อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 697

เซียวหลันยวนถูกพวกเขาเอะอะกันพักหนึ่งจึงเข้าใจขึ้นมา ว่าตนเองสลบไปหลายวันแล้ว

พอเห็นว่าฟู่จาวหนิงหลายวันนี้ผอมลงไปมาก อารมณ์เขาก็ซับซ้อนขึ้นมาจนไม่รู้จะพูดอะไรทันที

เดิมทีเขาก็ตัดสินใจว่าจะไม่ทำให้ฟู่จาวหนิงต้องเหนื่อยแล้ว คิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะถูดกนางลากกลับมาจากประตูนรกอีกแล้ว แล้วยังทำให้นางต้องเหนื่อยจนแค่จะพูดก็ยังไม่มีแรงเลย

และมองต่อไปยังคนอื่น ก็ล้วนเป็นคนที่เดินผ่านวังยมโลกมาแล้วกันทั้งนั้น

"ประคองข้าไปดูคนเหล่านั้นหน่อย"

เซียวหลันยวนพอมีกำลังวังชาขึ้นหน่อยก็ให้องครักษ์ประคองเขาไปยังจุดที่ฝังองครักษ์ทั้งสิบเอ็ดคน

องครักษ์พอได้ยินเขาก็ยังไม่ขยับ แต่มองไปยังฟู่จาวหนิงด้วยสัญชาตญาณ

พวกเขาใช้สายตาสอบถามมองไปทางฟู่จาวหนิง

เซียวหลันยวนมองออกแล้ว ถ้าฟู่จาวหนิงไม่พยักหน้า พวกเขาก็จะไม่ฟังคำพูดพวกเขาแล้ว แล้วคงจะไม่ประคองเขาออกไปด้วย

"ข้าจะไปดูพวกเขา จะกล่าวขอบคุณกับพวกเขาเสียหน่อย" เซียวหลันยวนถอนหายใจเบา เอ่ยกับฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงพยักหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย

องครักษ์จึงประคองตัวเซียวหลันยวนออกไป

ชิงอีเองก็เจ็บหนัก แต่ก็ตามออกไปภายใต้การประคองของเองครักษ์ตระกูลเสิ่น

ระหว่างทาง เขาเอ่ยกับเซียวหลันยวนว่า "ท่านอ๋อง ท่านว่าพระชายาโกรธท่านไหม?"

เซียวหลันยวนไม่ตอบ

เขาขี้เกียจจะตอบแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องที่มันชัดเจนอยู่แล้วหรือ?

หลังจากเขาตื่นขึ้นมา ท่าทางที่ฟู่จาวหนิงไม่อยากคุยกับนาง สีหน้าไร้อารมณ์ตอนที่อยู่กับเขานั่น

"ครั้งนี้น่าจะง้อยากแล้วด้วยกระมัง?" ชิงอีถามขึ้นอีก

"เจ้าพูดมากไปหน่อยนะ" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

ตัวเขาเองก็ถอยออกมาสองก้าว ลมหายใจสับสนขึ้นมา

ถึงแม้เขาจะทำใจไว้บ้างแล้ว แต่ก็คิดไม่ถึงว่าจะรุนแรงขนาดนี้!

ตอนนี้ใบหน้าครึ่งซีกของเขาล้วนเป็นแผลเป็นพิษหมดแล้ว ทั้งม่วงทั้งเต็มไปด้วยรอยเส้นเลือด ดูแล้วน่ากลัวเหมือนผีร้ายอย่างไรอย่างนั้น!

สภาพของเขาเช่นนี้คนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิง เด็กน้อยมาเห็นคงได้ตกใจวิญญาณหลุดกันหมดเลยกระมัง?

"ท่านอ๋อง พระชายาจะต้องช่วยท่านแก้พิษได้แน่นอน" ชิงอีทำเสียงคลุมเครือขึ้นมา

เขาเองก็เห็นท่าทางที่ตกใจของเซียวหลันยวนแล้วด้วย

ท่านอ๋องน่าจะคิดไม่ถึง ว่าวันหนึ่งจะถูกหน้าตาของตนเองทำให้ตกใจขึ้นมา ใบหน้านี้ของเขา พวกเขาตอนที่ฟื้นขึ้นมาก็ตกใจกันไปแล้ว แต่ว่าก็คุยกันดีแล้วว่าให้แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

บางทีผ่านไปอีกสองสามวันอาจจะดีขึ้น

แต่ก็คิดไม่ถึงว่าที่นี่จะมีทะเลสาบเล็กๆ อยู่ด้วย ท่านอ๋องเองก็คิดเรื่องเคาะน้ำแข็งเพื่อดูผิวน้ำออกทันที เดิมทีพวกเขาคิดกันว่า เขาคงจะไม่ได้เห็นหน้าตนเองไปอีกระยะหนึ่งเสียอีก