อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 781

อันชิงตกตะลึงไป

ฟู่จาวหนิงกลับปฏิกิริยารวดเร็ว

ติงหรานน่าจะคอยใส่ใจเรื่องราวของอันชิงมาโดยตลอด เรื่องนั้นที่โหวอาวุโสน้อยอี้ก่อเรื่องไว้ครั้งที่แล้วก็ทำเอาทั้งเมืองหลวงครึกโครมขึ้นมา เขาเองจึงได้ยินมาแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ติงหรานก็น่าจะรู้เรื่องราว ผลลัพธ์ รู้ถึงบทบาทของนางในเรื่องนี้ รู้ถึงเรื่องที่นางทำ

"คุณชายติงเกรงใจไปแล้ว ข้ากับอันชิงพอพบกันก็รู้สึกเหมือนเพื่อนเก่า นางตอนนี้เองก็เรียกข้าว่าพี่หญิงด้วย ไม่ต้องมากพิธี"

ฟู่จาวหนิงพูดจบก็เหล่มองหยอกล้อไปทางติงหราน ติงหรานเองก็หน้าแดงระเรื่อ รู้สึกขวยเขินขึ้นมา

เขาอยากจะขอบคุณฟู่จาวหนิงมาโดยตลอด

แต่ตอนนี้พอถูกฟู่จาวหนิงพูดมาเช่นนี้ ติงหรานก็รู้สึกว่าตนเองถูกมองจนปรุโปร่ง จึงรู้สึกเขินขึ้นมาพอสมควร

ฟู่จาวหนิงไม่อยากให้ติงหรานเห็นว่าอันชิงเป็นสิ่งที่เขาครอบครอง ก่อนหน้าที่พวกเขาจะสานความสัมพันธ์จนสมบูรณ์ ก็ถือว่าเตือนขึ้นมาเสียหน่อย

แน่นอน เขาเองก็ไม่ได้คิดมาก นี่ก็ถือเป็นเรื่องดี

"นั่งลงพูดคุยกันเถอะ"

พอเห็นติงหรานเอาแต่ยืน มือของนางก็ค่อยๆ กดต่ำ

ติงหรานจึงนั่งลง

ฟู่จาวหนิงแอบถอนหายใจ นางเองก็ทำตัวสนิทสนมมากแล้ว พยายามกดความมีตัวตนลงให้ต่ำที่สุดแล้ว

อันชิงแอบดึงชายเสื้อนางเบาๆ

"ทำไมหรือ?"

"พี่หญิงจาวหนิง ข้า ข้าไม่รู้ควรจะพูดอะไร"

ติงหรานมองนาง เห็นนางกัดเต้าหู้ลงไปแล้วตาเป็นประกาย สีหน้าเปล่งประกายขึ้นทันที อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้

"เจ้าบอกว่าแม่นางอันจะชอบกินสิ่งนี้ ดูท่าจะไม่ผิดจริงๆ" สะใภ้รองติงเอ่ยกับติงหราน

"แม่ข้าชอบเข้าครัว ปกติก็ทำกับข้าวกินเอง" เขาเอ่ยกับฟู่จาวหนิง

"ชิงๆ ชอบเข้าครัวไหม?" ฟู่จาวหนิงถามอันชิง

ติงหรานรีบเอ่ยขึ้น "แม่นางอันไม่ต้องเข้าครัวหรอก แม่ข้าข้าปกติก็ชอบทำกับข้ากินเอง พวกเราอันที่จริงก็มีคนครัวอยู่"

สะใภ้รองติงกลัวว่าอันชิงจะเข้าใจผิด จึงรีบช่วยอธิบายให้ "ใช่ พี่สะใภ้ของข้าคนนั้นอบอุ่นใจดีมาก ไม่ต้องการให้ภรรยาของลูกชายต้องไปยึดตามขนบเก่าๆ ติงหรานเองก็เป็นเด็กที่ระมัดระวังและคอยรักษามารยาทจริงๆ"

ฟู่จาวหนิงหัวเราะ

อันชิงเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว "อันที่จริงฝีมือเข้าครัวของข้าก็พอไหว แต่ไม่ได้ทำบ่อย ตอนข้ามปีก็ไปทำพวกของหวานลูกกวาดอยู่บ้าง ตอนวันเกิดของท่านพ่อท่านแม่กับพี่ชายข้าก็ทำบะหมี่ให้กับพวกเขาเหมือนกัน"