อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 852

หมัวมัวคนนั้นรีบเดินเข้ามา สายตาตกไปอยู่บนตัวฟู่จาวหนิง ทั้งตกตะลึงทั้งดีใจ "พระชายาอ๋องเจวี้ยน ท่านอยู่ที่นี่พอดีเลย รบกวนท่านไปดูไทเฮาหน่อย"

ฟู่จาวหนิงดีดตัวลุกขึ้น "ไทเฮาเป็นอะไรไป?"

"จู่ๆ ก็ลุกไม่ขึ้น อ่อนยวบไปทั้งตัวเลย ข้าน้อยเองก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร"

"ไปไปไป ข้าไปดูหน่อย"

ฟู่จาวหนิงรีบเอ่ยกับฮองเฮาว่า "ฮองเฮา ท่านทางนี้ล้วนมีหมอหลวงกับหมอเทวดาหลี่คอยดุแล้ว เช่นนั้นข้าไม่เอามะพร้าวห้าวมาขายสวนจะดีกว่า ข้าจะไปดูไทเฮาทางนั้น!"

พูดจบนางก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วราวสายลม

"ฮองเฮา ข้าน้อยขอตัวก่อน" หมัวมัวคนนั้นก็คารวะให้ด้วย รีบออกจากตำหนักไป

ฮองเฮายื่นมือออกมา เดิมทีคิดจะขวางฟู่จาวหนิงไว้ แต่นางก็เร็วเสียเหลือเกิน ห้ามไม่ทัน

นางเห็นฟู่จาวหนิงพุ่งออกไปคาตา

ที่น่าโมโหที่สุดก็คือ ฟู่จาวหนิงกลับลืมวางถามส้มนั้นลง! แต่นางกอดออกไปด้วย!

ฟู่จาวหนิงเดินออกมาพักหนึ่งจึงผ่อนฝีเท้าลง รอให้หมัวมัวเดินตามมา

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน นี่ท่าน.." หมัวมัวจินมองส้มครึ่งถาดที่นางกอดอยู่ ไม่ค่อยเข้าใจนัก

"ฮองเฮาให้คนปกมาให้ข้า แล้วยังเชิญให้ข้ากินอย่างเป็นมิตรด้วย ข้าไม่กินก็ไม่ได้ นี่เพื่อไม่ให้เสียน้ำใจฮองเฮา จะอย่างไรข้าก็ต้องกินให้หมด"

ถาดลายกิ่งไม้ดอกไม้นกสีอ่อนที่ใส่ส้มนี้ ดูประณีตอย่างมาก สิ่งนี้ถ้านำกลับไปยุคปัจจุบันไม่รู้ว่าจะมีราคามากเท่าไร

แต่ว่า ในปัจจุบันนี้ก็น่าจะดูประณีตมากจริงๆ

ก็ดี เอาไปด้วย

ฟู่จาวหนิงหิบถาดไปด้วยอย่างไม่เกรงใจ ไม่ใช่ว่านางอยากได้อยากมีอะไร หลักๆ คือมันทำให้ฮองเฮาโมโหได้

มีผลลัพธ์แค่นี้ก็พอแล้ว

หมัวมัวจินทำไมรู้สึกไม่อยากเชื่อเลย ฮองเฮาเป็นมิตรหรือ? ถ้าฮองเฮาจะเป็นมิตรก็ไม่ควรจะมีกับพระชายาอ๋องเจวี้ยนสิ

นี่จะต้องเป็นส้มพิเศษอย่างหนึ่งที่ทางใต้ส่งมาเมื่อปีก่อนแน่ แต่ว่าปีนี้ทำไมถึงไม่ได้ส่งมาให้ไทเฮากัน? แต่ก่อนไทเฮากับสนมจักรพรรดิสองคนนั้นล้วนมีกันหมดนี่

ฮองเฮาตอนนี้ไม่เห็นไทเฮาในสายตาแล้วสินะ

"หมัวมัว ไทเฮาลุกไม่ไหวจริงหรือ?"

"เรื่องนี้..." หมัวมัวจินถอนหายใจ "ไม่ปิดบังท่านแล้วนะ ก็แค่กระดูกกระเดี้ยวของไทเฮาไม่ได้แข็งแร่งเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นบางครั้งยังรู้สึกอึดอัดใจกับเวียนหัวด้วย"

ปีที่แล้วอันที่จริงตอนที่เชิญพระชายาอ๋องเจวี้ยนเข้ามาในวังเพื่อดูอาการฮองเฮา แต่ครั้งนั้นฮองเฮายังไม่ค่อยเป็นมิตรกับสามีภรรยาอ๋องเจวี้ยนคู่นี้นัก ตอนนั้นฟู่จาวหนิงเองก็ไม่ค่อยได้รักษาเท่าไร ไทเฮาเองก็พูดว่าโทษนางไม่ได้

หมัวมัวจินมองไปรอบๆ เอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา "พระชายาอ๋องเจวี้ยน ไทเฮานั้นเป็นคนจิตใจดีมาก คอยปกป้องอ๋องเจวี้ยนอยู่ด้วย เพียงแต่เรื่องที่นางทำก่อนหน้านี้บอกให้อ๋องเจวี้ยนรู้ไม่ได้เท่านั้น"

ฟู่จาวหนิงเดินตามนางไปด้วย พลางฟังหมัวมัวจินพูดเรื่องที่ไทเฮาเคยทำก่อนหน้านี้

สิ่งที่ทำให้นางรู้สึกเกินคาดที่สุดก็คือ เจ้ายอดเขาโยวชิง อันที่จริงเป็นคนที่ไทเฮาหามา

"ตอนนั้นอ๋องเจวี้ยนอยู่ในเมืองหลวงไม่มีคนคอยดูแล พวกคนใช้ในจวนอ๋องเจวี้ยนก็ไม่มีปัญญาจะปกป้องเขา" หมัวมัวจินถอนหายใจ คิดถึงช่วงเวลานั้น