อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 734

จะสังหารพวกเขาหรือ?

แล้วยังถือโอกาสสังหารทิ้งอีกด้วย?

ทำเอาพวกเขาโมโหแล้วจริงๆ

"ไสหัวไป"

องครักษ์ลับคนหนึ่งตะคอกเสียงดัง เตรียมจะแหวกทางพวกเขาแล้วไล่ตามฟู่จาวหนิง

แต่ตอนนี้เอง ฟู่จาวหนิงที่อยู่หน้าปากซอยก็หันกลับมา เอ่ยกับพวกเขาว่า "ตายแล้ว พี่ๆ มือสังหาร ใบหน้าของพวกเจ้าถูกเจ้าพวกขี้แพ้พวกนี้เห็นกันหมดแล้วนะ ถ้าไม่สังหารพวกเขา ถึงเวลาพวกเขาจะสารภาพคายพวกเจ้าออกมาหมดนะ"

พูดจบนางก็หันหน้ากลับ วิ่งเผ่นผลิวต่อไปแล้ว

องครักษ์ลับโกรธแค้น

กำเริบนัก กำเริบเสิบสานเสียจริง!

นี่นางยังกล้าวิ่งหันกลับมาท้าทายพวกเขาระหว่างหนีด้วยหรือนี่!

"หลีกไป!" พวกเขาตะคอกใส่มือสังหารเหล่านั้น

องครักษ์ลับที่ฮองเฮาชุบเลี้ยงขึ้นมา จะมากน้อยก็ยังหยิ่งในศักดิ์ศรีอยู่นะ

เจ้านายของพวกเขาคือฮองเฮา แต่เจ้านายของพวกขี้แพ้เหล่านี้ ตัวตนคงไม่ได้สูงส่งไปกว่าฮองเฮาหรอกกระมัง? ดังนั้นยังไม่รีบไสหัวไปอีก?

ผลคือมือสังหารเหล่านี้ส่งสายตาให้กัน แล้วชักกระบี่พุ่งเข้ามาสังหารพวกเขา

ถูกต้อง ตอนนี้พวกเขาถึงอย่างไรก็ไล่ตามลู่ทงกับเจิ้งหยางไม่ทันแล้ว หลังจากนี้ยังมีโอกาสอยู่ ตอนนี้ต้องจัดการปิดปากคนเหล่านี้เสียก่อน

"แม่งเอ๊ย!"

องครักษ์ลับโมโหจนระเบิดสบถออกมาคำหนึ่ง

พวกเขาถูกบีบให้ต่อสู้

แต่ว่ามือสังหารเหล่านี้สมองถูกลาถีบมาหรือไรกัน? มองไม่ออกหรือว่าพลังพวกเขาไม่ธรรมดา แค่เห็นก็น่าจะรู้แล้วว่าไม่ควรมายั่วยุ

พวกเขาไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นมือสังหารชั้นสามกล้ามาลงมือกับพวกเขา

"พวกเราเป็นคนของฮองเฮา!"

"อะไรนะ?"

หลังจากฟู่จาวหนิงวิ่งออกไปก็พบกับทหารลาดตระเวณพอดี นางจึงเอาฝุ่นทาหน้า ให้พวกลู่ทงอย่ามาเข้าใกล้นาง ส่วนตัวเองก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นล้มลุกคลุกคลานเข้าไป ร้องห่มร้องไห้เข้าไปขอความช่วยเหลือ

"พี่พี่คนในที่ว่าการ คนพวกนั้นจะมาจับตัวข้าน้อย น่ากลัวมาก! ตรงนั้น ในซอยนั่น พี่พี่คนในที่ว่าการช่วยข้าด้วย!"

เสียงนางดูอ่อนแอ ฟังแล้วทำให้ความอยากปกป้องระเบิดขึ้นมาในพริบตา ดังนั้นจึงพุ่งตรงไปจับคนทันที

ฟู่จาวหนิงจึงพาพวกของไป๋หู่ทั้งสามคนรีบวิ่งตรงไปยังโรงเตี๊ยมอย่างรวดเร็ว

ส่วนในซอย ตอนที่เหล่าทหารกับองครักษ์ลับทั้งสองฝ่ายประจันหน้ากัน พวกเขาก็เกือบจะถึงโรงเตี๊ยมอยู่แล้ว เพราะเห็นองครักษ์จวนอ๋องรอรับพวกเขาอยู่ไม่ไกลแล้ว

ฟู่จาวหนิงหันหน้าเลือบมอง เลิกคิ้ว

"ไม่ไล่ตามขึ้นมาหรือ"