อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 823

"ฮองเฮาจะจัดให้แค่ในงานเลี้ยงวังในคืนนี้เท่านั้นหรือ?" ฟู่จาวหนิงถามขึ้นมาเสียงเรียบคำหนึ่ง "หลังจากวันนี้ก็จะไม่สนใจองค์หญิงหนานฉือแล้วหรือ?"

ใครไม่รู้บ้างว่าเพราะอะไรฟู่จาวหนิงจู่ๆ จึงถามขึ้นเช่นนี้

ฮองเฮาเองก็ตกตะลึงไป นางต้องรีบปฏิเสธแน่นอน จะทำตัวเย็นชากับองค์หญิงหนานฉือที่มาจากแดนไกลได้อย่างไรกัน? ต่อให้ในด้านหน้าตาจะพอกล้อมแกล้มไปได้ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีแค่งานเลี้ยงวังงานเดียวแบบคืนนี้

"ไม่ใช่แน่นอน"

คำพูดของฮองเฮาเองยังไม่ทันพูดจบ ฟู่จาวหนิงก็ย้อนถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ "เช่นนั้นความอยากจะรีบแยกองค์หญิงออกไปเสียให้ได้ของฮองเฮาเมื่อครู่นี้นั่นหมายความว่าอย่างไรกัน? ข้าเข้าใจผิดหรือ?"

พรวด

ไม่รู้ว่าใครที่กลั้นขำไม่ไหว หัวเราะพรวดออกมา จากนั้นจึงรีบกลั้นเอาไว้ แต่บรรยากาศก็แตกต่างออกไปบ้างแล้ว

ฟู่จาวหนิงเหลือบตามอง ฮูหยินเริ่นทางนั้นกำลังแปลให้กับองค์หญิงหนานฉือ แต่ดูจากสีหน้านางเหมือนจะพูดให้เกิดข้อพิพาทอยู่หน่อยๆ แล้วตอนแปลก็ดูจะไม่ราบรื่นเท่าไรนัก สีหน้าองค์หญิงหนานฉือก็ดูไม่ค่อยจะเข้าใจ

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน ข้าแค่เห็นว่าเจ้ากับองค์หญิงพอพบกันแล้วเหมือนสนิทกันมานานจึงอยากจะได้อยู่ด้วยกันดีดีก็เท่านั้น ตอนไหนกันที่คิดจะแยกนางออกไป?" ฮองเฮาเกือบจะวีนแตก

นางไม่เห็นฟู่จาวหนิงมาพักหนึ่งแล้ว เกือบจะลืมไปเลยว่าปากของผู้หญิงคนนี้มันมีมีดคมแฝงเอาไว้

"ฮองเฮาทำไมถึงชอบสร้างความสัมพันธ์แทนคนอื่นนัก? ตระกูลฟู่ของข้าที่ตกต่ำ ตอนนี้ในบ้านก็มีแต่คนแก่คนเฒ่า ในเมืองหลวงมีคนไม่น้อยยังดูถูกบ้านของข้าอยู่เลย แต่ท่านก็ดีเสียเหลือเกิน นี่อยากจะให้องค์หญิงหนานฉือมานับญาตเป็นสกุลฟู่อีก นี่ท่านมององค์หญิงเป็นอะไรไปแล้วกัน?"

ฟู่จาวหนิงประโยคนี้ แทบจะทำให้คนอื่นหัวเราะก๊ากกันออกมา

พระชายาอ๋องเจวี้ยนถึงกับเอาเรื่องความตกต่ำของบ้านตนเองออกมาพูดเลย ดูท่านนางเองก็รู้ว่าก่อนหน้านี้คนในเมืองหลวงล้วนดูถูกบ้านตระกูลฟู่ จ้องจะดูเรื่องตลกที่นางสร้างขึ้นด้วยนี่นะ

แต่ว่าความหมาย "พี่น้อง" ของฮองเฮาประโยคนั้น เดิมทีก็คืออยากจะให้องค์หญิงกับพระชายาอ๋องเจวี้ยนเป็นเหมือนคนบ้านเดียวกัน ออกเรือนแต่งงานกับอ๋องเจวี้ยนนั่นเอง พอถูกพระชายาอ๋องเจวี้ยนบิดเบือนแบบนี้ มันจึงน่าขำเสียเหลือเกิน

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน!"

ฮองเฮาคอยเตือนตนเองในใจตลอด ห้ามโกรธเด็ดขาด ห้ามถูกฟู่จาวหนิงจูงจมูกเชียว จะมาเสียท่าทีเพราะคำพูดไม่กี่คำไม่ได้ แต่มันก็ทำได้ยากเสียเหลือเกิน

"ข้าเป็นแค่พี่สะใภ้ของเจ้าก็เท่านั้น! ใครที่ไหนเรียกรวมเหล่าพี่สะใภ้น้องสะใภ้เป็นพี่สาวน้องสาว?"

"เช่นนั้นฮองเฮาไม่คิดว่าความรู้สึกสนิทเหมือนพี่สาวน้องสาวเป็นวิธีพูดที่อบอุ่นหรอกหรือ? ล้วนเป็นคนบ้านเดียวกัน ไม่ต้องมาคิดเล็กคิดน้อยให้มากความ"

ฟู่จาวหนิงมองไปทางองค์จักรพรรดิ "ถูกต้องไหมองค์จักรพรรดิ?"

ถูกกับผีน่ะสิ

องค์จักรพรรดิเกือบจะบันดาลโทสะเสียแล้ว

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน เจ้าเลิกก่อความวุ่นวายได้แล้ว"

ฟู่จาวหนิงน้อยใจ "ทำไมฮองเฮาให้ข้ายอมรับพี่น้องได้ แต่พอข้าจะช่วยฮองเฮายอมรับพี่น้องกลับกลายเป็นก่อความวุ่นวายกัน?"

อ๋องเจวี้ยนตอนนี้ ก็เหมือนจะคลายความไม่เข้าใจให้กับนาง