อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 860

องค์ชายคนไหนบ้างที่ไม่อยากเป็นองค์จักรพรรดิ?

"ก็ยังมีข้อยกเว้นบ้าง อย่างข้านี่ไง"

เซียวหลันยวนอันที่จริงตอนยังเด็กก็พูดกับองค์จักรพรรดิไปแล้วหลายครั้ง ว่าเขาไม่สนใจกับตำแหน่งนั้น แต่องค์จักรพรรดิก็ไม่เชื่อ

พูดได้ว่า ไม่มีใครเชื่อเลยดีกว่า

"ตอนยังเด็กข้าไม่มีความทรงจำดีดีในวังเลย วังจักรพรรดิไม่ใช่บ้านของข้า กระทั่งจวนอ๋องเจวี้ยนเองข้าก็ใช้เวลาตั้งนานกว่าจะมีความรู้สึกร่วมกันกับมัน"

รถม้าแล่นออก ห่างจากวังจักรพรรดิขึ้นเรื่อยๆ ฟู่จาวหนิงเองก็เห็นเซียวหลันยวนผ่อนคลายลงมาหน่อยจริงๆ

"วันนี้ตอนเช้าในโถงตำหนักองค์จักรพรรดิไม่ได้ถามเรื่องเขาอวี้เหิงหรือ?" ฟู่จาวหนิงอยากรู้ขึ้นมา

"ข้าบอกว่าเป็นมรดกของเสด็จแม่ข้า"

เซียวหลันยวนเล่าเรื่องในโถงราชสำนักคร่าวๆ ให้กับฟู่จาวหนิง

"เช่นนั้นหลังจากกลับไปไม่ใช่ว่าต้องเลือกของส่วนหนึ่งออกมาหรอกหรือ? องค์จักรพรรดิจะต้องส่งคนไปดูแน่ ท่านจะให้เขารู้เรื่องตงฉิงไหม?"

"ข้ารู้สึกว่า ตงฉิงจะช้าเร็วก็ต้องถูกยกออกมา"

"เส้นด้ายในเครื่องประดับหน้าผากของไทเฮาฉาบพิษไว้ ดูคล้ายคลึงกับพิษที่ท่านโดนมาเหมือนกัน ในเมืองหลวงจะต้องยังมีขั้วอำนาจลัทธิเทพทำลายล้างอยู่แน่ แล้วท่านจะไปตรวจสอบองค์หญิงห้าหรือ?"

"ใช่"

"ข้าใกล้จะต้องออกเดินทางแล้ว" ฟู่จาวหนิงพูดประโยคนี้ออกมา แต่ยังคงรู้สึกเป็นห่วงเซียวหลันยวนอยู่

ตอนนี้ดูแล้วเขามีเรื่องในเมืองหลวงไม่น้อยเลย ตอนนี้ก็ยังออกไปไม่ได้อีกด้วย...

พอเห็นสายตานางตกมาอยู่บนขาตนเอง ก็ยิ่งมีความละอายใจออกมาอีกไม่น้อย เซียวหลันยวนยื่นมือมาตบเบาๆ ที่หัวนาง "อย่าโทษตัวเองเลย ขาของข้าตอนนี้ยังเดินไม่ได้ก็เป็นเรื่องดีนะ"

"นี่ยังเป็นเรื่องดีอีกหรือ?"

"องค์จักรพรรดิรับปากองค์หญิงหนานฉือไว้ ว่าจะให้จัดงานเลี้ยงให้นางอีกหลายครั้ง และจะไม่จัดในวังหลวง อาจจะหนีไปหลบร้อน หรืออาจจะไปชมดอกไม้ อาจจะไปงานเลี้ยงน้ำชา สรุปคือ ในเมืองหลวงจะวุ่นวายขึ้นมาเลยทีเดียว พวกชายหนุ่มมากความสามารถ แล้วก็ยังมีเหล่าคุณหนูฮูหยิน ก็จะออกไปเที่ยวกินดื่มเล่นกับองค์หญิงหนานฉือ"

เห็นท่าทีของเซียวหลันยวน ฟู่จาวหนิงก็ไม่พูดอะไรอีก

นางเชื่อว่าด้วยความฉลาดของเขา จะต้องมีทางหนีทีไล่อยู่แล้ว น่าจะเพราะการทำให้ทางหนีทีไล่นั่นมั่นคงยังจำเป็นต้องใช้เวลาอยู่

ถึงอย่างไรก่อนหน้านี้เขาก็อ่อนแอป่วยกระเสาะกระแสะมาตลอด มีเรื่องหลายเรื่องที่ทำไม่ได้ ทำก็ทำได้ไม่ดี แต่ตอนนี้ที่เริ่ม พอไม่มีดาบที่จะพุ่งลงมาฟันหัวเขาได้ตลอดเวลาอีก ชีวิตของเขาถูกรับประกันไว้แล้ว เช่นนั้นเขาก็สามารถเข้าไปทำได้อย่างองอาจเสียที

"เจ้าจะเดินทางตอนไหน"

"มะรืนนี้ดีไหม?"

"ได้"

เซียวหลันยวนแม้จะไม่อยากให้นางจากไป แต่พวกเขาสองคนเข้าใจเป็นอย่างดี ว่าเขาทั้งสองคนตอนนี้อันที่จริงจำเป็นต้องห่างกันสักพักหนึ่ง

"ปู่ของข้า"

"วางใจเถอะ"