อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 729

ฟู่จาวหนิงอยากจะบอกเขาว่าจะไปงานประชุมหมอใหญ่ แต่ก็รู้สึกว่าตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องพูด รอตอนจะไปแล้วค่อยบอก ตอนนี้พูดขึ้นมาจะกลายเป็นเหมือนนางพาเรื่องคุยกับเขา

พวกเราตลอดทางนี้ก็ไม่ค่อยได้พูดคุยกันเท่าไร

เซียวหลันยวนหลังจากถามไปสองคำพอเห็นนางไม่พูดอะไรอีก ก็ไม่รู้ว่าควรจะไปต่ออย่างไร

"พอผ่านภูเขานี้ พวกเราสามารถพักที่เมืองชิงเหยาด้านล่างภูเขานี้สักคืนหนึ่งได้ พรุ่งนี้ค่อเดินทางต่อ"

"ได้"

ฟู่จาวหนิงไม่มีความเห็นต่าง

พวกเขาเองก็เข้าเมืองกินอาหารร้อนๆ ป้อนอาหารให้ม้าแล้วให้ม้าได้พักผ่อนบ้างเหมือนกัน นอนบนเตียงดีดีสักคืนหนึ่ง

ตอนที่พวกเขาผ่านเมืองชิงเหยาครั้งที่แล้วไม่ได้เข้ามาหยุดพัก ตอนนั้นทำเพื่อสะบัดพวกคนที่แอบตามมาเหล่านั้นออก

พอถึงช่วงพลบค่ำ ขบวนก็เข้าไปในเมืองชิงเหยา

ที่นี่ถือว่าเป็นเมืองที่ค่อนข้างใหญ่อยู่ เพราะอยู่ที่ตีนเขาชิงเหยา รอบด้านมีทางให้ไปทั้งหมด ถือเป็นตำหน่งที่เชื่อมต่อได้ทุกทิศทาง ดังนั้นเหมืองชิงเหยาจึงค่อนข้างใหญ่ ยิ่งไปกว่านันยังคึกคักอีกด้วย

พวกเขากำลังเข้าเมืองทันประตูเมืองปิดพอดี

คนตั้งมากมาย รถม้าอีกหลายคัน ก็ยังดึงดูดสายตาผู้คนอยู่

แต่พวกองครักษ์อย่างชิงอีกับไป๋หูดูแล้วก็สูงใหญ่ดูน่าเกรงขาม ไม่น่าไปหาเรื่องด้วย พอเห็นรถม้ามากขนาดนี้ก็รู้ทันทีว่าตัวตนฐานะไม่ธรรมดา ดังนั้นจึงไม่มีใครสายตาคับแคบพุ่งเข้ามาหาเรื่อง

"ท่านอ๋อง" ชิงอีเข้ามารายงานเสียงต่ำที่ข้างรถม้า "เมืองชิงเหยาไม่มีโรงเตี๊ยมที่จะให้พวกเราทั้งหมดพักได้ ดังนั้นต้องหาโรงเตี๊ยมที่อยู่ไม่ห่างกันนักแล้วแยกกันเข้าพัก"

"อืม"

ฟู่จาวหนิงได้กลิ่นหอมหวานบนรถม้า จงเลิกม่านออกมองไปยังแผงร้านข้างทางที่มีควันอบอวล และหิวขึ้นมาทันที

ยิ่งไปกว่านั้นร้านเหล่านั้นล้วนเป็นร้านขายของกินมากระจุกรวมกันอยู่ นางจึงคิดว่าจะซื้อของกินกลับไปให้ท่านปู่เสี่ยวเฟยและอันอันชิมพอดี ไม่เช่นนั้นออกมาตั้งนานเกือบสามเดือนนี้ ก็ไม่ได้หาอะไรติดไม้ติดมือกลับไปเลย

จะเอาแต่วัตถุดิบยากลับไปอย่างเดียวไม่ได้

"หยุดรถ"

เฉินซานหยุดรถ ฟู่จาวหนิงกระโดดลงจากรถม้า "เดี๋ยวข้าเดินถนนไปแล้วกัน จะหาซื้อของเสียหน่อย"

มีชนิดหนึ่งเรียกว่าจ่างข้าวหวาน อ่อนนุ่มหอมหวาน แล้วยังมีแรงดีดตอนกัด อร่อยเอามากๆ

"แม่หญิง เจ้านี่พอนึ่งร้อนๆ แล้วเติมน้ำตาลเข้าไปหน่อย เด็กๆ จะชอบเป็นพิเศษ" ป้าที่ขายจ่างข้าวหวานเอ่ยกับฟู่จาวหนิงอย่างอบอุ่นเป็นกันเอง

"พวกเรายังมีไส้ถั่วเขียว ถั่วแดงด้วยนะ อร่อยหมดเลย อยากจะซื้อกลับไปชิมหน่อยไหม?"

"เอาอย่างละสองกล่องแล้วกัน"

ฟู่จาวหนิงคิดถึงบ้านตระกูลฟาง แล้วยังมีอันชิงอีก รู้สึกว่าควรจะเอาของขวัญไปฝากพวกเขาหน่อย

ถึงตอนนั้นนางก็ยังต้องไปต้าชื่ออีก ครั้งนี้ไม่รู้ว่าต้องไปอีกนานแค่ไหน

แล้วยังมีมือปราบเจียงที่ช่วยนางไว้อีกไม่น้อยอีก แม่นางเจียงเองก็น่าจะเดินได้แล้ว แล้วยังตระกูลโม่อีก

แล้วลู่ทงกับเจิ้งหยางทางนั้นต้องให้ด้วยไหมนะ?

ฟู่จาวหนิงคิดเช่นนี้ และพบว่าตนเองก็มีเพื่อนอยู่ไม่น้อยเลยในเมืองหลวงแคว้นเจา

ยิ่งไปกว่านั้น พอคิดถึงคนพวกนี้ ก็รู้สึกว่าต้องซื้อไปเยอะหน่อย