อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 754

ฟู่จาวหนิงเองก็คิดเช่นนี้

"พกวเรากลับไปพักผ่อนกันก่อน"

เซียวหลันยวนมองฟู่จาวหนิง "ในมือเจ้ามีควันลวงตาอีกบ้างไหม? ที่พวกเราสามารถกินยาแก้ไว้ก่อนได้"

"ทำเอาเลยก็ได้" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น "หญ้าสมุนไพรชนิดหนึ่งที่กลั่นกรองเอาไว้ก่อนหน้านี้ยังไม่ได้ทิ้ง สิ่งนั้นควันที่เผามันขึ้นมามีพิษอยู่ แต่ใช้ตัวของมันเอามากรองสกัดส่วนประกอบจะแก้พิษได้"

"ยุ่งยากไหม?"

"รถม้าด้านหลังผูกเอาไว้กองใหญ่เลย ก้อนๆ ที่เหมือนกับหญ้ากลมพวกนั้น จุดไฟโยนออกไป ควันจะยิ่งลุกขึ้นทั้งเร็วทั้งหนาแน่น"

ไม่ยากเลยสักนิด

"ส่วนยาแก้พิษ ข้ากลั่นกรองเอาไว้แล้ว"

เซียวหลันยวนรู้สึกจริงๆ ว่าข้างกายมีฟู่จาวหนิงที่เป็นยอดฝีมือทั้งยาและพิษอยู่ข้างๆ ก็ประหยัดเวลาและเรื่องที่ทำขึ้นมากเลยทีเดียว

ยิ่งไปกว่นั้นยังมีหลายเรื่องที่ทำง่ายขึ้นมาก

"หาจุดที่พวกเขาซุ่มกำลังอยู่ ยังไม่ต้องขนของ คนทั้งหมดกินยาแก้พิษกันก่อน ให้คนครึ่งหนึ่งขับรถม้าเดินหน้าต่อตามปกติ พอไปถึงสะพานขาดก็หยุดลงมา ให้โอกาสพวกเขาลงมือ"

เซียวหลันยวนเรียกองครักษ์เข้ามา วาดสภาพพื้นที่รอบๆ สะพานขาดนี้ออกมาบนพื้น ตรงไหนมีเนิน ตรงไหนมีหินก้อนใหญ่ ตรงไหนมีต้นไม้ทึบที่ไปได้ วาดออกมาทีละจุดให้พวกเขาเห็น

"สะพานขาดนั้นเดิมทีน้ำก็ตื้นอยู่แล้ว ตอนนี้ยังไม่ถึงฤดูฝน ตอนถึงฤดูฝนน้ำแม่น้ำจะสูงขึ้น ตอนนี้ท้องน้ำยังเผยออกมาอยู่ น้ำตื้นมาก พวกเจ้าลองแกล้งพยายามเดินลุยข้ามน้ำดู ท้องน้ำผืนนั้นเหมาะให้พวกเขาลงมือพอดี"

"พวกเขาน่าจะใช้ยาพิษเป็น และน่าจะใช้อาวุธลับเป็นด้วย ถึงตอนนั้นก็คล่องแคล่วกันหน่อย ไม่ว่าพวกเจ้าจะใช้ท่าทางไหนหลอกพวกเขา ก็ให้ปลอมว่าโดนลูกธนูของพวกเขาเสีย ถ้าไม่ไหวก็ล้มลงไปนอนกับพื้นเลย หลอกพวกเขา ให้พวกเขาพุ่งเข้ามา"

"รอจนพวกเขามาถึงท้องน้ำ คนอื่นๆ ก็เผาหญ้าพิษโยนลงไป"

เพราะสถานที่ที่คนเหล่านั้นซุ่มอยู่ล้วนเป็นต้นไม้หญ้าป่า ถ้าโยนหญ้ากลมมากเกินไปเดี๋ยวจะกลายเป็นไฟไหม้เขาไป

ดังนั้นเซียวหลันยวนจึงคิดวิธีการนี้ขึ้นมา ล่อพวกเขาให้ปรากฎตัวที่ท้องน้ำแล้วค่อยโยนลูกไฟลงไป ถึงอย่างไรพวกเขาก็ต้องการแค่ให้อีกฝ่ายโดนควันพิษเท่านั้น ที่นั่นมีน้ำ ไม่ทำให้เกิดไฟป่าด้วย

ฟู่จาวหนิงเตรียมยาแก้พิษอยู่บนรถม้า ก็ได้ยินคำพูดของเซียวหลันยวนด้วยเช่นกัน รู้สึกว่าเขาละเอียดรอบคอบมาก

ยิ่งไปกว่านั้นไม่ใช่แค่เพื่อเป้าหมายของตัวเองก็จะไม่สนใจสิ่งรอบๆ ผู้ชายเช่นนี้มีเสน่ห์จริงๆ

"ฟังเข้าใจแล้วใช่ไหม?"

"เข้าใจแล้วขอรับ!" ชิงอีรีบขานรับทันที

เรื่องนี้ แน่นอนว่าไม่ต้องให้ท่านอ๋องกับพระชายาออกไปเสี่ยง

บนรถม้าไม่มีคน คนที่ซุ่มอยู่เองก็คงไม่รู้

แต่ถ้าองครักษ์เหล่านี้ของพวกเขายังติดตามอยู่ข้างรถม้า ก็เหมือนกับพวกเขายังอยู่

ลู่ทงกับเจิ้งหยางเองก็นั่งอยู่ในรถม้าคันหนึ่ง กินยาแก้พิษไปแล้ว

"ลูกพี่หนิง พวกเราก็จะไปด้วย"

"พวกเจ้าสองคนอย่าอวดเก่งนักเลย" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"ไม่ไม่ ถ้าหากบาดเจ็บข้าจะรีบไสหัวกลับมารักษาทันที" ลู่ทงยิ้มหน้าชื่นตาบาน ไม่รู้สึกรู้สาอะไรทั้งนั้น

เซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงหาสถานที่แล้วรออยู่ที่นี่ มองพวกเขาดำเนินการตามแผน

อีกฝ่ายซุ่มโจมตีอยู่รอบๆ สะพานขาดพักหนึ่ง ในที่สุดก็ได้ยินการเคลื่อนไหว

"มาแล้ว"