อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 855

หมัวมัวจินมองอยู่ข้างๆ พอเห็นสถานการณ์ก็ตกตะลึง

"พระชายา ด้ายเหล่านี้มันทำไมหรือ? นิ้วของท่านแตะมันไปแล้วไม่เป็นไรหรือ?"

"ไม่เป็นไร ข้าตรวจสอบแล้ว แต่ว่า ในวังน่าจะไม่มีวิธีฉาบด้ายด้วยอะไรแบบนี้หรอกกระมัง?"

ฟู่จาวหนิงถามก่อนให้ชัดเจน

"ไม่มี ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย"

"เช่นนั้นประดับหน้าผากชิ้นนี้ก่อนหน้าเคยเปียก หรือเคยหล่นลงไปในน้ำมันอะไรบ้างไหม?"

"ไม่มีเลย หลังจากองค์หญิงห้าส่งเข้ามาไทเฮาก็ชอบมาก ก่อนนอนก็จะปลดลงมาให้ข้าน้อยไปวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง เก็บเอาไว้อย่างดี ไม่มีคนกล้าเข้าไปแตะต้อง"

หมัวมัวจินคิดคิด จากนั้นก็ถามสาวใช้เหล่านั้น

สาวใช้พวกนั้นล้วนบอกว่าไม่กล้าแตะต้องสิ่งของของไทเฮากัน

"ข้าต้องตรวจสอบเส้นด้ายนี้เงียบๆ เสียหน่อย ข้าไปทางนั้นได้ไหม?" ฟู่จาวหนิงชี้ไปที่ห้องข้างๆ ด้านนอก

"เชิญพระชายา"

ฟู่จาวหนิงเดินไปห้องข้างเพียงคนเดียว

นางต้องใช้อุปกรณ์ในห้องเภสัชทำการตรวจสอบเสียหน่อย

"ท่านอ๋อง"

ด้านนอกมีเสียงสาวใช้ชาววังทักทายดังลอดเข้ามา หมัวมัวจินพอกำลังจะบอกกับไทเฮา พอได้ยินเสียงนี้ก็รีบพูดขึ้นมา "อ๋องเจวี้ยนมาแล้วหรือ? ในใจอ๋องเจวี้ยนให้ความสำคัญกับพระชายาจริงๆ ด้วย คงจะเลิกประชุมเช้าแล้วไำด้ยินว่าพระชายาอยู่ที่นี่จึงรีบเข้ามาสินะ"

ไทเฮาแม้จะถูกตรวจพบว่าติดพิษ แต่พอได้ยินฟู่จาวหนิงพูดว่ายังไม่อันตรายอยู่ชั่วคราว นางรักษาได้ ในใจก็สบายขึ้นกว่าก่อนหน้านี้พอสมควร

พอได้ยินนางก็ยิ้มขึ้นมา "คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าอายวนจะมีช่วงเวลาที่เป็นห่วงคนคนหนึ่งขึ้นมาเช่นนี้ด้วย ดีจริงๆ"

ดีกว่าความเย็นชาแต่ก่อนของเขามากเลยทีเดียว

"ไทเฮา อ๋องเจวี้ยนมาถึงแล้ว"

"ให้เขาเข้ามา"

เซียวหลันยวนยังถูกแบกเข้ามาอยู่

เซียวหลันยวนฟังออกถึงความตื่นเต้นในคำเรียกนี้ ฟู่จาวหนิงไปเจออะไรเข้ากัน?

"เจ้าช้าหน่อย ยังไม่ได้กินข้าวเช้าหิวแย่แล้วสินะ? หิวแล้วมันไม่มีแรง ถ้าล้มไปจะทำอย่างไร?" เซียวหลันยวนพูดขึ้นมา ด้านหนึ่งคือเตือนฟู่จาวหนิงว่ายังไม่ต้องพูดอะไรที่นี่ อีกด้านหนึ่งเป็นการพูดกับไทเฮา

ไทเฮารู้สึกเสียใจขึ้นมา "ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าจาวหนิงจะยังไม่ได้กินข้าวเช้า ก็ให้นางต้องมาวุ่นไปวุ่นมา เร็ว ขึ้นสำรับ"

ฟู่จาวหนิงก็หิวแล้วจริงๆ ดังนั้นเมื่อครู่นางจึงแอบกินขนมปังในห้องเภสัชมาแล้ว

ยังดีที่สิ่งของทั้งหมดที่ข้ามเวลามาในห้องเภสัชพอใช้หมดไปก็จะเติมเข้ามาใหม่เอง และรักษาจำนวนตอนแรกสุดเอาไว้ตลอด

นางก่อนหน้านี้วางขนมปังคุกกี้กับพวกคอเป็ดเท้าเป็ดไว้ในห้องเภสัช และยังมีนมวัวกับเครื่องดื่มชูกำลังด้วย บางครั้งก็แอบเอามากินเสียหน่อย

และของเหล่านั้นก็ทำให้นางคิดถึงยุคปัจจุบันขึ้นมาเหมือนกัน

แต่ว่าตอนที่อยู่กับเซียวหลันยวนอันที่จริงก็ไม่กล้ากินเยอะนัก ถึงอย่างไรก็ยังมีกลิ่นอยู่ กินหมดยังต้องล้างปาก เพื่อไม่ให้เขาได้กลิ่น

คนของไทเฮายกสำรับเข้ามาอย่างรวดเร็ว

มีสาวใช้วังเอ่ยขึ้น "เดิมทีวันนี้มีขนมไหมเงินที่ไทเฮาชื่นชอบ แต่ไม่รู้ทำไมที่ห้องเครื่องจึงไม่ส่งเข้ามา ไทเฮา ข้าน้อยจะไปถามเสียหน่อย"