อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 702

เซียวหลันยวนเห็นฟู่จาวหนิงวิ่งไปไวขนาดนั้น จนแทบจะตะโกนเรียกนางให้วิ่งช้าหน่อย เดี๋ยวจะหกล้ม!

แต่คำพูดติดอยู่ที่มุมปาก เขากลับกลืนกลับลงไป

ฟู่จาวหนิงยังวิ่งไม่ถึงข้างหน้าก็เริ่มนับจำนวนของต้นผลไม้เหล่านี้แล้ว

"หนึ่งสองสามสี่ห้าหกเจ็ดแปด"

ยังขาดอีกต้นหรือ?

นางขมวดคิ้ว

เซียวหลันยวนค่อยเดินมาจนถึงอีกด้านหนึ่ง มองนางผาดหนึ่ง เหมือนเดาได้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ พูดออกมาคำหนึ่ง

"ด้านหลังหินใหญ่นั่นยังมีอีกต้น"

ฟู่จาวหนิงมองออกไป แล้วก็เห็นเข้าจริงๆ

"เช่นนั้นก็เก้าต้น!"

นางร้องขึ้นอย่างยินดี

เซียวหลันยวนคิดไม่ถึงว่าเรื่องจะบังเอิญขนาดนี้ เขาตอนนี้เองก็เชื่อสิ่งที่ชิงอีพูดไว้ก่อนหน้านี้ ที่บอกว่าฟู่จาวหนิงเป็นคนที่มีโชคคนหนึ่ง

เดิมทีคิดว่าเขาอวี้เหิงที่ใหญ่โตขนาดนี้ ค้นหาทั่วทั้งเขาก็ยังไม่รู้เลยว่าต้องใช้เวลานานสักเท่าไร เขากระทั่งคิดว่าอาจจะต้องใช้เวลาสักสิบวันครึ่งเดือนก็คงยังเดินแกร่วอยู่นั่นล่ะ

อันที่จริงก็คิดไม่ถึงเลยว่าพอมาถึงก็หาพบแล้ว

แค่นกตัวเดียวชี้นำให้นางหรือ?

เซียวหลันยวนมองท้องฟ้าผาดหนึ่ง และไม่รู้ว่าไท่ซ่างหวงรู้หรือไม่ว่าเขาจะรับพระชายาที่โชคดีขนาดนี้มาคนหนึ่ง แต่งนางเข้ามาถึงจะหาสิ่งของเจอ ดังนั้นจึงกำหนดรอให้เขาแต่งงานเสียก่อน พอพระชายาอยู่ข้างกายเขา ถึงค่อยนำสิ่งยืนยันสามชิ้นกลับมา

"น่าจะอยู่ที่นี่" เขาเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงไม่หันหน้ากลับ แต่ประโยคนี้ฟังแล้วเหมือนจะบอกกับเขาว่า "เรียกคนทั้งหมดกลับมาเถอะ"

สถานที่นี้ดูแล้วไม่เล็กเลย แม้ว่าบริเวณรอบๆ จะถูกจำกัดไว้ แต่ว่าพวกเขาก็ยังไม่รู้ว่าเป็นอะไร พอจะหาขึ้นมาก็ดูจะยากหน่อย

"ได้"

กล่องขนาดฝ่ามือใบนี้ ทำไมจึงไม่มีจุดสำหรับเปิด ราวกับเป็นของชิ้นเดียวกันอย่างไรอย่างนั้น

"อืม..."

นางจู่ๆ ก็เหมือนได้ยินเสียงแผ่วเบาออกมาจากในกล่องใบนี้ ดูคล้ายเสียงลมทะเลที่เป่าเข้ามาในเปลือกหอย

"เอ๋?"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกประหลาดใจ หยิบกล่องใบนั้นมาไว้ข้างหู ฟังอย่างละเอียด และครั้งนี้ก็ได้ยินชัดขึ้นมาหน่อย

มหัศจรรย์มาก ดูคล้ายเสียงอื้ออึงที่พัดผ่านถ้ำหินคดเคี้ยว ฟังดูวิเวกเอามากๆ และเบามากๆ ต้องนิ่งเงียบลงมาตั้งใจฟังจึงจะได้ยิน

หลังจากนางได้ยินก็รีบหันหัว คิดจะบอกกับเซียวหลันยวน

พอหันหน้าก็เกือบจะปะทะกับหน้าเขา

ฟู่จาวหนิงคิดไม่ถึงว่าเขาจะอยู่ด้านหลัง ตกใจสะดุ้งโหยง ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

"..."