อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 856

ไทเฮากำลังจะบอกว่าไม่ต้องแล้ว แต่เซียวหลันยวนก็เอ่ยขึ้นมา

""ขนมไหมเงินหรือ? ข้ากินไปแล้วน่ะ

เขาพูดพลางบอกกับฟู่จาวหนิงว่า "เหลือไว้ให้เจ้าหลายชิ้นด้วย กลับไปจะอุ่นให้กิน แต่ว่า ข้าก็ให้ทางห้องเครื่องรีบทำให้มาบ้างแล้วนะ อีกด้วยตอนพวกเราออกจากวังก้เอาออกไปได้ พวกนั้นเป็นของอร่อยที่สุดของสาวชาววังเลย"

ฟู่จาวหนิง:"..."

นางนึกออกถึงถาดของว่างที่เขากอดออกไปก่อนเข้าร่วมประชุมเช้า

ที่แท้ของของไทเฮาก็อยู่ในนั้นด้วย

เมื่อเป็นเช่นนี้ ในของว่างเหล่านั้น ก็น่าจะมีอาหารเช้าที่องค์จักรพรรดิและฮองเฮาชอบกินอยู่ด้วยสินะ?

"อายวนชอบกินหรือ? เดี๋ยวข้าจะให้คนทำเพิ่มให้" ไทเฮาไม่ได้กิน แต่ก็ยังรู้สึกดีใจ

"ไม่ต้องแล้ว"

เซียวหลันยวนเอาฝ่ามือวางทาบเบาๆ บนท้องตัวเอง มองฟู่จาวหนิงอย่างสำนึกผิด "หนิงหนิงมียาช่วยย่อยไหม? ข้ากินในตำหนักจินหลวนจนอืดไปหมดแล้ว"

"พรวด"

ฟู่จาวหนิงหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่

คนที่กินจนอืดได้ในตำหนักจินหลวน น่าจะมีแค่เขาคนเดียวกระมัง?

"มีส้ม ยังมีส้มเหลืออยู่หลายกลีบเลย ท่านกินเถอะ" นางบอก

หมัวมัวจินรีบนำส้มเข้ามา "พระชายานำมาจากฮองเฮาทางนั้น"

"ส้มหนิงเถียน? หนิงหนิงยังไปแย่งมาจากฮองเฮาขี้งกคนนั้นได้อีกหรือ ร้ายกาจจริงๆ" เซียวหลันยวนชมนางขึ้นมาคำหนึ่ง

อืม สมกับเป็นหญิงสาวที่เซียวหลันยวนอย่างเขาให้ความสำคัญจริงๆ ต้องพิเศษแบบนี้แหละ

ไทเฮาเองก็หัวเราะขึ้นมาบ้างแล้ว

"นี่? ส้มหนิงเถียนเหมือปีนี้จะส่งเข้าเมืองหลวงแค่ไม่เท่าไรเองนี่ ข้าเองก็ยังไม่มีเลย" นายถอนหายใจ

"หนิงหนิงชอบไหม?"

เซียวหลันยวนกินส้ม ทำท่าครุ่นคิด

แต่นางก็ไม่ได้พูดอะไรกับไทเฮามากนัก

ยังไม่รู้ว่านางกับเซียวหลันยวนจะเดินกันไปได้ถึงปลายทางไหม

ตอนที่นางกินหมดเซียวหลันยวนก็กลับเข้ามา ยิ่งไปวก่านั้น ยังหิ้วส้มมาอีกตะกร้าหนึ่ง ดูแล้วน่าจะสักสิบชั่งได้

"รวมมาทั้งหมดก็เหลืออยู่แค่นี้แล้ว" เขาพูดขึ้น

"ถูกท่านเอามาหมดเลยหรือ?" ฟู่จาวหนิงถลึงตาโต

"อืม ถ้ายังไม่พอกิน ข้าจะให้คนไปขนมาจากทางใต้ไหม?"

หมัวมัวจินเดาะลิ้น

รู้ไหมว่าขนส่งครั้งหนึ่งต้องใช้แรงคนกับเงินมากแค่ไหน? เพราะว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนอยากกิน ก็เลยจะขนมาให้จากเส้นทางนับพันลี้น่ะนะ?

ฟู่จาวหนิงเองก็รู้สึกเกินคาด

นางมองออก ถ้าหากตนเองพูดว่าต้องการล่ะก็ เซียวหลันยวนก็คงทำตามที่พูดจริงๆ