อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 735

ลู่ทงกับเจิ้งหยางวิ่งจนกระหืดกระหอบ

พวกเขาเองก็เห็นองครักษ์จวนอ๋องที่เข้ามารับแล้ว ขณะเดียวกันก็ผ่อนใจโล่งออกมา โค้งเอวเอามือยันหัวเข่าไว้ หอบหายใจหนัก

พอได้ยินประโยคนี้ของฟู่จาวหนิง ลู่ทงรู้สึกว่าหัวใจของตนเองแทบจะเต้นผางออกมาแล้ว

"ลูก ลูกพี่หนิง ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้นะ น้ำเสียงของท่านทำไมฟังแล้วเหมือนรู้สึกอย่างนั้นล่ะ?"

พวกเขาไม่ใช่ว่ารอดจากอันตรายแล้วหรือ?

ฟู่จาวหนิงเสียดายหน่อยๆ ที่ไม่มีใครตามมา

"ก็เสียดายหน่อยๆ จริงๆ" ฟู่จาวหนิงเอ่ยเสียงต่ำ "อันที่จริงข้ายังมีของอีกไม่น้อยที่จะออกมาทดสอบเสียหน่อย ไม่ได้ฝึกฝีมือเลย"

ส่วนพลานุภาพของลูกกลอนพิษนั่น ฟู่จาวหนิงก็ดูพึงพอใจอยู่

เพียงแต่ที่นางสกัดขึ้นระหว่างทางนี้ใช้หมดไปแล้ว รู้สึกปวดใจบ้างเหมือนกัน บัญชีนี้ถูกจดเอาไว้บนตัวเจ้านายที่อยู่เบื้องหลังคนพวกนั้นแล้ว

ลู่ทงกับเจิ้งหยางพอได้ยินคำพูดนางกลับตาเป็นประกายขึ้นมา

"ลูกพี่หนิง อาวุธลับที่ท่านใช้เมื่อครู่คืออะไร? ร้ายการมากเลย ให้พวกเราดูหน่อยได้ไหม?"

"ใช่เลยลูกพี่หนิง"

"เพิ่งใช้หมดไปน่ะ ของเล่นที่สร้างมาระหว่างทาง แต่เวลาไม่พอเลยทำมาไม่เท่าไร" ฟู่จาวหนิงผายมือออก

"หา?" ลู่ทงคว่ำหน้าลงทันที แต่พอคิดถึงสิ่งที่ฟู่จาวหนิงพูดเมื่อครู่ ยังมีของอีกเยอะที่ยังไม่หยิบออกมา เขาก็ตื่นเต้นแล้ว

"ยังมีของอย่างอื่นอยู่อีกใช่ไหม?"

ฟู่จาวหนิงเดินไปยังโรงเตี๊ยมข้างหน้า เอียงตามองเขา

"จุดสนใจของพวกเจ้าไม่ถูกต้องนะ ตอนนี้ยังมีเวลามาสนใจของที่ข้าทำอีกหรือ? มือสังหารพวกนั้นเข้ามาสังหารพวกเจ้านะ ลองสนใจชีวิตของตนเองก่อนดีไหม"

"พระชายา"

องครักษ์ของจวนอ๋องเห็นนางปลอดภัยกลับมาก็โล่งใจ

"ท่านอ๋องอยู่ที่ห้องเจี่ยชั้นสอง สั่งให้คนต้มน้ำยกเข้าไปแล้ว พระชายาจะเข้าไปพักผ่อนเลยไหม?"

"พวกเจ้าเอาของกลับมาหมดแล้วหรือ?"

"ขอรับ"

ชิงอียืนอยู่ที่ประตูฝั่งตรงข้าม ส่งสัญญาณว่าพวกเขาพักอยู่ฝั่งตรงข้าม

"มาพูดด้านในเถอะ"

ฟู่จาวหนิงเบนตัวให้เขาเข้ามา

เซียวหลันยวนเดินเข้ามา ฟู่จาวหนิงคิดๆ จากนั้นจึงลงกลอนประตู แต่ไม่ใช่ว่านางคิดจะพักในห้องเดียวกันกับเขา ทว่าสิ่งที่พวกเขาจะคุยกันไม่อยากให้คนอื่นได้ยิน

ยิ่งไปกว่านั้นถ้าเขาอยู่ข้างนอกแล้วใส่หมวกตลอด พูดแบบมองไม่เห็นหน้าเขา นางเองก็ไม่ค่อยจะชินนัก

ชิงอีเดินเข้ามาทันที ยืนคุ้มกันอยู่หน้าประตู

"เจ้าเป็นอะไรไหม?"

เซียวหลันยวนพอเข้าประตูก็ถามฟู่จาวหนิงอย่างตึงเครียด

ดูท่าจะมีคนไปรายงานเขาแล้ว

"ไม่เป็นไร"