อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 723

ฟู่จาวหนิงจะอยากเห็นเขาอีกได้อย่างไรกัน?

แต่เซียวหลันยวนก็ยังเงี่ยหูฟังคำตอบของฟู่จาวหนิง

"แน่นอนว่ามียาที่ใช้กับเขาได้ วัตถุดิบยาที่แก้พิษให้เขา ตอนนี้ขาอยู่แค่ตัวเดียวเท่านั้น"

"ยังขาดอีกตัวหรือ?" ชิงอีปรีดาขึ้นมา จากนั้นก็เหมือนถูกเผาความดีใจทิ้งไปครึ่งหนึ่ง "แล้วตัวนั้นคืออะไรหรือ?"

"เอ็นมังกรหยก" ฟู่จาวหนิงตอบ

เอ็นมังกรหยกหยกเป็นสิ่งที่ผู้อาวุโสจี้บอกกับนาง ต่อมาตอนที่นางศึกษา พลิกค้นดูคลังข้อมูลวัตถุดิบยาในคลังสกัดยา ก็ยังหาวัตถุดบยาชนินี้ไม่พบ

"เอ็นมังกรหยกคืออะรกัน?" ชิงอีไม่ค่อยเข้าใจ

เซียวหลันยวนยิ่งตั้งใจฟัง

เขาเองก็ไม่เคยได้ยินชื่อเอ็นมังกรหยกเลย

"อันที่จริงเป็นงูชนิดหนึ่ง เอ็นงู แต่งูชนิดนี้ไม่ค่อยได้พบเห็น หาตัวยากมาก"

ฟู่จาวหนิงดื่มน้ำ พักลงครู่หนึ่ง "ข่าวดีก็คือ ตัวยาอื่นสามารถกินไปก่อนได้ เอ็นมังกรหยกเป็นตัวขจัดพิษสุดท้าย หรือก็คือ อย่างน้อย ท่านอ๋องของพวกเจ้าก็ไม่ต้องกังวลเรื่องชีวิตแล้ว"

"แต่แผลเป็นพิษต้องใช้เอ็นมังกรหยกถึงจะกำจัดออกไปได้ใช่ไหม?" เซียวหลันยวนถามต่อขึ้นมา

คำถามนี้ เขาอยากรู้จริงๆ

ฟู่จาวหนิงขมวดคิ้ว "จุดนี้ตอนนี้ข้าก็ยังยืนยันไม่ได้ แต่หลังจากขจัดพิษออกไป แผลเป็นพิษก็จะดีกว่าตอนนี้มาก"

เซียวหลันยวนใจดำดิ่งลงมา

หรือก็คือต่อให้หาเอ็นมังกรหยกเจอ กำจัดพิษออกไปแล้ว สุท้ายก็ยังไม่แน่ว่าจะทำให้หน้าตาของเขากลับมาเป็นปกติสินะ?

"ได้"

"พระชายา กระโจมนี้" ชิงอีรีบนำนางไปที่กระโจมหนึ่ง

ฟู่จาวหนิงเข้าไป ดึงม่านลงมาดีดี ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงของเซียวหลันยวนดังขึ้นด้านนอก

"จะล้างเนื้อตัวสักหน่อยไหม?"

"มีน้ำร้อนหรือ?" ฟู่จาวหนิงเดิมทีก็อยากจะแอบเข้าไปในมิติชะล้างเสียหน่อย หลายวันนี้ นางบางทีก็แอบเข้าไปในมิติเพื่อชะล้างอยู่บ้าง ไม่เช่นนั้นคงจะรู้สึกแย่น่าดู

"อืม ยกมาแล้ว"

เขาเดิมทีอยากให้นางได้นอนก่อน แต่พอคิดถึงความเคยชินของนางก่อนหน้านี้ ก็รู้สึกว่านางที่เพิ่งออกมาจากในป่า ถ้าไม่ได้ชะล้างร่างกายเสียหน่อยคงจะนอนไม่ดีเท่าไร

"ได้" ฟู่จาวหนิงหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ออกมา นางเพิ่งจะเห็น ว่าข้างๆ มีไม้กระดานตั้งเอาไว้กับผ้ากั้นจนกลายเป็นกระโจมผ้าเล็กๆ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นห้องอาบน้ำ