อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 864

ด้านนอกมีเสียงไทเฮาลอดเข้ามา

องค์จักรพรรดิรีบกลืนเสียงก่นด่ากลับลงไปทันที ไทเฮาเข้ามาทำไมถึงไม่มีใครมาแจ้ง? ตายไปกันหมดแล้วหรือ?

"เสด็จแม่ ท่านเข้ามามีอะไรหรือ?" แต่เขาก็ยังต้องลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ เข้ามาประคองตัวไทเฮา

"ข้าได้ยินว่าองค์จักรพรรดิจะเรียกจาวหนิงมาที่วังเพื่ออยู่กับองค์หญิงหนานฉือ ก็เลยเข้ามาอธิบายกับท่านหน่อย ก่อนหน้านี้จาวหนิงบอกกับข้าไว้ว่า นางจะออกไปหายาให้อายวน เรื่องนี้ข้าเองก็รับปากนางไว้แล้ว"

ไทเฮาตบลงไปที่หลังมือองค์จักรพรรดิ "ขาของอายวนตอนนี้ก็เดินไม่ได้ ใบหน้าก็ไปพบปะใครไม่ได้อีก ถ้าหากเขาเป็นเช่นนี้แล้วลุกขึ้นไม่ได้ คนอื่นก็จะบอกว่าองค์จักรพรรดิไม่ให้ความสำคัญกับเขานะ ดังนั้น ดังนั้นก็ต้องยอมให้สามีภรรยาคู่นี้ลงแรงกันสุดความสามารถดีกว่า หลังจากนี้ถ้ารักษาไม่ได้จริงๆ พวกเราก็ไม่มีอะไรต้องพูดอีก"

"องค์จักรพรรดิ ท่านว่าใช่ไหม?"

"ไทเฮาคิดเช่นนี้หรือ?" องค์จักรพรรดิยังสงสัยอยู่หน่อยๆ

เขารู้สึกว่าหลังจากเรื่องของซ่งอวิ๋นเหยา ไทเฮาก็เหมือนจะไปยืนอยู่ฝั่งของเซียวหลันยวนเสียแล้ว

สองวันก่อนยังเรียกฟู่จาวหนิงไปหาตั้งหลายรอบ

"คิดแบบนี้นั่นล่ะ แล้วก็ ข้าช่วงนี้ก็ไม่ใช่ว่าปวดหัวแน่นหน้าอกหรอกหรือ? วันนั้นจาวหนิงพอฝังเข็มไม่กี่เข็มให้ข้าก็ดีขึ้นมาเลยจริงๆ นางบอกว่าออกไปครั้งนี้ก็อาจจะหายาที่เหมาะกับข้ากลับมาด้วย"

ไทเฮาแสดงความคาดหวัง

องค์จักรพรรดิหรี่ตา หรือว่าไทเฮาจะต้องการวิชาแพทย์ของฟู่จาวหนิง ดังนั้นจึงเปลี่ยนท่าทีต่อพวกเขา?

ถ้าหากเป็นเช่นนี้ก็คงไม่แปลก ใครไม่อยากจะมีชีวิตดีดีบ้าง? มีหมอเทวดาคนหนึ่งคอยคุ้มครองอยู่ แน่นอนว่าเป็นเรื่องดี

แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ

ต่อให้ไทเฮาต้องการวิชาแพทย์ของฟู่จาวหนิงถึงได้เปลี่ยนท่าทีกับพวกเขาเช่นนี้ นั่นท้ายสุดก็กลายเป็นปกป้องพวกเขาด้วย

เขาไม่อยากเห็นว่าไทเฮาปกป้องเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิง

"รอให้นางกลับมาครั้งนี้แล้วดูว่าหายาได้หรือไม่ค่อยว่ากัน" ไทเฮาเอ่ยขึ้นอีก

"ไม่ได้พูดชัดเจนนัก ถึงอย่างไรนางกับข้าก็ไม่สนิทกัน ก่อนหน้านี้ก็ไม่ค่อยจะถูกชะตากันด้วย อยู่ต่อหน้าข้าเลยไม่ค่อยจะพูดสักเท่าไร"

ไทเฮาจงใจทำสีหน้าไม่ค่อยพอใจออกมา รู้สึกว่าฟู่จาวหนิงนี่ใช้ไม่ได้เอาเสียเลย

องค์จักรพรรดิมองนางอย่างละเอียด ก็มองไม่ออกว่าเป็นการเสแสร้าง

"น่าเสียดายจริงๆ ผู้วิเศษคนนั้น ถ้าหากเรียกเข้ามาเป็นหมอหลวงในวังได้ก็คงดี" องค์จักรพรรดิถอนหายใจ

ฟู่จาวหนิงในเมื่อไปแล้ว เช่นนั้นอันเหนียนก็ต้องเหนื่อยหน่อย

อันเหนียนถูกจัดให้เข้าไปในวังก็ไม่มีอิสระพอแล้ว นี่ยังต้องมาเปิดสอนวันละสามครั้งอีก สอนองค์หญิงพูดภาษาแคว้นเจา สอนเหล่าหญิงสาวกับองค์ชายรัฐทายาทอื่นๆ มาพูดภาษาหนานฉือ

นี่มันทรมานเขาเสียเหลือเกิน

หลังจากนั้นก็มีคนมาเสนอองค์จักรพรรดิ ถึงอย่างไรอ๋องเจวี้ยนก็ไม่มีอะไรทำ อันที่จริงก็มาทำหน้าที่เป็น "สามี" สักช่วงหนึ่งได้นี่