อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 862

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน องค์จักรพรรดิมีเรื่องด่วน โปรดหยุดก่อน!"

เซียวหลันยวนที่เตรียมจะปลดม่านลง พอได้ยินคำพูดนี้ก็ไม่เคลื่อนไหวแล้ว

มาอีกแล้วหรือ? องค์จักรพรรดิจะมาไม้ไหนอีกล่ะนี่?

คนที่เข้ามาพอถึงหน้ารถม้าก็กระโดดลง รีบเดินเข้ามาหา ยื่นหัวเข้ามามองในรถม้า

"อ๋องเจวี้ยน ได้ยินว่าพระชายาจะออกจากเมืองหลวงวันนี้หรือ?"

คนผู้นี้คือหัวหน้าคนหนึ่งของราชองครักษ์ ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยจะมีตัวตนเท่าไรนัก

"เกี่ยวอะไรกับเจ้า?" เซียวหลันยวนถามเสียงเรียบเฉย เขามองไปยังอีกคนหนึ่งที่กระโดดลงจากรถม้าแล้วเดินเข้ามา คนผู้นี้เป็นคนจากหนานฉือ น่าจะเป็นทูตจากหนานฉือ

เขาพูดภาษาแคว้นเจาไม่ได้ หลังจากเดินเข้ามาก็ทำได้แค่ยืนอยู่ข้างๆ

"อ๋องเจวี้ยน องค์จักรพรรดิเชิญพระชายาอ๋องเจวี้ยนเข้าวัง โปรดให้พระชายากลับมาที่เมืองก่อน..."

"องค์จักรพรรดิมาหาพระชายาของข้า แต่ไม่ใช่ข้าหรือ?" เซียวหลันยวนกลับดูสนใจขึ้นมา จะหาฟู่จาวหนิงไปทำไมกัน?

"ถูกต้อง ต้องการพบพระชายา"

"โอ้ เช่นนั้นก็ช้าไปแล้ว พระชายาเพิ่งจะออกไป" เซียวหลันยวนปล่อยม่านรถลง

องค์จักรพรรดิน่าจะไม่รู้ว่าฟู่จาวหนิงจะออกเดินทาง ตอนนี้จึงเพิ่งเข้ามาขวางทาง น่าเสียดายทีช้าไปแล้วก้าวหนึ่ง

""พระชายาอ๋องเจวี้ยนออกเดินทางแล้วหรือ? เช่นนั้นข้าจะไปตามนางกลับ

หัวกหน้าองครักษ์พูดพลางดึงม้าขึ้นม้า ร้องย่า คิดจะควบม้าตามฟู่จาวหนิงไป

"ชิงอี"

"ขอรับ!"

เซียวหลันยวนแค่เรียกชิงอีเสียงต่ำ ชิงอีก็เข้าใจความหมายของเขาทันที มือข้างหนึ่งคว้าไปทางด้านหลังเสื้อของหัวหน้าองค์รักษ์คนนั้น ออกแรงดึง คว้าตัวเขาลงมาจากหลังม้าทันที

"โอ๋?" เซียวหลันยวนถามขึ้นมาคำหนึ่ง "องค์จักรพรรดิบอกว่ามีเรื่องอะไร?"

"องค์จักรพรรดิบอกว่าเรื่องก่อนหน้านี้ที่คุณชายหวังกับฮูหยินเริ่นถูกประหารไป ตอนนี้ในเมืองจึงมีแค่ผู้ตรวจการอันคนเดียวที่พูดภาษาหนานฉือได้ องค์หญิงหนานฉืออยู่ที่นี่ก็สื่อสารไม่รู้เรื่อง ไม่รู้จะทำอย่างไรดี"

"เช่นนั้นก็ให้ผู้ตรวจการอันไปเป็นล่ามสิ"

"ขอรับ ผู้ตรวจการอันติดตามองค์หญิงหนานฉือเข้าไปในวังแล้ว แต่ต่อมาองค์หญิงยังต้องเข้าร่วมงานอีกไม่น้อยนับจากนี้ ยิ่งไปกว่านั้นนางเองก็ยังอยากจะเจอกับเหล่าสาวชั้นสูงในเมืองให้มากขึ้นด้วย สานสัมพันธ์หาเพื่อน ถึงเวลานั้นจะมีแต่กลุ่มหญิงสาว ผู้ตรวจการอันอยู่ในนั้นคงไม่ค่อยสะดวกนัก"

หัวหน้าองครักษ์ตอนนี้ในใจทั้งตกตะลึงทั้งร้อนรน แต่ก็ไม่กล้าที่จะเล่นลิ้นกับอ๋องเจวี้ยน เขาเองก็รู้ว่าถ้าเสียเวลาเช่นนี้จะไล่ตามพระชายาอ๋องเจวี้ยนไม่ทัน กลับไปคงอธิบายกับองค์จักรพรรดิได้ลำบาก

ตอนนี้ลำบากแล้วจริงๆ

"เกรงว่าองค์หญิงและคนอื่นๆ จะมีเรื่องพูดเกี่ยวกับบ้านของพวกนาง ไม่สะดวกที่จะให้ผู้ตรวจการชิงได้ยิน ภาษาหนานฉือของพระชายาอ๋องเจวี้ยนก็พูดได้อย่างคล่องแคล่ว ถ้าหากนางสามารถอยู่กับองค์หญิงได้ช่วงนี้ หนึ่งคือสามารถเป็นล่ามให้ได้ สองคืสามารถสอนภาษาแคว้นเจากับองค์หญิงได้บางส่วน นี่ไม่ใช่ยิงนัดเดียวได้นกสองตัวหรอกหรือ?"

ชิงอีมองไปทางเซียวหลันยวนที่อยู่ในรถม้า

เหตุผลขององค์จักรพรรดินี้ก็ฟังเข้าท่าอยู่ไหม?