อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 857

ฟู่จาวหนิงแน่นอนว่าไม่มีการงอแงไร้เหตุผลแบบนี้แน่นอน เพื่อจะกินส้มถึงกับต้องไปขนมานับพันลี้

"ไม่ต้องหรอก หลังจากนี้ถ้ามีโอกาส ข้าจะไปกินด้วยตนเอง นั่นถึงจะเรียกว่าสดใหม่ไง"

ผลคือพอนางพูดเช่นนี้ไทเฮากับหมัวมัวจินก็ยิ้มขึ้นมา

นี่ก็เก่งกาจเหลือเกิน ยังคิดจะเดินทางนับพันลี้ไปแดนใต้เพื่อกินส้มอีก แม้ว่านางน่าจะพูดล้อเล่นก็ตาม

แต่ว่านางก็ไม่ได้ทำให้เซียวหลันยวนต้องลำบาก ทำให้ไทเฮาชื่นชมขึ้นมาในใจ

นางมองเซียวหลันยวน เอาแต่รู้สึกว่าน่าเสียดาย

ไม่รู้ว่าสุขภาพของเขาจะดีขึ้นไหม ยังจะร่วมห้องกับฟู่จาวหนิงได้หรือไม่

น่าจะมีลูกได้อยู่กระมัง?

ทายาทนั้นจำเป็นนะ

นางเมื่อคืนให้หมัวมัวจินสังเกตฟู่จาวหนิงอย่างละเอียด และก็มองอกว่านางยังคงบริสุทธิ์อยู่จริงๆ ท่าทางเดินเหินยังดูเป็นหญิงสาวอ่อนช้อยอยู่

หมัวมัวจินอยู่ในวังมากว่าครึ่งชีวิต สายตาในด้านนี้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมอยู่ พอมองอย่างละเอียดก็มองออก

ดังนั้นไทเฮาเองก็เชื่อมั่นในคำพูดของเซียวหลันยวนอยู่

พวกเขาทั้งสองคนยังไม่ได้ร่วมห้องกันก็น่าเสียดายอยู่ แต่ไทเฮาก็มีความรู้สึกดีดีกับฟู่จาวหนิงขึ้นเป็นกอง

อย่างตัวตนของฟู่จาวหนิง พ่อแม่กับเซียวหลันยวนมีความแค้นเหล่านั้นอยู่ นางแต่งเข้าจวนอ๋องเจวี้ยน แต่กลับไม่รีบรวบหัวรวบหางเซียวหลันยวนหรือ?

ถ้าเป็นหญิงสาวทั่วไปจะต้องรีบคิดหาวิธีร่วมห้องกับเขาสิ หลังจากนั้นก็อุ้มท้องทายาท ถ้าหากตั้งครรภ์ขึ้นมาจริงๆ ก็จะยิ่งเป็นสิ่งคุ้มครองนางมากขึ้นอีกนี่

จากที่เซียวหลันยวนตอนนี้เอาใจใส่นาง นี่ก็ไม่ใช่จะเป็นไปไม่ได้

แต่คิดไม่ถึงว่าแต่งงานกันเกือบจะปีแล้ว ฟู่จาวหนิงจะยังบริสุทธิ์เช่นนี้อยู่

"ไม่เป็นไร" เซียวหลันยวนตอบกลับมา

ไทเฮาพอเห็นพวกเขาซุบซิบกัน ก็รีบเอ่ยขึ้นว่า "พวกเจ้ารีบออกจากวังไวหน่อยเถอะ กลับไปจวนอ๋องแล้วก็นอนอีกสักหน่อย ในวังนี้อยู่นานๆ ก็ไม่ค่อยสบายนัก"

ฟู่จาวหนิงวางตะเกียบลง "ข้าจะฝังเข็มให้ไทเฮา จากนั้นจะเปิดรายการยาให้"

พอคิดๆ นางก็หมุนตัวหยิบยาบำรุงหัวใจออกมา ยื่นส่งให้หมัวมัวจิน "นี่คือยาบำรุงหัวใจที่ข้าสกัดออกมาเอง ลองดูว่าไทเฮาจะลองกินไหม จะกินลงไปเลยหรือบิใส่น้ำร้อยแล้วกลืนลงไปก็ได้"

นางไม่ได้หยิบให้ไทเฮาโดยตรง แน่นอนเพราะกลัวว่าในวังมีเรื่องร้ายๆ อยู่เยอะ ไทเฮาอาจจะไม่ลก้ากินยาที่คนอื่นยื่นให้ก็ได้

หมัวมัวจินรับไป

เซียวหลันยวนเหลือบมองผาดหนึ่ง กลับเอ่ยขึ้นเสียงเรียบว่า "ข้าเองก็พึ่งพายาที่หนิงหนิงสักดออกมาถึงรอดมาได้จนปัจจุบัน ยาบำรุงหัวใจคุณสมบัติยอดเยี่ยมมาก ในวังไม่มียาไหนที่เทียบกับมันได้เลย หนึ่งเม็ดมีมูลค่ามหาศาล ถ้าเชื่อแล้วค่อยกิน หลังจากกินแล้วก็อย่าคิดจะพึ่งพาแต่ยานี่เวลาเจ็บป่วยอะไรก็แล้วกัน"

เขาพูดเช่นนี้ ท่าทางของหมัวมัวจินก็แข็งทื่อไป