อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 701

"เข้าใจผิด ก็เข้าใจผิดไปแล้วกัน" เซียวหลันยวนถอนหายใจ "ช่างเถอะ"

ชิงอีแทบจะไปต่อไม่เป็น

ไม่ใช่สิ ท่านอ๋อง อะไรคือช่างเถอะกัน?

เขาไม่เข้าใจท่านอ๋องขึ้นมาเสียแล้ว ท่านอ๋องก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่พวกมีนิสัยชักช้าอืดอาดนี่นา

แต่พอเซียวหลันยวนไม่คิดจะพูดต่อ เขาก็ไม่กล้าจะเอาแต่ถาม

พวกเขาในที่สุดก็มาถึงเขาอวี้เหิง

ระหว่างนี้ยังอ้อมพวกที่แอบติดตามมาหลายต่อหลายครั้ง ในที่สุดก่อนที่จะเข้าเขาอวี้เหิงจึงสลัดพวกเขาหลุดออกมาได้

"พวกเราต้องเร็วขึ้นหน่อยแล้ว เพราะพวกเขาเองก็อาจจะหาเขาอวี้เหิงเจอก็ได้"

เซียวหลันยวนรู้ว่าสลัดคนเหล่านี้ออกไปได้แค่ชั่วคราว แต่ว่าพวกเขาที่มีคนตั้งมากมายรถม้าอีกหลายคัน อย่างไรก็ต้องทิ้งร่องรอยไว้บ้าง คนเหล่านั้นถ้ายังหาต่อ จะช้าเร็วก็ต้องตามขึ้นมาได้อยู่ดี

สิ่งที่พวกเขาทำได้ ก็คือการเพิ่มความเร็วแล้วรีบหาสิ่งของให้เจอ

ในความเป็นจริงเซียวหลันยวนเองก็ไม่รู้ว่าสิ่งยืนยันสามชิ้นนี้เกี่ยวข้องกับสิ่งของอะไร แล้วจะทำให้เขาหาอะไรพบกันแน่

ไท่ซ่างหวงต้องเอาของมาซ่อนไว้ไกลถึงพันลี้นี้เพื่ออะไร

พวกเขาไม่ได้หยุดพัก พุ่งเข้าไปในเขาอวี้เหิงทันที

ตอนนี้ที่ตีนเขาอวี้เหิงกับช่วงกลางเขาเขียวขจีไปหมด ต้นไม้ใบหญ้าล้วนผลิใบเขียว แต่พอมองไปบนยอดก็ยังคงเห็นหิมะปกคลุมอยู่บางส่วน

ทิวทัศน์งามตามาก

พอเข้าเขาอวี้เหิงพวกเขาก็ล่าไก่ป่ากับกระต่ายป่ามาหลายตัว แล้วยังจับงูพิษร้ายแรงมาได้ตัวหนึ่ง ฟู่จาวหนิงก็เก็บศพงูเอาไว้สกัดพิษ

"ท่านอ๋อง ไม่มีตำแหน่งที่แน่นอนเลยหรือ?" ชิงอีพอเห็นเซียวหลันยวนมองแผนที่หนังแพะ ด้านบนก็ลงสัญลักษณ์ไว้เพียงเขาอวี้เหิง ไม่มีบ่งชี้ว่าอยู่จุดไหนของเขาอวี้เหิงเลย

"ไม่มี"

ไม่รู้ว่าเป็นสิ่งของอะไร

เขามองปิ่นปักผมที่ฟู่จาวหนิงรวบผมเอาไว้ชิ้นนั้นผาดหนึ่ง

นั่นคือสิ่งยืนยันชิ้นที่สอง

ฟู่จาวหนิงสัมผัสได้ว่าเขากำลังมองเข้ามา จึงมองๆ ดู จากนั้นก้ดึงปิ่นปักผมลงมา ยื่นไปให้เฉินซาน "ส่งออกไปหน่อย"

นางคิดว่าเซียวหลันยวนคงต้องการปิ่นปักผมเล่มนี้

เฉินซานรับเข้ามา ตอนที่จะส่งไปให้เซียวหลันยวน ฟู่จาวหนิงก็มองท่าทางของเขา ในสมองจู่ๆ ก็มีประกายแล่นวาบ เอ่ยออกมาว่า

"มีที่ไหนปลูกต้นเหมยอยู่หรือเปล่า?"

ปิ่นปักผมนี้มีดอกเหมยเก้าดอก จะเป็นการชี้ถึงตำแหน่งหรือเปล่า?

เซียวหลันยวนตะลึงงัน

ชิงอีกลับตาเป็นประกาย "ท่านอ๋อง ก็น่าจะเป็นไปได้อยู่นะ!"

เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีการชี้แนะ จนทำให้พวกเขาต้องหัวหมุนหากันไปทั้งภูเขาเหมือนแมลงวันไม่มีหัวหรอกกระมัง

"ที่คุณหนูจาวหนิงพูดก็มีเหตุผล ถึงอย่างไรเขาอวี้เหิงก็ใหญ่เสียขนาดนี้" ไป๋หู่เองก็เอ่ยขึ้นบ้าง

เซียวหลันยวนเองก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด "แบ่งออกเป็นสี่กลุ่ม ไปหาสถานที่ที่มีต้นเหมยปลูกไว้ โดยเฉพาะ..."

เขายังพูดไม่ทันจบ ฟู่จาวหนิงก็พูดขึ้นมาในขณะเดียวกันว่า "อาจจะมีต้นเหมยอยู่เก้าต้น!"

ดอกเหมยเก้าดอกบนปิ่นปักผม สถานที่นั้นจะมีต้นเหมยเก้าต้นไหมนะ?

พูดจบ นางก็มองไปทางเซียวหลันยวนโดยสัญชาตญาณ เขากำลังมองไปทางนางพอดี พอสายตาทั้งสองคนสบกัน ก็ผละออกจากกันอีก

ไม่ได้พูดอะไรมาตั้งนาน พวกเขาพบว่าตอนนี้ถ้าพูดขึ้นมาก็ดูไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองเท่าไรนัก

คนแยกกันค้นหาอย่างรวดเร็ว

ฟู่จาวหนิงเอ่ยกับไป๋หู่ว่า "เจ้าไปหาต้นที่สูงหน่อยแล้วปีนขึ้นไปดู ดอกเหมยน่าจะบานไปแล้ว แต่ถ้าหากสามารถออกผลบ๊วยมาได้ล่ะ? ไปดูหน่อย"

จะหาเจอหรือไม่นั่นก็เรื่องหนึ่ง เขาเองก็ไม่อยากจะอยู่ห่างจากฟู่จาวหนิงนัก ในเขาอวี้เหิงนี้ เขาไม่วางใจ

"คุณหนู อ๋องเจวี้ยนตามมาแล้ว"

เฉินซานหันหน้ากลับไปมอง เอ่ยกระซิบกับฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงร้องเชอะ รีบเดินไวขึ้น

อาการบาดเจ็บของเซียวหลันยวนยังไม่หายดี พิษเองก็ยังข่มเอาไว้ ยิ่งไปกว่นั้นเขาตอนนี้ไม่สามารถกระตุ้นวิชายุทธ์ส่งเดชได้ เดินเหินเองก็ไม่รวดเร็วนัก พอนางเดินไวขึ้นหน่อย เขาคงจะไล่ตามขึ้นมายาก

ดูมีอารมณ์เด็กน้อยหน่อยๆ

เซียวหลันยวนมองการเคลื่อนไหวของนางอยู่ด้านหลัง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

"ตามไป" เขาบอกกับชิงอี

"ขอรับ"

ชิงอีรู้ว่าเขาเดินเร็วมากไม่ได้ ตนเองจึงเพิ่มความเร็วก้าวเดิน ไม่ให้ฟู่จาวหนิงทิ้งห่างนัก และพอมองกลับหลังก็ยังเห็นเซียวหลันยวนตามมา

เขารู้สึกว่าตนเองก็ลำบากเหมือนกัน

ไม่รู้ว่าท่านอ๋องกับพระชายาจะคืนดีกันตอนไหน พวกเขาเป็นกันเสียอย่างนี้ พวกคนรับใช้ก็ทรมานเหมือนกันนะ

ป่าผืนนี้คดเคี้ยวเลี้ยวลด พวกเขาเดินลึกขึ้นเรื่อยๆ

ยังดีที่มีเป้าหมายอยู่ แค่หาต้นเหมยก็พอ

จากนั้นก็ปีนขึ้นเนินเล็ก เลี้ยวลงทางชัน ด้านหน้าเป็นความเขียวขจีทั้งผืน มีหินยักษ์อยู่อีกหลายก้อน ไม่ห่างไปนัก มีต้นไม้ออกผลผืนเล็กๆ อยู่ บนต้นไม้มีผลเล็กๆ บางส่วนผลิออกมา

"คุณหนู พวกนั้นใช่หรือไม่?" เฉินซานเองก็ตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว

"เข้าไปดู!"

ฟู่จาวหนิงแทบจะวิ่งออกไป