อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 853

"ตอนนั้นเป็นช่วงที่สุขภาพของอ๋องเจวี้ยนเลวร้ายที่สุด อายุก็ยังน้อย น่าจะสักหกเจ็ดขวบ แต่ให้เขาจะฉลาดแค่ไหนแต่ก็ยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง"

ฟู่จาวหนิงขมวดคิ้ว

หมัวมัวจินระลึกไปด้วย "ตอนนั้น บางครั้งก็มีคนเข้ามาหาด้วยสาเหตุต่างๆ นานา บ้างก็พาเด็กผู้หญิงเข้าไปเล่นกับเขา บ้างก็เอาอาหารที่ไม่เข้ากันกับยาไปให้เขากิน แล้วยังมีพวกที่บนตัวพกถุงหอมใส่อะไรบางอย่างเพิ่มเข้าไปด้วย และยังมีพวกที่เอางูไปทิ้งไว้อีก มากมายเต็มไปหมด"

ตอนนั้น สุขภาพของอ๋องเจวี้ยนย่ำแย่มากแล้ว คนเหล่านั้นก็ยังสรรหาเรื่องไปทรมานเขา

"พวกเขาอยากให้เขาตายหรือ?" ฟู่จาวหนิงสีหน้าเย็นชา

"เฮ้อ ไทเฮาตอนนั้นรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ทางแก้ จึงแอบไหว้วานคนไปหาเจ้าอารามยอดเขาโยวชิง ให้เขาพาอ๋องเจวี้ยนไปอยู่ที่ยอดเขาโยวชิง พักฟื้นที่นั่นหลายๆ ปี อ๋องเจวี้ยนอยู่ที่ยอดเขาโยวชิงถึงจะดูสงบใจลงได้"

หมัวมัวจินตอบกลับประโยคเมื่อครู่ของฟู่จาวหนิงลำบาก ถึงอย่างไรนางก็เอาเรื่องที่ไทเฮาทำในครั้งนั้นบอกกับฟู่จาวหนิง ให้พวกเขาไม่ต้องเข้าใจไทเฮาผิด

ไทเฮาทั้งชีวิตนี้ของนางก็ไม่ง่ายเลย

"เจ้าอารามยอดเขาโยวชิงคนนั้นเป็นคนอย่างไรหรือ?" ฟู่จาวหนิงพอได้ยินหมัวมัวจินพูดถึงตรงนี้ ก็รู้สึกสนใจตัวเจ้าอารามยอดเขาโยวชิงคนนั้นเสียแล้ว

เซียวหลันยวนเองก็พูดถึงเขาน้อยมาก

เดิมทีเขาก็อยู่ที่ยอดเขาโยวชิงมาหลายปี กับเจ้าอารามคนนั้นก็น่าจะเป็นเหมือนคนในครอบครัวแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยเอ่ยถึง

แปลก

หมัวมัวจินส่ายหัว "เรื่องนี้ข้าน้อยเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ พระชายา ถึงแล้ว"

ฟู่จาวหนิงก็เชื่อคำพูดของหมัวมัวจินไปกว่าครึ่งแล้ว

ไทเฮาตอนนี้อันที่จริงก็ไม่ได้มีสิทธิ์อำนาจสักเท่าไรนัก และอายุก็มากแล้วด้วย สุขภาพก็ไม่ค่อยดี ถ้าจะสร้างเรื่องอะไรมาหลอกนางอีก อันที่จริงก็น่าจะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะใกล้ชิดกันขนาดนั้น

ถึงอย่างไรก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันตั้งหลายปี ถ้านางทำเรื่องอะไรเพื่อปกป้องเซียวหลันยวนจริง ด้วยนิสัยเช่นนั้นของเซียวหลันยวน อย่างมากสุดก็คือซาบซึ้งใจ หลังจากนั้นถ้าปกป้องได้ก็คงจะปกป้องให้

นางเองก็ใช่ นางกับไทเฮาไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่กันนัก

ตอนที่เข้าวังครั้งที่แล้ว ไทเฮาอำอะไรกับนาง นางยังจำได้แม่นยำ

"ได้อยู่"

แม้ช่วงกลางดึกจะเกิดเรื่อง แต่นางก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องพูดกับไทเฮา

"เช่นนั้นก็ดี"

"ไทเฮาหนาวหรือ?" ฟู่จาวหนิงส่งถาดนั้นให้กับสาวใช้วังข้างๆ

หมัวมัวจินรีบสั่งให้ยกน้ำสะอาดมาให้นางล้างมือ

"ใช่แล้ว หนาวสั่นอยู่ตลอด พอเปิดหน้าต่างก็รู้สึกว่ามีลมหนาวพัดวูบเข้ามา พอเป่าโดนหัวก็รู้สึกแย่ รู้สึกว่าลมพวกนั้นจะแทรกเข้าไปในสมองข้าให้ได้อย่างไรอย่างนั้น"

เสียงของไทเฮายังมีอาการสั่นหน่อยๆ

"ข้าจับชีพจรท่านให้"

หมัวมัวจินรีบช่วยย้ายมือของไทเฮาออกมา