผนเรื่องหุบเขาซานชิง

แล้วก็ ตอนกลางคืนหน้าของเขาจะคันจนทำให้เขานอนไม่หลับ ถ้าตนเองนอนอยู่ด้วย จะส่งผลกระทบกับฟู่จาวหนิงได้

ตอนที่ควรพูด ตอนที่ควรล้อเล่น เขาก็ยังไม่เปลี่ยนไป

แต่ว่า เขาไม่ได้ทำท่าทางใกล้ชิดอะไรกับนางอีกเลย

"ข้าตอนนี้สวมหน้ากากแล้วแผลเป็นพิษจะคัน แต่ตอนที่ไม่สวม พอเข้าใกล้เจ้า เห็นใบหน้าขาวนวลไร้ริ้วรอยของเจ้า ข้าก็รู้สึกว่าความน่าเกลียดของข้าส่งไปถึงเจ้าแล้ว"

เซียวหลันยวนบอกเช่นนี้กับนาง

"ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าอยู่ใกล้ชิดกันเกินไป ข้ากลัวว่าแผลเป็นพิษของข้าไปสัมผัสกับใบหน้าเจ้า ถึงเจ้าไม่บอกข้า แต่ข้าก็รู้ ว่าแผลเป็นพิษมันจะถลอก บางครั้งยังมีหนองไหลออกมาอีกด้วย"

เซียวหลันยวนเอ่ยอย่างจำใจกับนาง

"กลิ่นตัวข้าเองก็ไม่ได้น่าดมนัก บวกกับกลิ่นยาที่โดนพิษอีก ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ถ้าข้ายังไปหอมเจ้าจูบเจ้า ไม่ใช่ว่ากลายเป็นข้าบีบให้เจ้าต้องมาทนกับกลิ่นแย่ๆ หรอกหรือ? หนิงหนิง ไว้หน้าข้าสักหน่อยเถิด"

ฟู่จาวหนิงเดิมทีคิดจะคุยกับเขาดีดี พอได้ยินเขาเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ นางเองก็ไม่มีคำจะพูด

สิ่งเหล่านี้ที่เขาพูดก็พอเข้าใจได้ เหมือนว่าจะเป็นเรื่องปกติกระมัง?

ดังนั้นพวกเขาตอนนี้จึงเว้นระยะห่างเหมือนเป็นเพื่อนกัน

พวกของชิงอีบางครั้งก็รู้สึกแปลกๆ

ตรงหน้ากำลังจะเข้าสู่หุบเขาซานชิงแล้ว พวกเขาหยุดพักผ่อนกินข้าว เฉินซานพุ่งมาอยู่ข้างชิงอี ถอนหายใจ

"ชิงอี เจ้ารู้สึกไหม ว่าท่านอ๋องกับคุณหนูของข้าช่วงนี้เหมือนสามีภรรยาที่เอาแต่เคารพซึ่งกันและกัน?"

ชิงอีเองก็เหลือบมอง พอมีคนมาซุบซิบนินทาด้วยก็อดไม่ไหว รีบพยักหน้าทันที

"ก็นั่นน่ะสิ? ก่อนหน้านี้ท่านอ๋องของพวกเราวันๆ เอาแต่ตัวติดกับพระชายา อย่างไม่ปิดบังเลยนะ ข้าเนี่ยไม่กล้าจะเลิกม่านพวกเขาส่งเดชด้วยซ้ำ กลัวไม่ระวังแล้วจะไปเห็นท่านอ๋องกำลังลงมือลงปากกับพระชายาเอา แต่หลายวันนี้เขาเหมือนแค่จับมือพระชายาก็ยังไม่ทำเลย"

"ใช่เลย ก่อนหน้านี้ท่านอ๋องไม่ใช่เอาแต่พูดหรือ ว่าออกไปอยู่ด้านนอก คุณหนูเป็นหญิงสาวคนเดียวมันอันตราย ดังนั้นจึงต้องมาพักห้องเดียวกับเขา เขาจะได้ปกป้องใกล้ๆ ได้ ตอนแรกคุณหนูพวกเราเองยังคัดค้านอยู่เลยไม่ใช่หรือ? ที่อ๋องเจวี้ยนอยู่ในห้องนางน่ะ"

ตอนนี้อ๋องเจวี้ยนกลับบอกว่าจะแยกกันนอนหรือ?

นี่มันอะไรกัน

"หรือว่าช่วงข้าวใหม่ปลามันจะสั้นแค่นี้?" ชิงอีมึนงงไป

"จริงหรือ?" เฉินซานพอได้ยินก็ดูเคืองๆ "ถ้าเช่นนั้นอ๋องเจวี้ยนก็ไม่ควรเอามากๆ เลย"

คุณหนูของพวกเขาดีขนาดไหน ถ้าเป็นผู้ชายทั่วไปรับเป็นภรรยาก็มีแต่ต้องคอยดูแลให้ดีไหม? พวกเขาตอนนี้เพิ่งแต่งกันได้ไม่เท่าไร ก็เบื่อหน่ายกันแล้วหรือ?

ตอนที่กลับเมืองหลวง อ๋องเจวี้ยนคงจะไม่รับภรรยาเพิ่มอีกใช่ไหม?

"นี่" ชิงอีเองก็พูดไม่ออก เขาพูดอะไรผิดไปหรือเปล่านะ? เหมือนว่าพูดเช่นนี้ไม่ค่อยถูก "ข้าก็แค่เดาไปเรื่อย พวกเขาน่าจะทะเลาะกันนั่นล่ะ"

"ดูแล้วไม่เหมือนทะเลาะเลยนะ ตอนกินข้าวพวกเขาก็ยังคุยกันดีดีอยู่เลย" เฉินซานบอก

ส่วนเซียวหลันยวนกับนางจะรออยู่ในความมืด รอให้ทั้งสองฝ่ายสู้กันเองจนปางตายก่อนแล้วค่อยออกไป

ตอนนี้เขากลับเปลี่ยนแผนชั่วคราวหรือ?

"ข้าเมื่อครู่คิดดูแล้ว พวกเขาล้วนตามจากเมืองหลวงมาตลอดทาง ให้องครักษ์ลับปลอมตัวเป็นข้าคงจะหลอกพวกเขาไม่ได้"

เซียวหลันยวนมองนางแล้วอธิบาย "ถึงตอนนั้นแผนการของพวกเราอาจจะล้มเหลวได้ ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาเองก็อาจจะพบระหว่างทางได้ว่าคนทางนั้นไม่ใช่ข้า แล้วหันไปไล่ตามเจ้าแทน ก็เท่ากับดึงเจ้าเข้ามาในอันตรายอีก"

"เซียวหลันยวน ท่านลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าพิษของท่านช่วงนี้แทบจะสะกดไว้ไม่ไหวแล้วนะ? ถ้าท่านยังใช้วิชายุทธ์อีก ใช้กำลังภายใน พิษก็จะยิ่งกำเริบไวขึ้น! ยิ่งไปกว่านั้นท่านยังจะคิดกันข้าออกไปก่อนอีก ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา แล้วใครจะช่วยท่านกัน?"

ฟู่จาวหนิงหน้าดำมะเมี่ยมแล้ว

ข้างหน้านี้ก็เป็นหุบเขาแล้ว ที่ถึงที่นี่แล้ว เขากลับเปลี่ยนแผนเองโดพลการหรือ?

แล้วยังบอกว่าเพิ่งคิดได้เมื่อครู่?

นางไม่เชื่อหรอก เขาจะต้องคิดไว้ดีแล้วตั้งแต่ก่อนหน้า ก่อนหน้านี้ก็แค่หลอกนางมาตลอดเท่านั้น!

"ข้าจะระวังตัว ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าไม่ใช่ว่าวางพิษไว้แล้วหรือ? ถึงตอนนั้นพอลมพัดกระจาย แล้วยังมีกับดักบางส่วนที่องครักษ์ลับทั้งสองด้านวางไว้อีก ขอแค่ล่อให้พวกเขาจิตสำนึกเลือนลางแล้วสังหารกัน พวกเขาก็จับจ้องข้าไว้ไม่ได้หรอก ข้าจะหาโอกาสแล้วทะลวงวงล้อมออกมา"

""แล้วถ้าจำนวนคนของพวกเขามากกว่าที่คาดการณ์ไว้ล่ะ? แล้วถ้าพวกเขาเตรียมยาแก้พิษไว้แล้วล่ะ? ถ้าหากพวกเขาเอาอาวุธมาจำนวนมากล่ะ?

ฟู่จาวหนิงโมโหหัวเหวี่ยงแล้ว "ท่านตอนนี้ถ้าไม่ต่อสู้ได้ก็ไม่ต้องต่อสู้!"