เข้าสู่ระบบผ่าน

อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 858

อ๋องเจวี้ยนพูดตรงอย่างไม่อ้อมค้อม

ฟู่จาวหนิงยื่นมือไปจิ้มเอวเขาแล้วบิด ตนเองรู้ว่าไทเฮาอันที่จริงคอยปกป้องเขามาตลอด ฟู่จาวหนิงก็อดรู้สึกดีกับไทเฮาขึ้นมาไม่ได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้นไทเฮายังไม่ได้เย็นชาจนไม่น่าเข้าใกล้แบบในอดีตแล้ว สีหน้าเองก็ดูเปี่ยมเมตตาขึ้น

อย่างน้อยตอนนี้ก็เป็นแบบนั้นนะ

อายุมากแล้ว ดูแล้วก็เหมือนแค่หญิงชราคนหนึ่ง ฟู่จาวหนิงกังวลที่เซียวหลันยวนพูดอย่างเย็นชาไร้ความปราณีเช่นนี้จะทำให้นางเสียใจ

ในที่สุดก็ยังใจอ่อนลงมาสินะ

ไทเฮากลับมีท่าทีไม่สนใจ ยื่นมือไปทางหมัวมัวจิน

"เอามา จาวหนิงเป็นหมอเทวดาเลยนะ แล้วยังเป็นศิษย์ปิดด่านของผู้อาวุโสจี้ด้วยยาที่นางสกัด ข้่าจไม่เชื่อมั่นได้อย่างไรกัน?"

นางฟู่จาวหนิงอีกครัง "ตอนนี้กินเลยได้ไหม?"

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า

ไทเฮาวางยาบำรุงหัวใจเข้าไปในปาก เคี้ยวช้าๆ

นางดวงตาเป็นประกาย ยังเอ่ยกับพูดฟู่จาวหนิงอีกว่า "แล้วยังรสชาติดีอีกด้วย? ทำไมเคี้ยวแล้วมีรสเหมือนลูกกวาดงาดำกัน?"

ฟู่จาวหนิงเกือบจะหัวเราะออกมา

"ก็วัตถุดิบยานั่นล่ะ แต่เพราะต้องข่มรสขมของยาลง จึงใส่น้ำผึ้งเข้าไปนิดหน่อย แต่ปริมาณก็น้อยมาก ทำไมถึงยังบอกว่าอร่อยกัน?"

แต่ว่านางจู่ๆ ก็คิดถึงท่านปู่ขึ้นมา

ช่วงท้ายๆ ในวันที่ท่านปู่ป่วยหนักนั้น นางได้ยินบอดี้การ์ดบอกว่า ท่านปู่กินยาลูกกลอนที่นางให้คนสกัดออกมาตามตำราพื้นบ้าน แต่ก็ยังบอกว่าอร่อย

ตอนนั้นนางคิดว่าท่านปู่ปลอบนาง กลัวว่านางรู้สึกว่าเขากินลงแล้วจะขมจนรู้สึกแย่ ดังนั้นจึงคงจงใจโกหก

รอจนฟู่จาวหนิงฝังเข็มให้ไทเฮา และเปิดรายการยาให้เรียบร้อย ตอนที่กำลังจะออกไป ไทเฮาก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าอาการมึนหัวแน่นหน้าอกของตนเองดีขึ้นบ้างแล้ว

ผลลัพธ์ของเครื่องประดับหน้าผากฟู่จาวหนิงก็นำมาบอกนาง

"เส้นด้ายเหล่านี้ถูกฉาบพิษไว้ ไม่มีสีไม่มีกลิ่น แต่จะซึมเข้าไปในผิวหนัง ยิ่งไปกว่านั้นถ้ารับเข้าไปเป็นเวลานานก็จะเป็นพิษ เพียงแต่เนื่องจากมันฉาบไว้บนด้าย ปริมาณเองก็น้อยนิด ดังนั้นจึงแค่ทำให้ร่างกายรู้สึกไม่สบาย และจะหนักขึ้นเรื่อยๆ"

"ใครส่งมาให้?" เซียวหลันยวนถามขึ้นคำหนึ่ง

"ข้าตอนนี้ไม่เป็นไรก็พอแล้ว อายวน เจ้าก็ไม่ต้องลำบากมาตรวจสอบ เจ้าตอนนี้ก็ลำบากมากแล้ว" ไทเฮาไม่อยากให้เขาต้องเหนื่อยไปอีก

"ใครส่งมาให้?" เซียวหลันยวนกลับถามขึ้นเสียงเรียบอีกครั้ง

ขนาดไทเฮายังทานอารมเขาไม่อยู่ รู้สึกว่าถ้าไม่พูดออกไป เขาคงจะไปตรวจสอบเองแน่

"องค์หญิงห้าส่งมาให้ แต่องค์หญิงห้าไม่ใช่คนเช่นนั้น" ไทเฮาเอ่ยขึ้น

ประวัติการอ่าน

No history.

ความคิดเห็น

ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส