อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 780

น้ำเสียงน่าฟัง

ฟู่จาวหนิงพูดไม่มีเสียงออกมาสี่คำกับอันชิง

นางเองก็กดเสียงเอาไว้ น้ำเสียงน่าฟังของนางทางนี้เป็นการบวกคะแนนเพิ่มให้อย่างมาก

อืม เสียงของเซียวหลันยวนก็น่าฟังมาก โดยเฉพาะตอนที่เขาดูอบอุ่นแล้วก็ว่าง่าย น้ำเสียงนั่นกำลังพอดี ถ้าเพิ่มมาหน่อยก็จะเร็วไป น้อยไปหน่อยก็จะช้าไป ฟังแล้วรื่นหูเป็นพิเศษ

อันชิงมองออกถึงภาษาปากของนาง ดูเขินๆ หน่อยๆ

เพราะนางเองก็รู้สึกว่าเสียงของอีกฝ่ายน่าฟังเช่นกัน

นางลุกขึ้นยืนด้วยสัญชาตญาณ คารวะไปทางด้านนั้น

"คารวะคุณชายติง"

ทางนั้นเองก็มีการเคลื่อนไหวขึ้นมาเล็กน้อย ฟู่จาวหนิงสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายเหมือนลุกขึ้นยืนคารวะมาเช่นกัน จงอดขำขึ้นมาไม่ได้

สองคนนี้น่าสนใจจริงๆ

ยังไม่ทันจะเห็นหน้ากันเลย ก็คารวะให้กันอย่างจริงจังเสียแล้ว?

นางฟังออก ทางนั้นก็เหมือนมีอยู่สองคน เพียงไม่นาน ติงหรานก็เอ่ยขึ้น "แม่นางอันโปรดให้อภัยด้วย ข้าเชิญอาสะใภ้มาเป็นเพื่อนเสียแล้ว ถ้าหากมีเรื่องอะไร จะได้ดีกับแม่นางอันหน่อย"

หลังจากนั้นก็เป็นเสียงหญิงสาว ฟังแล้วน่าจะเป็นฮูหยินวัยกลางคน

"แม่นางอัน ข้าคืออาสะใภ้รองของติงหราน พี่สะใภ้ข้าสุขภาพไม่ค่อยดีนัก ดังนั้นจึงให้ข้ามากับติงหราน แต่พี่สะใภ้ก็กำชับไว้อย่างดี ว่าห้ามทำให้แม่นางอันไม่พอใจเด็ดขาด นี่ไม่ใช่เพราะไม่ให้ความสำคัญกับแม่นางอัน"

สะใภ้รองติงพูดอย่างเชิงขอโทษ

"ไม่เป็นไรเลย" เสียงของอันชิงแผ่วเบา

ตระกูลติงเองก็คิดไม่ถึงว่าอันเหนียนจะขอให้พวกเขามาพบหน้ากันก่อนสู่ขอ พวกเขายังไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนี้เลย

อันที่จริงฮูหยินติงเองก็ไม่ใช่ว่ามาไม่ได้ แต่ไม่แน่ใจว่าถ้าหากตนเองมา จะทำให้อันชิงรู้สึกกดดันหรือเปล่า จะรู้สึกว่าแม่ยายในอนาคตเข้ามาดูนางก่อนอะไรแบบนี้

ดังนั้นจึงให้สะใภ้รองเข้ามา

"ข้า ข้าเองก็เชิญพี่สาวมาเป็นเพื่อนข้าด้วย" อันชิงเอ่ยขึ้น

"สมควรแล้วสมควรแล้ว เช่นนั้นแม่นางอัน พวกเราเก็บฉากกั้นลมนี้ออกดีไหม" สะใภ้รองติงเอ่ยขึ้น

ติงหรานดูตกตะลึงหน่อยๆ แต่ไม่นานก็หรุบตาต่ำ ไม่มองมาทางนาง

ฟู่จาวหนิงเพิ่มคะแนนความประทับให้ใจเขา

ชายหนุ่มคนนี้ ไม่ได้เพิ่งเคยเห็นอันชิงเป็นครั้งแรกแน่นอน ในสายตาเขามีแต่อันชิงคนเดียวเลย

สะใภ้รองติงมองมาทางนาง จากนั้นก็ถลึงตาโต อ้าปากค้าง

นี่คงมองนางออกแล้ว

"ข้าวันนี้มากินข้าวเป็นเพื่อนกับอันชิง" ฟู่จาวหนิงเห็นสะใภ้รองติงรีบกระตุกตัวติงหราน เหมือนว่าให้ลุกขึ้นแล้วคารวะอย่างไรอย่างนั้น จึงเอ่ยขึ้นว่า "ไม่ต้องมากพิธี"

ติงหรานตอนนี้จึงหันมามองนาง แต่ก็ยังดูงงงัน

"ใช่ ใช่ คิดไม่ถึงว่าจะได้มาพบกับพระชายาอ๋องเจวี้ยน" สะใภ้รองติงดูตึงเครียดขึ้นมาแล้ว

ได้ยินนางพูดเช่นนี้ ติงหรานจึงเข้าใจถึงตัวตนฐานะของฟู่จาวหนิง

เขายืนขึ้นอีกครั้ง แสดงความนอบน้อมและขอบคุณกับฟู่จาวหนิงอย่างลึกซึ้ง "ขอบคุณพระชายาอ๋องเจวี้ยนที่ปกป้องแม่นางอัน"