อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 859

"ข้าจะให้คนไปตรวจสอบ สิ่งนี้ให้ข้านำไปด้วย ก่อนหน้าที่จะได้ข่าวจากข้าอย่าเพิ่งไปพบนาง บอกกับภายนอกไปว่าร่างกายไม่สบายก็พอ ปฏิเสธเข้าพบอย่างมีมารยาท ส่วนรายการยาข้าจะนำไป อีกเดียวจะนำยาส่งเข้ามาให้"

เซียวหลันยวนยื่นมือออกไปทางหมัวมัวจิน พูดไม่กี่คำก็ตัดสินใจออกมาเรียบร้อย

หมัวมัวจินมองไทเฮา ไทเฮาก็พยักหน้าให้

"เอารายการยาให้อายวนไปเถอะ"

นี่เป็นสิ่งที่ฟู่จาวหนิงเขียน เขายังต้องกลัวอะไรอีก?

"ข้าจะทำตามที่เจ้าบอก รอยาของเจ้าอยู่ในวัง"

"อืม"

หมัวมัวจินไปส่งพวกเขาแทนไทเฮา

ยืนอยู่นอกประตูมองแผ่นหลังของพวกเขาจากไป

อ๋องเจวี้ยนยังคงนั่งอยู่บนเกี้ยวเบา พระชายาอ๋องเจวี้ยนเดินตามอยู่ข้างๆ บางครั้งก็หันหน้าไปพูดกับเขา

ฉากนี้ดูแล้วกลมกลืนดีเหลือเกิน

นางหมุนตัวกลับเข้าตำหนัก พอเห็นว่าไทเฮายังคงคิดอะไรยิ้มๆ อยู่ อารมณ์เหมือนจะดีขึ้นบ้างแล้ว

"ไทเฮาคงเห็นว่าอ๋องเจวี้ยนเริ่มเป็นห่วงท่านแล้วใช่ไหม ดังนั้นจึงดีใจเช่นนี้?" หมัวมัวจินถาม

นางเองก็ดีใจตามขึ้นมาด้วย

อ๋องเจวี้ยนเอารายการยาไป รู้สึกว่าไทเฮาตอนนี้มีคนที่ใช้การได้อยู่ไม่มาก การจะจัดยาในวังก็คงไม่สะดวกนัก ถ้าหากรายการยารั่วไหลออกไป เป็นไปได้มากกว่าจะไปทำให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก

ยิ่งไปกว่านั้นยังกลัวว่ายาที่จัดทางนี้ให้นางจะถูกใครทำอะไรลงไปอีก

เขายังเอาเครื่องประดับหน้าผากติดไปด้วย บอกว่าเรื่องนี้เขาจะรับผิดชอบตรวจสอบให้ชัดเจน นี่ยังไม่ใช่ว่าเป็นห่วงไทเฮาอีกหรือ?

อารมณ์ของไทเฮาดีขึ้นมากจริงๆ

"อายวนอันที่จริงก็เป็นคนใจอ่อนนะ"

ไทเฮาเองก็รู้สึกทอดถอนใจ ในใจเองก็กังวลขึ้นมาหน่อยๆ ไม่รู้ว่าอาการป่วยของเซียวหลันยวนจะรักษาได้หรือไม่

ถ้าหากเขาทั้งชีวิตนี้เดินไม่ได้อีก ใบหน้าเองก็พบปะผู้คนไม่ได้ แล้วจาวหนิงจะไม่ทิ้งไปหรือ?

ในที่สุดก็ออกจากวัง

ฟู่จาวหนิงสูดลมหายใจลึก กางแขนออกผ่อนคลาย

"เหนื่อยมากหรือ?"

เซียวหลันยวนมองท่าทีของนางแล้วก็อดขำไม่ได้

"เหนื่อย เหนื่อยใจ" ฟู่จาวหนิงเอียงหน้ามองเขา "ท่านชอบวังจักรพรรดิไหม?"

"ไม่ชอบ"

"แต่ว่า ข้าได้ยินว่าเหล่าองค์ชายก็ล้วนชอบวังจักรพรรดิกันนี่ เพราะสามารถมองวังจักรพรรดิเป็นบ้านได้ไปทั้งชีวิต ก็เท่ากับนั่งอยู่บนตำแหน่งที่สูงสุด"