อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 779

อันชิงวันนี้ยังดูตึงเครียดหน่อยๆ

นางอยากให้ฟู่จาวหนิงไปด้วยกัน และเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะถามถึงเรื่องในเขาเมฆอรุณในตอนนั้น นางเองคงไม่รู้ว่าจะตอบกลับอย่างไรเหมือนกัน

ต่อให้ตอนนี้นางจะวางเรื่องพับไปไว้ข้างๆ แล้วแต่นางก็พูดไม่เก่ง กลัวว่าถึงเวลาแล้วจะทำได้ไม่ดี ตอบกลับไม่ได้ เดี๋ยวตอนหลังต้องมากลุ้มใจอีก

อารมณ์แบบนี้ นางไม่อยากจะเจอเลย

แต่ถ้าพาฟู่จาวหนิงไปด้วยนางก็รู้สึกปลอดภัย ไม่ต้องกลัวเลย

ฟู่จาวหนิงขึ้นนั่งบนรถม้า ตอนที่อยู่ห่างจากร้านอาหารชิงเว่ยไม่ไกลก็มาเจอกับอันชิง

อันชิงรออยู่ที่นั่นแล้ว

"พี่หญิงจาวหนิง"

"ชิงชิงวันนี้สวยมากเลย"

ฟู่จาวหนิงพิจารณาตัวอันชิงผาดหนึ่ง มีความรู้สึกเหมือนตรงหน้าสดใสขึ้นมา

อันชิงสวมชุดกระโปรงเหลืองหงส์แนบเขียวอ่อน กระโปรงปักผีเสี้อชมพูอยู่หลายตัว รวมผมเปียงูคู่ที่ดูมีชีวิตชีวา มีดอกไม้ผ้าสีชมพูเสียบไว้ ดูราวกับมีชีวิต

ตอนนี้พอเทียบกับลักษณะสง่างามตามปกติก็ค่อนข้างแตกต่างกัน แต่ก็ดูเหมาะกับนางมาก

ดูแล้วอ่อนช้อยน่ารักมาก แล้วยังดูมีพลังของวัยหนุ่มสาวด้วย

พอสวมชุดเช่นนี้ออกมา ก็ปัดความกังวลข่าวลือต่างๆ ก่อนหน้านี้ออกไป จนทำให้คนรู้สึกได้ถึงความอารมณ์ดีของนาง ผ่อนคลายเป็นตัวของตัวเอง ไม่เหมือนคนที่ถูกข่าวลือต่างๆ พวกนั้นโจมตีอีกแล้ว

เอาจริงๆ ฟู่จาวหนิงชื่นชมการแต่งตัวเช่นนี้ของอันชิงมาก นางเองก็รู้สึกว่าอันชิงก็ใส่ใจอยู่

นางให้ความสำคัญกับการพบปะครั้งนี้มาก และดูจะคาดหวังกับคุณชายติงด้วยเหมือนกัน

"ขอบคุณพี่หญิงจาวหนิง"

อันชิงเองก็เห็นการแต่งตัวของฟู่จาวหนิงแล้ว

ฟู่จาวหนิงสวมชุดสีน้ำเงินทะเลสาบ แผ่วเบาสง่างาม แต่ไม่ได้สวมเครื่องประดับเยอะมากนัก สะอาดตาเอามากๆ ยิ่งไปกว่านั้นนางยังไม่แต่งหน้าอีกด้วย

อันชิงในใจก็อบอุ่นขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงเพราะจะมาเป็นเพื่อนนาง ดังนั้นจึงพยายามกดความรู้สึกมีตัวตนของตนเองลงให้มากที่สุด จะไม่ได้แย่งฉากของนาง

ประตูทางนี้เปิดไว้ครึ่งหนึ่ง ไม่มีปิดสนิท

ประตูนี้เปิดไว้ค่อนข้างฉลาด พอเข้าไปก็จะมีฉากกั้นขวางไว้ก่อน และบังพื้นที่ซ้ายขวาเอาไว้พอดี จากนั้นจึงแยกกันเข้าทางด้านซ้ายและขวา

บริกรพาพวกนางมาด้านหนึ่ง

ทางนั้นมีการเคลื่อนไหวของคนที่ลุกขึ้นแล้วเลื่อนเก้าอี้ให้ดังลอดเข้ามา เหมือนอีกฝ่ายรู้ว่าพวกนางเข้ามาแล้ว จึงลุกขึ้นแสดงเจตนา

อันชิงพอได้ยินการเคลื่อนไหวสีหน้าก็แดงระเรื่อ

"ทั้งสองท่านดื่มชาอะไรหรือ?"

"หลงจิ่ง" อันชิงตอบ

"ดีเลย เดี๋ยวจะยกเข้ามาให้ทันที ทั้งสองท่านดูอาหารของเราที่นี่ก่อน" บริกรรีบเดินออกไป

ทางนั้นก็มีเสียงกังวาลของชายหนุ่มดังขึ้น

"สวัสดีแม่นางอัน ติงหรานทางนี้รู้สึกเป็นเกียรติมาก"