อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 698

เซียวหลันยวนก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

พอไปถึงหน้าหลุมศพเหล่าองครักษ์ เซียวหลันยวนก็นั่งลงหน้าหลุมศพ "ไปหากระดานไม้มาแผ่นหนึ่ง ข้าจะสลักป้ายหลุมศพให้พวกเขา"

องครักษ์รีบออกไป

เซียวหลันยวนถัดจากนี้จึงนั่งลงสลักป้ายหน้าหลุมศพ

สุสานขององครักษ์ผู้ซื่อสัตย์แห่งจวนอ๋องเจวี้ยน

เซียวหลันยวนยืนขึ้น

ป้ายไม้ตั้งขึ้น เขายื่นมือประคอง เอ่ยขึ้นเสียงต่ำ "ข้าขอบคุณพวกเจ้ามาก และรู้สึกผิดต่อพวกเจ้าด้วย หลังจากนี้จะให้คนมาย้ายหลุมศพพวกเจ้ากลับไปยังเมืองหลวง จะไม่ให้พวกเจ้าต้องอยู่ที่นี่ไปตลอดแน่"

"ท่านอ๋อง ควรกลับได้แล้ว"

ชิงอีเองก็อยู่ที่นี่ด้วยตลอด แต่เห็นว่าเวลาที่ออกมาก็นานมากแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังมีลมแล้วด้วย เขาจึงรีบเตือนให้เซียวหลันยวนกลับไป

ถ้านานเกินแล้วยังไม่กลับไป เกรงว่าพระชายาจะโกรธเอา

เซียวหลันยวนถูกประคองลุกขึ้นยืน "จำตำแหน่งนี้ไว้ หลังจากนี้จะให้คนมาย้ายหลุมศพพวกเขากลับเมืองหลวง"

"ขอรับ"

กลับไปยังจุดที่พวกเขาตั้งค่าย เซียวหลันยวนก็เห็นฟู่จาวหนิงที่นั่งอยู่หน้ากระโจมที่ตั้งขึ้นชั่วคราวหลังหนึ่ง

ฟู่จาวหนิงพอเห็นเขากลับมา ก็หมุนตัวเข้าไปในกระโจมทันที ไม่พูดอะไรสักคำเดียว

เซียวหลันยวนคิดจะยกมือขึ้นปิดแผลเป็นพิษด้วยสัญชาตญาณ แต่ว่ามือของเขาเพิ่งยกขึ้น ฟู่จาวหนิงก็เข้าไปในกระโจมแล้ว ไม่เหลือบมองเขาเสียด้วยซ้ำ

เซียวหลันยวนเองก็แตะแผลเป็นพิษแล้ว พอแตะเข้าก็เจ็บปวดเหมือนถูกเข็มแทง

ก่อนหน้านี้ยังไม่เจ็บขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้นก่อนหน้านี้ยังสามารถสวมหน้ากากได้ ตอนนี้เหมือนว่าจะสวมหน้ากากก็สวมไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ ทั้งใบหน้าเน่าเฟะไปหมด สวมหน้ากากเข้าไปจะทนไหวได้อย่างไรกัน?

แผลเป็นพิษนี้ทำให้เขาปวดใจขึ้นมาหน่อยๆ เขาคิดจะยกเท้าเดินเข้าไปบอกอะไรกับนางเสียหน่อย แต่ก็ก้าวไม่ออก

ตัวเขาเองก็ถูกสภาพเหมือนผีนี้ทำให้ตกใจเหมือนกัน ฟู่จาวหนิงเห็นใบหน้านี้ของเขาจะยังสงบได้อีกหรือ?

ตอนที่ตื่นขึ้นมาก็เป็นช่วงฟ้ามืด นางยังไม่รู้ว่าเป็นชั่วยามไหนแล้ว เลิกม่านออก ด้านนอกไม่ห่างไปนักยังมีกองไฟอยู่ ถ่านระเบิดเสียงดังปังพ่นสะเก็ดไฟ

ไป๋หู่นั่งยามกลางคืนอยู่ไม่ห่างนัก พอเห็นนางออกมา สีหน้าก็ผ่อนคลายลง

"คุณหนูจาวหนิง ท่านตื่นแล้วหรือ?"

"อืม" ฟู่จาวหนิงมองกระโจมง่ายๆ หลายหลังรอบๆ ทุกคนคงจะหลับไปแล้ว ยังได้ยินเสียงกรนอยู่เลย "พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง?"

ไป๋หู่รู้ว่านางกำลังถามถึงอาการบาดเจ็บและสุขภาพของพวกเขา จึงขานรับกลับทันที "ล้วนกำลังฟื้นฟู คุณหนูนอนไปหนึ่งวัน น่าจะหิวแล้วกระมัง?"

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า "เดี๋ยวข้ากลับมา เจ้าไปทำอะไรให้กินหน่อย"

นางจะไปจัดการภารกิจภายในเสียก่อน

"ขอรับ"

ฟู่จาวหนิงหมุนตัวออกเดิน กระโจมผ้าข้างๆ ก็เปิดออก เซียวหลันยวนเดินออกมาแล้ว