อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 854

ฟู่จาวหนิงจับชีพจรให้ไทเฮาอย่างละเอียด จากนั้นก็ถามคำถามหลายคำถาม ตรวจสอบตากับลิ้นของนางอย่างละเอียด

"ไทเฮาก่อนหน้านี้ใช้สิ่งของอะไรบ้าง?"

พอได้ยินฟู่จาวหนิงถามคำถามนี้ ไทเฮากับหมัวมัวจินก็ใจเต้น จากนั้นจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องเสียแล้ว

"พระชายา ไทเฮา ติดพิษหรือ?" หมัวมัวจินเอ่ยถามเสียงแผ่ว

"เล็กน้อย เป็นพิษแค่เล็กน้อย น่าจะเป็นพิษเรื้อรั้งออกผลช้า"

ปริมาณน้อยมาก อาจจะไม่ได้ต้องการเอาชีวิตไทเฮา แค่ให้นางป่วยเท่านั้น

ตอนนี้ถ้าไทเฮาป่วยใครกันที่จะได้ผลประโยชน์ แล้วได้ผลประโยชน์อะไร?

ฟู่จาวหนิงแค่คิดๆ จากนั้นก็สะบัดความคิดนี้ทิ้ง เรื่องนี้นางคิดไม่ออก ส่งให้เซียวหลันยวนไปคิดต่อแล้วกัน

"ตอนปีใหม่กับหยวนเซียว มีคนไม่น้อยส่งของขวัญเข้ามา" หมัวมัวจินทั้งตกตะลึงทั้งลนลาน "ยิ่งไปกว่าสิ่งของยังมีมากมายหลากหลายอีก ในห้องนี้ก็มีวางอยู่ไม่น้อย อย่างน้ำเต้าลูกนั้น กระถางน้ำแข็งสี่ขานั่น แล้วก็ยังมีเชิงเทียนใหม่นั่นด้วย..."

นอกจากที่เจ้าวังแต่ละวังส่งมา ที่องค์จักรพรรดิฮองเฮาส่งมา ก็ญังมีเหล่าองค์หญิงองค์ชายที่กตัญญูต่อไทเฮาอีก

ยิ่งไปกว่านั้นคนนอกวังก็ยังส่งเข้ามาอีกบางส่วน

"แต่สิ่งของเหล่านั้นหลังจากที่ส่งมาก็ล้วนถูกตรวจสอบไปทีละชิ้นแล้ว ทำไมจึงยังผิดพลาดขึ้นได้กัน"

"นี่น่าจะเป็นสิ่งที่สูดเข้าไปทุกวันทุกวัน อาจจะมีกลิ่นหรืออาจจะไม่มีกลิ่นก็ได้ แต่ก็ยังสามารถแผ่ซ่านวัตถุออกมาได้"

ฟู่จาวหนิงลดขอบเขตนางให้เล็กลง

"อย่างพวกที่ทำจากโลหะ พวกที่วางอยู่ไกลหน่อย พวกที่อยู่ในคลัง สามารถเอาออกไปได้ก่อน"

"ถ้าบอกว่าเป็นสิ่งที่ไทเฮาวันวันสัมผัสถึง" หมัวมัวจินคิดถึงของสิ่งหนึ่งขึ้นมาทันที มองไปทางไทเฮา "ประดับหน้าผากชิ้นนี้ของไทเฮา ท่านใส่อยู่เป็นประจำ"

ไทเฮาเองก็ยกมือขึ้นไปลูบประดับหน้าผากของตนเอง

นี่เป็นสิ่งที่ร้อยขึ้นมาจากลูกปัดหินหยกส่วนหนึ่ง ตรงกล้ามีปะการังใหญ่ขึ้นมาหน่อยชิ้นหนึ่ง มองแล้วดูสูงสง่าล้ำค่า

ยิ่งไปกว่านั้นถ้าว่าตามหลักการ ที่คาดหน้าผากนี้ไทเฮาสวมไปหลายวันแล้ว น่าจะไม่ได้โดนน้ำเลย แต่ฟู่จาวหนิงกลับรุ้สึกว่าด้านในเส้นนี้มีความชุ่มชื้น

"จาวหนิง เป็นปัญหาจากประดับหน้าผากชิ้นนี้จริงหรือ?" ไทเฮาหน้าเปลี่ยนสี

ฟู่จาวหนิงมองอย่างละเอียดเช่นนี้ แสดงว่าพบแล้วนั่นเอง

"ไทเฮา ข้าต้องทำลายประดับหน้าผากชิ้นนี้เสียแล้ว ได้หรือไม่? ข้าต้องตรวจสอบด้ายที่อยู่ด้านใน"

"ได้ ถ้าหากไม่มีปัญหาจริงๆ ถึงเวลาข้าค่อยบอกกับองค์หญิงห้าว่าข้าไม่ระวังจนทำมันเสียก็แล้วกัน แล้วให้นางช่วยซ่อมให้หน่อย"

ฟู่จาวหนิงต้องการถาดกับกรรไกร ตัดประดับหน้าผากชิ้นนั้นออก ปลดลูกปัด แล้วดึงเอาเส้นด้ายออกมา

พอมือสัมผัสกับเส้นด้าย ก็รู้สึกมันๆ ลื่นๆ อยู่จริงๆ

แม้จะไม่ได้หนักหนามาก แต่ก็ชัดเจนแล้ว พอถูๆ บนนิ้วมือก็ทิ้งรอยจางๆ ขึ้นมา