อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 861

ฟู่จาวหนิงพอจัดการเรื่องของผู้เฒ่าฟู่กับฟู่จาวเฟยเรียบร้อย ก็ไปหาเศรษฐีฟางให้หาคนคุ้มครองเรือนมาเพิ่มอีกหน่อย จากนั้นก็ไปหาคนไข้ที่นางเคยรักษาแต่ละคนเพื่อตรวจอาการซ้ำให้ครั้งหนึ่ง และท้ายสุดก็ออกจากเมืองหลวง ตรงไปยังต้าชื่อ

พวกของไป๋หู่ก็ร้อนรนมาก กลัวว่าเสิ่นเสวียนจะรอจนร้อนรุ่ม

ภายใต้การช่วยเหลือของเซียวหลันยวน พวกเขาซื้อม้าดีมากลุ่มหนึ่ง ยิ่งไปกว่นั้นก่อนหน้านี้ยังส่งข่าวออกไปเจรจาเรียบร้อย คำนวณเวลาที่พวกเขาจะผ่านให้เตรียมม้าให้ดี พอไปถึงจุดก็เปลี่ยนม้าได้ทันที

ไม่เช่นนั้นพวกเขาที่ต้องเร่งระยะทางเช่นนี้ อากาศก็ร้อน ม้าจะรับไม่ไหวเอา จะวิ่งไม่ถึงต้าชื่อเอา

ฟู่จาวหนิงขอยืมตัวสืออีสือซานกับเซียวหลันยวน เซียวหลันยวนรับปากทันที

"สืออีสือซานพวกเขารู้วิธีส่งจดหมายให้ข้าในตอนท้าย ถ้าหากมีเรื่องอะไรให้ส่งข่าวมาหาข้าทันที อย่าคิดว่าข้าจะสามารถช่วยได้หรือไม่ เข้าใจไหม?"

เซียวหลันยวนนั่งอยู่ในรถม้า ตอนส่งนางออกประตูเมืองก็กำชับไว้หลายคำ

"ได้"

"ทางที่ดีคือเขียนจดหมายหาข้าทุกๆ สองวัน"

"ถึงตอนนั้นข้าต้องรีบเร่งเดินทางนะ จะเอาเวลาที่ไหนมาเขียนจดหมายกัน" ฟู่จาวหนิงหมดคำจะพูด นางยังต้องรีบเปลี่ยนม้าระหว่างทางด้วย จะเอาเวลาที่ไหนมาเขียนจดหมายให้เขากัน

"จะว่าไป พอเขียนบ่อยขนาดนั้นต้องเหนื่อยคนส่งแค่ไหน? ข้าเร่งระยะทางทุกวันๆ ไปไปมามาก็คงจะเหมือนกัน ไม่มีอะไรน่าเขียนหรอก"

เซียวหลันยวนโต้กลับไม่ได้ไปชั่วขณะ

"การอาบยาของท่าจำไว้ว่าห้ามขาด"

ฟู่จาวหนิงเข้ามากำชับเขา

"รู้แล้ว ท่านผู้เฒ่ากับเสี่ยวเฟยทางนั้นข้าจะปกป้องเอง เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง"

ก่อนหน้านี้เป็นเพราะเขา นางถึงได้เป็นห่วงผู้เฒ่าฟู่ขึ้นมา ใครจะรู้ว่าเขาจะมาล้างแค้นไหม จะทำลายตระกูลฟู่ก่อนหรือเปล่า? คิดไม่ถึงว่าตอนนี้กลับเป็นเขาที่เข้ามาปกป้อง ทำให้ฟู่จาวหนิงวางใจขึ้นมาก

ถ้าหากไม่มีเซียวหลันยวนอยู่ที่นี่ นางคงจะออกไปต้าชื่ออย่างวางใจไม่ได้จริงๆ

"คุณหนู ต้องเดินทางแล้ว"

เซียวหลันยวนมองแผ่นหลังที่ห่างออกไป จมูกก็ฟึดฟัดขึ้นมา

ชิงอีกำลังเตรียมจะบอกว่าท่านอ๋องจะกลับจวนอ๋องเลยไหม พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นท่าทีของเขาก็ตกตะลึงไป

"ท่านอ๋อง ท่านคงจะไม่ได้ร้องไห้ใช่ไหม?"

พระชายาจากไป ท่านอ๋องกลับเสียใจจนจะร้องไห้หรือ?

ให้ตายเถอะ นี่ไม่ใช่ท่านอ๋องที่เย็นชาสงบนิ่งของพวกเขาหรือนี่?

เซียวหลันยวนเหลือบมองเขาเย็นวาบ "ตาเจ้าไม่ไหวแล้วนะ"

เขาร้องไห้ตอนไหนกัน? เป็นไปได้อย่างไร

"กลับจวน"

ตอนที่พวกเขาหันม้าเตรียมจะกลับเมือง ก็มีคนสองคนขี่ม้าเข้ามาอย่างเร่งรีบ พอเห็นรถม้าของพวกเขา คนที่เข้ามาก็โบกมือแล้วร้องเรียกขึ้นมา